Afgelopen zomer, in Chicago, kwam er een fles Francis Ford Coppola Director’s Cut – Dry Creek Valley Zinfandel (2007) op tafel. Een mental note werd gemaakt.

De wijn bleef zo hardnekkig hangen eigenlijk, dat ver elke fles die ik afgelopen zomer gekocht heb, een Zinfandel uit Californië was. Maar helaas zal ik een collega gelijk moet geven: “er zit veel brol in de Zinfandel-productie”. Het werd dan ook snel duidelijk: als ik nog eens een lekkere Zinfandel wou drinken, was het eerder aangeraden om de wijn van Coppola te zoeken.

Tot mijn grote vreugde was dat geeneens zo moeilijk. In het Gentse zijn deze wijnen te verkrijgen bij wijnhandel  Rouseu in Sint-Martens-Latem. Bijna alle wijnen van Coppola zijn er te verkrijgen, en dus besloot ik om er een paar uit te kiezen en te kopen (kwestie van niet met de volledige collectie thuis te komen).

Zoals u waarschijnlijk al begrepen had uit de omschrijving van de wijn, plakt er de naam op van een celebrity (er zijn er nog), in dit geval Hollywood regisseur Coppola. Bekt en verkoopt vast lekker, maar mij gaat het nog altijd om wat er in de fles zit. Al moet het toch ook gezegd dat de website én de etiketten op de fles van Coppola ,een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.

Maar soit, de wijn dus. Een aantal proefglaasjes (met uitspuwen, was met de auto) bij Rouseau bevestigden mijn herinnering: de wijnen van Coppola hebben veel body en veel tannines. In de neus dan ook voornamelijk veel zwarte bessen, tabak, pruimen en peper. De enige uitzonderingen hierop bleken hun wijnen te zijn waarvan de wijngaarden boven San Francisco liggen. En hoewel wij eigenlijk recent een beetje ons goesting hadden van zware wijnen, heb ik toch 5 flessen ter degustatie (dwz niet ter bewaring ) gekocht.

Wanneer drinken? Bij gegrild vlees en gekruide gerechten of ter degustatie.
Wat kost dat? Tussen de 15 en de 20 euro per fles, voor het Rubicon Estate gamma mag u op een veelvoud rekenen. Ik hoop die laatste eens op een proeverij te proberen.

crossposted op wijdrinkenwijn.be

Het is crisis. En dus letten we op ons budget. En als we geld uitgeven, dan doen we dat in een resto waar je waar krijgt voor je geld. Ik had mij laten vertellen dat 1-ster Michelin restaurant Dôme in Antwerpen zo een resto was.

Het restaurant bevindt zich in een oude tearoom (die helemaal geronoveerd werd) en heeft een bijzondere ronde eetzaal. Aan het fornuist staat de Fransman Julien Burlat, die samen met zijn Belgische vrouw ook de brasserie Dôme sur mer uitbaat, aan de overkant van de straat. Beide zaken liggen ongeveer op 600 meter van het treinstation Antwerpen Berchem in de Zurenborg wijk.

Wij waren de laatsten (ietsjes over 20u) en werden hartelijk verwelkomd door de dame des huizes. We telden 36 couverts binnen en hadden 3 maanden eerder bij het reserveren het laatste tafeltje kunnen bemachtigen. Hoezo crisis?

We besloten voor het menu Carte Blanche (8 gerechten aan 78€) te gaan met aangepaste wijnen (26€ of 32€ met dessertwijnen erbij).

Als aperitief stelde de sommelier een ongefilterde (en waarschijnlijk bio-dynamische) cava voor (gisting op de fles, 7,5€). Een mooi begin en alvast duizend keer origineler dan de zoveelste huischampagne. Bij de cava kwam een broccoli-dip met zelfgemaakte grissini’s en een stoverij van rundswangetjes.

