Een knappe madame van een marketingbureau belt verkleed aan, in een wit dokterskostuum en met een veiligheidsbril op. Een tas met mijn naam op, wordt mij overhandigd. Onze buurman van hier rechtover zal vast zijn wenkbrauwen gefronst hebben bij die aanblik. Misschien moet ik hem toch eens vertellen over de gevolgen die bloggen over marketingacties kan hebben.
De aktetas is van degelijk materiaal en nieuwsgierig doen we hem open. Er zit een doktersjas in met mijn naam op, een veiligheidsbril, handschoenen, een mondmasker, een fototoestel, een pipet, een omslag met postzegel en een plastiek flesje. Binnen de koffer hangen instructies. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van het geleverde materiaal. Mijn vrouw bekijkt de koffer en zegt “daar zitten dingen in die ik kan gebruiken deze week bij het schuren van onze kast”. Een deel van het materiaal heeft dus alvast een tweede bestemming.
Goed, die spullen worden natuurlijk niet zomaar opgestuurd. Het doel, zoals vermeld binnen de koffer is vrij duidelijk: doe het materiaal aan, en neem een staaltje met de pipet van je eigen shampoo. Doe het staaltje in het plastiek flesje en stuur het terug naar het marketingbureau. Weldra zal er dan “iets” in je bus vallen. De lezers van dit blog wordt gevraagd om hun antiroosshampoo, aangekocht voor 01/08, om te ruilen op volgende locaties tussen 10u-16u: 20/08 Brussel Stefanieplein, 21/08 Antwerpen Astridplein en 28/08 Luik station Guillemins.
Onder de spullen komt echter nog een blad te voorschijn dat mij in de war brengt. Hier hebben ze het over proefstalen en antiroosshampoos. Daaruit kan ik dus besluiten dat ik reclame aan het maken ben voor antiroosshampoo en dat ik weldra in de bus een fles antiroosshamppo zal ontvangen. Allez vooruit. Mijn haartjes zijn misschien wat fijn, maar met antiroos maak je dat helaas niet volumineuzer.
Eerlijk gezegd, het materiaal was te mooi om te laten liggen en ik kon een verkleedpartij niet weerstaan. “Dr Smetty” gremelde mijn vrouw, alvorens aan een fotoshoot te beginnen. Maar bij nader inzien ga ik die foto’s hier toch maar niet publiceren. Te aanlokkelijk voor misbruik, vrees ik zo.
Dat is dan dat. Over deze actie is nagedacht en er is geld aan besteed. Maar of (een gok) Nivea nu meer antiroosshampoo gaat verkopen daardoor, dat betwijfel ik.
Om één of andere reden ben ik de laatste weken getik-takt om Ben & Jerry’s ijs te eten. Het moet ergens in Chicago in mijn onderbewuste doorgedrongen zijn, hoewel ik mij ginds alleen heb laten gaan voor de Coffee Frappuccino’s van bij Starbucks. Maar ik kwam wel thuis in de wetenschap dat ik graag een pint (B&J terminologie) Ben & Jerry’s “New York Super Fudge Chunk” wou kopen. Op de Gentse feesten zag ik hier en daar in nachtwinkels of kleinere eetzaken een koelkast met het lekkers staan, maar het was pas een week later in Stockholm dat het er van kwam. Daar is het merk ook echt prominent aanwezig in alle warenhuizen en heeft het 4 scoop shops in het centrum (bij ons heb ik er 2 in Antwerpen gevonden, één aan de zeedijk in Knokke en daarnaast zouden Mechelen en Sint-Niklaas er ook één hebben).
De juiste pint met New York Super Fudge Chunk smaak was snel gevonden in Stockholm, de eerste portie werd verwachtingsvol geserveerd. Het ijs werd goed bevonden, maar ook niet meer dan dat om eerlijk te zijn. Mijn favoriete smaak blijft nog even Café van Carte d’Or. Ook belangrijk voor menig man of vrouw: de calorie-factor. Ik heb uitgerekend dat onze serving size ‘maar’ 200 calorieën bevat. Op een ‘actieve dag’ valt dat dus best wel mee.