Wat volgde was een fijne en verfijnde wandeling tussen heerlijke gerechten, telkens voorzien van een mooie portie groenten. Op het bord kwamen onder meer griesmeelpap met saffraan, zeepaling, baars, foie gras, melklam, kaas, een dessert van aardbeien en de huisgemaakte chocoladetaart.

Over de sommelier niets dan goeds. Vooral zijn manier van werken was verfrissend: hij schonk steeds de wijnen in, om pas na afloop te vertellen was er in de fles zat. We onthielden vooral de pinot blanc uit de Anjou die een perfect huwelijk maakte met de zeepaling. De dessertwijnen sloeg ik zelf over, maar bij mijn tafelgenoot (die na afloop te voet naar huis kon) werd ondermeer een 5 jaar oude Madeira geschonken (bij de chocoladetaart natuurlijk). De wijnen werden correct bijgeschonken en bijna elk gerecht had ook zijn aangepaste wijn.

Alles bij elkaar (apero, menu, wijnen en water) betaalden wij 120€ per persoon. En dat was geen cent te veel. Een absolute aanrader.

Meer info: Dôme, Grotehondstraat 2, 2018 Antwerpen

Het begon allemaal veelbelovend in 1-ster Michelin restaurant ‘t Truffeltje in Dendermonde. We kwamen aan om 19u en stelden tegen 19u30 vast dat ongeveer alle tafeltjes bezet waren. Niet slecht voor een woensdagavond.

Er was een jarige in ons gezelschap die besloten had te trakteren. We namen onze plaatsen in en overhandigden een kortingsbon van 60 euro aan de gastvrouw. Je zou verwachten dat er vervolgens een menu komt, maar dat was niet het geval. Nu was er telefonisch bij de reservatie al melding gemaakt van het “korte menu”, maar dat werd niet eens gecheckt. Er werd gewoon meegedeeld: als voorgerecht is er vis, als hoofdgerecht vlees. Punt.

Voor het aperitief bestelden we champagne, maar kregen een aperitief maison. Het werd rechtgezet, maar het illustreert alvast de teneur van mijn verhaal.

Als voorafje kwam er een vissoepje met geklopt ei en een zalmpraline.

Onze frustratie begon pas echt bij het voorgerecht. De vis werd opgediend, helaas niets bijzonder, met alweer opgeklopt ei. Een witte wijn werd in ons glas geschonken, zonder boe of ba. Pas bij de 2e ronde kon ik vragen wat we gekregen hadden, “een Franse muscat” luidde het korte antwoord. De wijn had zoveel zuren, dat hij ofwel extreem goedkoop was, ofwel was er toch echt sprake van een fout.

Het hoofdgerecht was dan weer héél erg lekker. Maar de wijn die erbij kwam, sloeg alles. Het ging om een Portugese wijn uit de Dao-streek. In de nasmaak zat er bijvoorbeeld een vervelende snoepjessmaak die ik pas weg kreeg met 3 tassen koffie.

Maar wat mij nog het meest heeft gestoord was het feit dat alleen wij die bewuste witte en rode wijn kregen. En dan vraag ik mij af. Waarom? Omdat we een bon bij hadden van 60 euro? Aanvaard dan geen bonnen zou ik zeggen. De andere tafels die ook een bon bij hadden en een kort menu namen, kregen namelijk wél andere wijn. Uiteindelijk hebben wij wel 150 euro voor aangepaste wijnen gegeven en dan verwacht ik toch iets meer dan regelrechte brol.

Ook de service was beneden alle peil. We hadden niet alleen het raden naar de wijn, ook de gerechten werden amper gemompeld, wat in het beste geval door één persoon aan ons tafel werd opgevangen.

Ik heb ook in het gastenboek gezet dat de wijn en de service geen 1-ster waard waren. Als het aan mij had gelegen, dan was er ook geen fooi geweest. En als ik u een advies mag geven: er zijn nog tientallen Michelin restaurants, laat Dendermonde dus vooral links liggen. De kans is vrij groot dat u beter bediend gaat worden in uw vertrouwde resto om de hoek.