Ondertussen hebben we ook al een pint Chocolate Macadamia aangebroken, en heb ik mijn oog, ter verdere exploratie, laten vallen op de Coffee, Coffee BuzzBuzzBuzz. Maar die blijken ze alleen in een Ben & Jerry’s Scoop shop te verkopen. Slim.
Hoewel Ben & Jerry’s in 2000 als bedrijf aan Unilever verkocht werd, blijft het merk sympathiek en met een authentieke smoel. Getuige daarvan de aandacht die besteed wordt aan de gebruikte ingrediënten en het bereidingsproces (bekijk het coole van cow-to-cone filmpje), het contact met de leveranciers, de introductie van de HubbyHubby flavour (ter ondersteuning van gay marriage in de VS) of de filmpjes over mogelijke Ben & Jerry’s smaken in enkele steden (bv. het Stockholmfilmpje).
Ik heb op de internet fansites gelezen dat Ben & Jerry’s ijs bij ons in de meeste GB-filialen en Carrefour winkels te vinden is. Check. En euh, in Antwerpen hebben ze al 2 scoop shops. Kunnen ze daar bij Unilever als volgende locatie misschien Gent overwegen?
Update. Ondertussen ook geproefd:Baked Alaska, Strawberry Cheesecake, Coffee, Coffee, BuzzBuzzBuzz and Caramel Chew Chew.
Ik geloof sterk dat er nieuwe concepten qua werken mogelijk (en nodig) zijn. Zelf zou ik graag de 4-uren werkweek van Tim Ferriss uitproberen (maar zoals in die post ook aangegeven, ‘t zal na mijn doctoraat moeten gebeuren én gezien de outsourcingsmogelijkheden die ervoor nodig zijn, geloof ik ook niet dat het concept binnen België realiseerbaar is). Een andere vorm waar ik veel van verwacht, is ondermeer co-working.
Daarbij aansluitend kreeg ik marketinggewijs de vraag om naar het “PlaceOf”-platform te kijken. “Bedoeling van PlaceOf is uit te groeien tot een matching-platform dat kandidaat-dienstenleveranciers, op basis van het regionaal nabijheidsconcept, in contact brengt met potentiële particuliere klanten, en omgekeerd. PlaceOf wil gelijktijdig ook een kanaal zijn dat kandidaat-ondernemers naar het zelfstandigenstatuut toeleidt” (Via de dvo-website). Placeof wordt ondermeer gesteund wordt door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Read the rest of this entry »
Er zit wel altijd een actie voor het goede doel in de mailbox die geblogd wil worden. Dit keer was het een campagne om te stoppen met roken. Meestal heb ik daar geen interesse voor (niet omdat ik tegen goede doelen ben, integendeel, wel omdat ik te weinig blogposts schrijf). De actie vorm gegeven als Serious Quitters’ Arcade Games, vind ik wel de max en interessant genoeg om even te vermelden.
In de games, helemaal jaren 80-stijl, vecht je (in de huid van je personnage) tegen de effecten van het roken. De 3 games zijn: Blast n Quit, Escape from Smokey Planet en Bin ‘Um. De eerste twee zijn het meest uitdagend, maar het derde is meer van mijn niveau (zijnde niet te moeilijk). Daarom heb ik ook die laatste ge-embed op mijn blog.
Er is ook een mogelijkheid om high scores te behalen via je blog (om een soort van ‘in between blogs’ competitie te houden). Gezien mijn beperkte gamecapaciteiten, zal het toch vooral van u moeten komen vrees ik als er hoge scores verdiend gaan worden.
Jammer dat er geen Pacman tussen zat. Anders had ik dat gekozen. Of Tetris (maar dat is dan weer niet van Arcade).
De actie werd opgezet door BuzzParadise (zie ook de disclaimer hieronder). Ik moet zeggen dat ze in vergelijking met vorige acties duidelijk geleerd hebben en zéér professioneel geworden zijn. Mooie actie, goed doel.
Deze week zat er een pakketje met koffieproducten in de bus. Nescafé liet via adhese een doos Nescafé frappé, Nescafé Cappucino en Nescafé Espresso leveren.