In Jabbeke huist Hilde Jonckheere, sommelier van het jaar 2009, die er samen met haar levenspartner en kok Wim Uyttersprot Tannine & Cuisine runt. Op de website had ik het arrangement van het huis gevonden: aperitief, 4-gangen diner, overnachting en ontbijt voor €90 per persoon. Dus u kan het al raden, wijlen naar Jabbeke.

Om eerlijk te zijn was het daar totaal anders dan ik verwacht had. Ik had een restaurant verwacht met wat kamers aan, maar het was eerder omgekeerd. De focus lijkt er eerder bij het hoevetoerisme te liggen waar je indien gewenst ook gebruik kan maken van de restaurant faciliteiten.

We waren zaterdag de enige gasten die er bleven eten. Dus het werd een privé-diner met als gastvrouw de beste sommelier van het land. Veel exclusiever ga ik het niet vinden.

Bij het 4-gangen diner was er de keuze om een fles wijn te kiezen uit de kaart (die ook allemaal in hun wijnwinkel te koop zijn), maar het spreekt voor zich dat wij graag de optie aangepaste wijnen kozen (te betalen per glas).

Als aperitiefhapje kregen we een oester, morson iberico (Spaanse charcuterie) en hazenpaté op peperkoek. In het glas kwam een Riesling Brut Ratzenberger (2005, €13,5 winkelprijs), een verassend lekkere Duitse mousserende wijn. Ideaal als aperitief, en eens wat anders dan de zoveelste Champagne of Cava. We namen het aperitief in de zeer koude veranda, waar gelukkig wel een tafeltje voorzien was bij een gezellige houtstoof.

Read the rest of this entry »

Afgelopen week kregen we van Carrefour naar aanleiding van het Wijn festival 2009 een fles Argentijnse rode wijn in de bus. Meer bepaald een Bodega Lurton Cabernet Sauvignon Reserva 2006 (nu €8,99, anders €9,99). Er zat ook een setje glazen bij, maar een beetje wijndrinker proeft bij voorkeur wijn alleen uit zijn eigen glazen (mijn glas is mijn referentiekader).

Even een woordje over de druif. Cabernet Sauvignon is een typische Bordeaux druif. Van deze kleine druiven worden meestal wijnen gemaakt met sterke tannines, een hoge zuurtegraad en veel aroma’s waaronder zwarte bessen en groene peper.

Mijn eigen proefnota’s sluiten hierbij aan. De wijn begint eerder gesloten in de neus, maar geeft nadien aroma’s van cassis, braambessen en kruidigheid vrij. De houtrijping liet ook merkbaar sporen na. In de mond merkte ik veel zuren op, te veel zelfs, gevolgd door uitdrogende tannines. We dronken de wijn bij een kruidige gehaktschotel met courgettes en waren het er over eens dat de wijn beter tot zijn recht kwam bij eten.

Qua prijs zit de wijn goed, maar ik haast mij niet naar de Carrefour om een paar dozen in te slaan. Volgens de kenners (Simonne Wellekens, Filips Salmon) was deze fles perfect op dronk. Ik citeer hun advies: “niet aarzelen, kopen en meteen serveren bij rosbief op de meest klassieke wijze”. Zelf denk ik daar anders over: ik vond vooral de zuren en de tannines nog niet goed zitten en ik zou de wijn zelf eerder nog een jaar of 2 in de kelder laten liggen. In die zin denk ik dat het advies op het etiket zelf het beste is: “It can be enjoyed young with red meat or cheese but will improve with a few years of laying down”.

Ik vond het een fijn blogpakket. Meer van dat.

Tijdens het weekend had ik de eer om een wel héél bijzondere wijn te proeven. Vriend Corto had een “Y” uit 1972 van Château d’Yquem liggen. Château d’Yquem ligt in de Sauternes (Bordeaux), en is wereldwijd bekend omwille van zijn peperdure likoreuze wijn (zoete witte). De wijn die wij zouden proeven was een “Y”.