Aangezien ik dagelijks minstens 1 keer onze smoothie machine gebruik, kan u al raden wel product er eerst getest werd: de Nescafé frappé. Op de achterkant van het doosje stond namelijk een ijskoffiedessert en met het warme weer kon ik het niet weerstaan om dat eerst te proberen.
Aan de slag dan. We gooien 2 zakjes in de smoothier en gieten er een halve liter koude melk bij. Vervolgens laten we zachtjes draaien zodat we een schuimige massa verkrijgen.
Gisteren lag er een beschadigd en reeds geopend pakje voor de deur. Onze attente buurvrouw had het eerder die dag zien liggen en voor de zekerheid uit de traphal meegenomen naar boven (afspraak sinds de pakjesdieven). Toen ik het pakje zag, wist ik al hoe laat het was. Ik had op Twitter al tweets over de inhoud opgepikt.
Het bezorgen van blogpakketten aan bloggers begon in februari 2006 met een blik Fanta. Sindsdien heb ik zelf vanalles zien passeren, soms zat er iets leuks in, soms was het gewoon te banaal om erover te schrijven (verzameling voorbeelden binnen deze categorie). We zijn ondertussen 2009. Veel marketeers (vaak zelf bloggers) hebben een persoonlijke relatie opgebouwd met bloggers, en daarnaast zijn er ook nog de bureaus zoals Adhese of Talking Heads. Je zou dan toch mogen verwachten dat een beetje marketeer de evolutie van een zinloos blogpakket naar een relatie met een blogger(s) heeft meegemaakt of opgepikt?
Niet dus. Want de inhoud van het pakje gisteren is wat mij betreft het dieptepunt van alle blogteasers ooit: een rol toiletpapier. Bedacht en verzonden door het creative bureau One Million Dollars.
Ogilvy heeft met de Fanta case in 2006 veel wind gevangen. Maar hé, ze waren de eersten om iets te proberen en toen was het nog voor iedereen zoeken hoe je het best met bloggers kon omgaan. Maar een rolleke toiletpapier sturen naar bloggers, in 2009, om een promotiesite voor een wagen onder de aandacht te brengen? Dat is zuiver amateurisme.
Voor de auteurs van marketingcursussen onder u (ik weet dat er hier een paar meelezen): misschien is de toiletpapier-case een voorbeeldje dat past in de categorie “schaamrood”?
Wat doe je als merk vandaag wanneer je buzz wil creëren via vrouwelijke bloggers? Dan schakel je de Girl Geeks van Clo Willaerts in.
Dat deed Eurostar, waardoor de 12e editie van het Brussels Girl Geek Dinner (BGGD #12) in Londen doorging. Samen met 39 andere Girl Geeks mocht ik gaan shoppen onder het motto “when the pound is low, it’s hard to say no!”.
Girl Geeks kwetteren geen decibels maar wel online data en dat werd opgevangen via ditsocial mobile app. Met mijn data abo (Proximus) zou dat een pijnlijke factuur opleveren, maar dankzij Mobile Vikings konden we dat gratis doen. Het enige wat een girl geek dan nog nodig heeft is een smartphone. Een werkende smartphone vooral.
Murphy sloeg wel toe afgelopen week op dat gebied. Mijn trouwe Sony Ericsson K800i gaf definitief de geest. Ik had het wel zien aankomen en een iphone (2G) van lamazone gekregen om te testen. Na uren bricoleren was ik er afgelopen week in geslaagd om de iphone te kraken, maar langer dan 2 dagen bleef mijn netwerk niet in de lucht. En wanneer besloot de iphone om er gisteren mee te stoppen? Zodra ik aankwam in Brussel-Zuid. Gelukkig had ik ook dat voorzien en de Nokia N80 van mijn wederhelft voor een dagje geleend. Die phone werkte gelukkig wel. Twitteren was geen probleem, maar op de mobile app van Eurostar ben ik niet veel geraakt (we waren dan ook testers voor dat platform).