“Y” is een droge witte wijn gemaakt van Sauvignon Blanc en Sémillon. Leuk detail: sinds 1959 werd er nog maar 23 keer een “Y” gevinifieerd. De laatste werd gemaakt in 2005 en is via internet te verkrijgen aan de prijs van €198. Per fles.

Van de zoete Yquem is bekend dat hij ‘in principe’ na 100 jaar nog te drinken is. Dit komt vooral omwille van het hoge suiker én zuur gehalte. Zoals je op de foto kan vaststellen, was de kleur van de wijn al enorm geëvolueerd. Bij een dergelijke bruingele kleur kan je dan ook bijna niets anders dan zoete wijn verwachten. Wij wisten echter dat we een droge witte hadden en hielden er rekening mee dat we azijn zouden drinken (zoet verdwijnt eerst).

Onze fles had een tijdje rechtop gestaan in de ijskast zodat het bezinksel op de bodem van de fles lag. Voor de zekerheid lieten we toch de wijn in een karaf lopen via een koffiefilter. En toen kon het spannendste moment beginnen: proeven van wijn die ouder was dan wij zelf.

Een eerste test was de neus en die stelde ons direct gerust, uit het glas kwamen nog steeds intense en rijke geuren. Wat we proefden was ook bijzonder. Het ging duidelijk om een wijn in evolutie, maar met nog net voldoende restsuiker. Mijn beste omschrijving zou zijn: een sherry zonder de alcohol. Wat de drinkbaarheid betreft: ik heb er met plezier een glas van gedronken, maar de smaak was te vlak om er nog een 2e glaasje van te drinken.

Ik vond het bijzonder sympathiek van vriend Corto om deze ervaring met mij te delen. Uiteindelijk is was het een fles met een stoefgehalte dat menig verzamelaar gewoon zou bewaren. Rest ons nu natuurlijk de vraag: hoe zou zo een flesje uit 2005 eigenlijk smaken? We weten alvast hoeveel geld we op tafel moeten leggen om die vraag te beantwoorden.

Last minute besloten we een tafeltje te boeken bij Lotus Root, het ‘California inspired cuisine’ resto van Jan Verhelst (keuken) en Caroline Buensalido (wijn en zaal) te Eke-Nazareth. De gerechten die je hier mag verwachten zijn een mix van Californische en Aziatische invloeden, ook wel fusion genaamd.

Ons bezoek begon in majeur, maar eindigde in mineur. Laten we met het eerste beginnen.

Het restaurant heeft een L-vormige eetzaal. De inrichting vond ik eerder klassiek aandoen met zijn robuuste houten meubels en met de paarse en beige hoofdkleuren. We werden verwelkomd door een vriendelijke ober die even later het vijfgangenmenu voorstelde: makreel, krab, tonijn, Iberico varken en dessert. Het was ook mogelijk om een 3- of een 4-gangen versie te nemen. We kozen voor het 4-gangen menu aan €55. Nadien restte ons nog de keuze tussen wereldwijnen of Californische wijnen. Aangezien die laatste €30 extra kosten en ik weinig toegevoegde waarde zie in het feit dat ze uit Californië komen, gingen we voor de wereldwijnen aan €20. Het viel ons op dat aan veel tafels beide opties werden genomen om “van alles te kunnen proeven”.

We namen een aperitief van het huis en kregen een lekkere Italiaanse spumante van Chardonnay en Pinot Noir (€9). Nadien volgden enkele hapjes: oester met soja, gember en chili, een gefrituurd stukje kip en een eitje van de chef. Jammer genoeg was mijn eitje al bijna op, toen het mandje brood op tafel werd gezegd. Read the rest of this entry »

Vorige week mocht ik een bijzonder verjaardagsgeschenk verzilveren: een kookles bij Kristof Coppens van 1-ster Michelin restaurant Apriori (eerdere bespreking) in Haaltert.

Kristof Coppens geeft een paar keer per jaar op maandagavond een kookdemo. Gedurende een uur demonstreert de chef hoe hij 3 gerechten maakt. Nadien nemen alle deelnemers van de demo samen plaats aan tafel en worden de gerechten geserveerd. Vorige week stonden er op het menu: gegrilde zeetongfilets en risotto met saffraan, Franse hoeveduif roségebraden met inlandse asperges en zalf van eierdooier, als afsluiter een spons van yoghurt met meloen (meer foto’s op Flickr). Read the rest of this entry »

Afgelopen week gingen we eten in Hof ter Eycken, een 1-ster Michelin restaurant in Ninove. Aan het fornuis staat Philippe Vanheule die voornamelijk de klassieke Franse keuken combineert met eigentijdse zuiderse accenten.

Voor mij was Hof ter Eycken het restaurant waarover ik in mijn leven al het meest gehoord had, zonder er zelf langs te gaan. Eén van die hardnekkige geruchten was dat je er met honger buiten komt, omdat er te kleine porties (typisch voor de zogenaamde haute cuisine) geserveerd worden. Tijd om het zelf eens te proberen.

Via een klein baantje rij je tot op de parking van het prachtige gebouw. Oorspronkelijk werd dat namelijk gebruikt als stoeterij (paardenfokkerij). Jammer genoeg was het nog niet warm genoeg om buiten te aperitieven, want de tuin zag er zeer gezellig uit. We kwamen net iets te laat om het aperitief te nuttigen in het salon, dat al vol zat, en dus kregen we onmiddellijk een tafel in de ruime zaal. Het interieur is er eerder rustiek, maar vooral gezellig en je zit er op je gemak. Geen drukke bedoening zoals wel vaker het geval is.

We bestelden een champagne van het huis en kregen een overheerlijke blanc de noir geserveerd. Nadien volgden: aperitiefhapjes; Gepocheerde Mechelse asperges, koningsdorade in olijfolie met tomaten en basilicum;  Ravioli van kreeft met ricotta en bladspinazie;  Krokant gebakken kalfszwezeriken met sot-l’y-laisse van hoevekip, morieltjes en coulis van erwten; Lamsvlees uit Sisteron, polenta met piment en rozemarijn, enkele primeurgroenten met olijven uit Nice, kalfsjus;  Verse en gerijpte kazen door het huis ‘La Petite Vache’, broodje met noten en gedroogd fruit ( mits supplement 12 €) en Gekarameliseerde brioche, roomijs met amandelmelk, bavarois van chocolade ‘’pure caraibe’’ met frambozen. We sloten af met een koffie en de daarbij horende versnaperingen. Read the rest of this entry »

Een tweede post over kijken naar de oplossing. Dit keer met als onderwerp: wijn.

Mijn vorige wijncursus dateert al van mei vorig jaar. Na de 2 omvangrijkste cursussen (Franse en niet-Franse wijnen) bij de Vlaamse wijnacademie gevolgd te hebben, probeerde ik eens een proefavond (nadien kan je lid worden) bij een Gentse wijncommanderij. De inhoud en de prijs waren prima, maar het event zelf had voor mij te veel een ‘feestzaal’-karakter. Met 130 mensen zaten we in een zaal verspreid over een paar tafels. De (wijn-)haantjes van dienst kraaiden het hoogste woord in de micro vooraan. Dat was eens leuk om te doen, maar lid worden hoefde voor mij niet.

Een beetje onverwacht viel er toch nog een wijncursus uit de lucht. Bij Wijnfolie in Aalter volgen we de komende weken 6 avonden les over degustatietechnieken, productieprocessen, het begrip “terroir”, het verschil tussen biologische en biodynamische en natuurlijke wijnen, alsook een les rond wijn en gerecht. Ik vond deze cursus interessant omwille van de onderwerpen (veel nieuwe topics), maar ook het feit dat de cursus vertrekt vanuit het standpunt van de natuurlijke wijnen. Die wijnen zijn omwille van hun productieproces zo anders dat deze cursus ook een kennismaking wordt met een ander smakenpallet.