Soit. De shopping trip. Op 1u en 51min stonden we in Londen, toch een serieuze tijdswinst sinds ik de vorige keer de Eurostar had genomen. Dankzij de Oyster vervoerskaart sprongen we zo op de metro richting winkelstraten. Om het ons gemakkelijk te maken waren er enkele exclusieve voordelen voor ons geregeld. Ik ben dankbaar ingegaan op de “show” van BOSE (als ik een eigen huis heb, wil ik zo een geluidsinstallatie zeker hebben), de bloggerspresentatie in de Apple store en een bezoek je aan de National Geographic store. De “shape & paint manicure”, de “free nail polish” en alle drankjes heb ik laten liggen want er moest geshopt worden! Read the rest of this entry »
Eerder deze week kreeg ik, net als een paar andere bloggers, een mailtje met de vraag of ze me een blogpakket mochten sturen. Van mij mag dat altijd. Met pakskes opendoen is er niks mis, tenzij ze er u nutteloos voor naar de post sturen natuurlijk.
Daarnet gaf iemand mij in de hal een smal, langwerpig pakket af met volgende tekst: “Wij hebben een verrassing voor u! Op 29/09/2008 belde postbode Jacques met de nieuwe VOLKSWAGEN GOLF bij u aan. U was toen echter niet thuis en de zending op ware grootte pastte niet in uw brievenbus. Een deeltje wel. Dat stopten we in de meegeleverde doos. Bezoek nu onze website en beleef hem op ware grootte. Tevens maakt u kans op een weekendje in de nieuwe golf.”
In de meegeleverde doos zat een ruitenwisser. Ine heeft blijkbaar iets gekregen “waar uw pollen smerig van worden“. Daar droom ik nu al lang van sie. Van een ruitenwisser. Als ik er iemand een plezier met kan doen, shout.
Als de reclamemensen meelezen, ik heb niet echt interese in de opendeurdagen van 18 en 19 oktober en met de ruitenwisser kan ik ook niet echt veel doen. Misschien kan ik in ruil voor de geleverde reclame voor een schone gelegenheid later deze maand (waarover weldra meer) een GOLF gebruiken? Met een uurke kom ik al toe. We doen niet moeilijk.
Een experience vertelt vast meer… dan een ruitenwisser. Dat is dan afgesproken. Bedankt.
Meestal geeft organisator Clo de prijzen weg na een belspel. Gelukkig voor mij was dat dit keer niet het geval. Een belspel is moeilijk: je moet goed geluisterd hebben tijdens de presentatie en dan nog eens vingervlug zijn bij het bellen. U begrijpt, een papierke invullen met een enquête past beter bij mijn kennis en vaardigheden. En als dan een onschuldige hand mij eruit trekt, wel ja, dan is het prijs. Dank u aan de mensen van Duval.
Ik heb de roze Senseo nog niet uitgepakt. Eerst moet de wit-creme kleur Senseo nog uitgewassen worden en plaats ruimen. De reeds aanwezige Senseo is maar een basismodel, dus de roze komt zeker in de plaats (en de oude heeft al een nieuwe bestemming gevonden). Dat roos past helemaal niet in de keuken. Maar eigenlijk past niets in de keuken. De vorige huurders hebben de kasten blauw-geel geverfd. Ik vertik het om kasten te verven in een huurhuis (ik twijfel er ook aan of die flutkasten een schuurbeurt zouden overleven). Soit. Ons keuken is nu geel-blauw met een roze schittering.
Het was mijn 3e girl geek dinner. Bij de meeste formules heb ik het na 2 of 3 keer gezien. Maar girl geek blijft plezant. En ik denk dat ik nu ook doorheb wie tante Annie is en wie tantieris. Met dank aan mijn spiekbriefje.
Het is ondertussen bekend: Coca-Cola zat achter de “The Real Ray”-viral die enkele bloggers voor hun deur vonden (met Pietel als detective van dienst). Als je dat voor de deur van een journalist doet, dan is de kans groot dat het ook andere media haalt, en zo geschiedde. Peter was redelijk pissed over het voorval, klopte bij collega-blogger Koen Fillet aan, en een dag later luisterden we naar Peter zijn verhaal in Feyten of Fillet, alsook naar de repliek van Coca-Cola woordvoerder Wouter Vermeulen.
Ik vond het een zeer interessant stukje radio. Omdat dergelijke zaken zelden gedocumenteerd worden, heb ik een kort fragment opgenomen. U hoort Koen Fillet Flip Feyten die Wouter Vermeulen ondervraagt over:
Selectie van bloggers
Redenen om een viral te gebruiken
Schilderen op een trottoir
Schending van de privacy
[display_podcast]
Bron: citaat uit Feyten of Fillet, uitgezonden door Radio 1 op vrijdag 1 februari 2008
Eerst was er de Fanta-case, nu de Cola-case. Volgende keer Sprite?
Gisteren zag ik een vent een afdruk voor mijn appartement op de straat maken. En weet je wat het ergste is? Ik heb daar op staan kijken en ik vond het nog normaal ook.
Toen ik daarnet wegfietste viel mijn cent. Het is echt niet zo evident dat er een viral voor je voordeur wordt geplaatst. Net zoals bij een paar andere bloggers zijn de Real Ray mannen gepasseerd: boodschap op straat en een briefke in de bus, beiden met link naar de Real Ray website.
Op de achterkant van het papier in de bus staat: “Have you seen him?”. En ik dacht: “oe, een Engelstalige buurman zal zijn kat kwijt zijn”. Niet dus.
Ongelooflijk cool vind ik dat zo een actie. Beetje origineler dan een blogpakket. Nu moet ik alleen nog op aarde neerdalen en het niet normaal vinden dat ze virals voor mijn deur komen verven.
Eind november kreeg ik een pakje in de bus van BuzzParadise. Ik ben ingeschreven op hun acties voor bloggers. De inhoud zag er als volgt uit: een geurkaars, een monddoekje en ademverfrisser.
In de begeleidende brief stonden motiverende woorden om op zoek te gaan naar het waarom van de inhoud, alsook om er iets creatiefs met te doen. Volgens mij zat de clue hem in in het combineren van de geurkaars met de ademverfrisser. Als je die twee samen in de fik steekt, dan moet je een monddoekje voordoen bij het blussen. Voila. Ik ben altijd al goed geweest in raadseltjes.
Deze week zat er een nieuw pakketje in de bus. De oplossing was nabij. Ik zou nu eindelijk te weten komen of ik de lucifers mocht aansteken. En toen vond ik dit: Read the rest of this entry »
Net zoals een paar andere bloggers kreeg ik het hoorspel “De Wilde Zwanen” van Hans Christan Andersen in de bus. Ik was eerst nog aan het twijfelen of ik het bij mij zou laten toekomen of bij vrienden met kinderen. Tegenwoordig betaal ik mij toch blauw aan “pamperrekeningen”, dus een bestemmeling vinden zou niet moeilijk geweest zijn. “Toch maar zelf proberen” oordeelde mijn vriendin en ondertussen had ik ook bij Ine al positieve commentaren gelezen. En zo viel er dus vandaag een hoorspel in de bus.
* Tijdelijke mededeling: met deze post kan u iets winnen *
Wedstrijd afgelopen (update 25/10)
Vanochtend schreeuwde de bel: DING DONG. Het vreselijke geluid haalt mij uit dromenland en een halve hartverzakking later vraag ik de postbode om het pakje in de gang te zetten.
Ik heb van Neckermann een gezelligheidspakket gekregen om de gezelligste familie website te promoten. Op de site kan je foto’s opladen, vertellen waarom jij de gezelligste familie bent/hebt en een verlanglijst opstellen. De winnaar van de wedstrijd krijgt zijn verlanglijst gerealiseerd en een diner (elk ter waarde van 1000 euro). Op de website zijn al behoorlijk wat kandidaten geregistreerd. Met de inzendingen zou je aan een marsmannetje de Vlaamse volksaard kunnen uitleggen, bedacht ik daarnet. U moet zelf maar eens gaan kijken.
Terug naar mijn gezelligheidspakket. In de doos zaten een reeks kerstballen (12 zelfs), een fles wijn en een theelichtjes-set (9 kaarsjes, volle licht dus). Ik citeer even de begeleidende brief: “alle ingrediënten voor een gezellige avond zijn aanwezig”. Goed. Een fles wijn draagt bij tot de gezelligheid. Lichten kunnen we doven en kaarsjes zijn sfeervol. Maar wat doet iemand met kerstballen op een gemiddelde avond vraag ik mij af? Nu, ons moeder heeft nog maar deze week gezegd dat kerstballen erg duur zijn en lief wil een kerstboom. Zie daar de bruikbaarheid van het pakket ten huize Smetty.
Ik kan wel lachen met de virale (niet uitgezonden) Blokken (een tv-programma op één) advertentie, maar ik had toch ook een beetje medelijden met de figurantjes. De reacties op YouTube zeggen genoeg over de gemengde gevoelens die deze spots teweeg brengen. Het is een beetje stoute kindertjes humor…
Ik heb nog nooit zoveel cadeaubonnen in huis gehad. Er zijn de hotelbonnen (zalig vooruitzicht), de FNAC bonnen (nog geen keuze gemaakt), maar ook een originele wijnbo-x/n.
Het pakket is een samenwerking tussen Vivaboxes en Delhaize.
In mijn vorige post heb ik nog maar net enkele mij bekende spelers in het blog/advertising/buzz landschap opgelijst, of kijk, er komt er alweer een nieuwtje bij (via mijn mailbox): BuzzParadise
“BuzzParadise” is an international platform to connect brands and influential consumers (bloggers, experts, buzzers, etc). We assist brands in creating word of mouth marketing campaigns to generate ‘buzz’ around their products and services by offering opinion leaders access to exclusive information, VIP events or products/samples testing.”
Bij de klanten zie ik vooral promo-events voor films staan. Als ik dus plots begin te blaten over Superman, Borat of Harry Potter, dan weet u hoe laat het is. Het is eens wat anders dan een blik Fanta. Of een pak chips.
Opmerking: gratis toegang tot een event (voor een blogger), in ruil voor een bespreking, is vandaag al redelijk gebruikelijk.
Afgelopen zaterdag was er terug een Barcamp in Brussel (mijn fotoset op Flickr). Onder de aanwezigen een hoop oude bekenden, maar ook een duidelijke aanwezigheid vanuit bepaalde bedrijven. Er waren maar liefst 3 initiatiefnemers rond “advertising & weblogs” aanwezig.
Het is soms vreemd welke blogposts mensen van mij onthouden. Zo hebben redelijk veel mensen mij aangesproken over mijn stadsfiets die ik gekocht heb (ook wel de draak genoemd). Blijkbaar blijft zoiets hangen. Vandaag (paasvakantie voor Juf Smetty) heb ik nog eens wat tijd uitgetrokken om een nieuwe fiets uit te zoeken.
Ik ben niet op zoek naar 1 nieuwe fiets, maar wel naar twee eigenlijk. Als ik 2 nieuwe fietsen koop, dan zou ik op een totaal van 5 komen. Dat is misschien toch een beetje te veel. Mijn oude trekking gaat zeker in de verkoop, maar over mijn mountainbike twijfel ik nog een beetje. Het is een knalrode Cannondale waar ik de laatste jaren toch een paar duizend kilometer (weliswaar op de weg) met gereden heb. Ik kan daar maar moeilijk afscheid van nemen.
Het bekende Mentos en Diet coke experiment (origineel),. Een variatie op Mentos, The freshmaker, advertenties, ziet er zo uit in de Onze-Lieve-Heer versie:
Wil jij in je joggingbroek de glamourwereld van een casino ervaren? Ga naar 888.com, dé aanbieder van online casino en zelfs vrouwen poker!
Recent Comments:
Francis Ford Coppola Winery: crossposted 3...Smetty: Thx voor de input. Moet het alleen eens...ine: Wij hebben helaas ontdekt dat het niet kan...The Sausage Machine: op Edublogs.be, groepsblog...Smetty: @Huug: agree. Denk toch ook dat er meer...