Afgelopen week volgden we les 1 met als onderwerp degustatietechnieken. Degusteren verloopt normaal als volgt: kijken, ruiken, proeven en vervolgens evalueren. De lesgever van dienst (Hans, eigenaar Wijnfolie) verbaasde mij met volgende uitspraak: eigenlijk zou je wijn onmiddellijk moeten proeven zonder er naar te kijken of er aan te ruiken. Want argumenteerde Hans: “hoogstens bij de eerste slok wijn gaan we kijken en ruiken, nadien gaan we alleen nog proeven (drinken). Bovendien bestaat de kans dat we tegen het proeven al bevooroordeeld zijn”. Niet kijken naar het resultaat (de oplossing) dus. Read the rest of this entry »

In de schaduw van de baseliek van Koekelberg ligt 2-sterren Michelin restaurant Bruneau. Aan het fornuis staat de ondertussen 65-jarige Jean-Pierre Bruneau, die gedurende 16 jaar met 3-sterren beloond werd door Michelin voor zijn kookkunsten (tot 2004). We haasten ons dus naar Brussel, want de chef is de pensioenleeftijd nabij.

Het pand is niet zo groot, maar de indeling is wel comfortabel. Er is voldoende afstand tussen de tafeltjes, wat een sardientjes gevoel zoals bij de Comme chez Soi gelukkig uitsluit. Het interieur is luxueus en vrijwel tijdloos. We krijgen een tafeltje langs de linkervleugel met uitzicht op de tuin. Putje winter heb je daar natuurlijk niet veel aan, maar in de zomer is een tuin altijd fijn om het aperitief in te nemen. Het aperitief van de avond wordt, hoe kan het ook anders, een glas champagne (blanc de blanc, € 14). Er komen 3 hapjes bij, waarvan we vooral de crème brûlée van ganzenlever zullen onthouden.

We krijgen de menukaart en ik merk op dat er geen prijzen op vermeld staan. Mijn mannelijke tafelgenoot blijkt wel over de prijzen te beschikken. Ze gaan er dus vanuit dat hij gaat betalen. Lekker ouderwets, maar ik vind het wel charmant. We kiezen voor het menu “découverte” met aangepaste wijnen (€ 125).Na het aperitief zullen 3 van de 5 gangen in sneltempo op ons afkomen. We noteren: krab, Sint-Jacobsnootjes in een botersaus en oestersoep met zurkel. Bij de krab komt een hemelse Chablis uit 2005, de gevulde Sint-Jacobsnootjes worden vergezeld door een sauvignon blanc. De saus bij de Sint-Jacobsnootjes is te boterig en steekt een beetje tegen. Gezien het sneltempo waarop alles opgediend wordt, vragen we de bediening om eventjes te wachten. Ik heb niet echt de indruk dat men daar rekening met gehouden heeft. We kregen de hoofdschotel een paar minuten later al, samen met de andere tafels.

De hoofdschotel bestond uit heerlijk gebakken reefilet, afgewerkt met peer, witlof en een kroketje. Een wildschotel zoals mijn tafelgenoot gehoopt had. In het glas een Bordeaux uit 98 (Cabarnet-Sauvignon en Merlot). Nadien volgde een overheerlijk dessert met chocoladebavarois en pistache, vergezeld door een vanille crème brûlée. We namen ook nog een koffie en kregen er lekkere home made Bruneau pralines bij.Globaal gezien waren we helemaal te spreken over de hoofdschotel, het dessert, het hapje vooraf en de wijnen. De eerste en de derde gang waren eerder gewoon, de tweede gang was een beetje te zwaar naar mijn zin. Read the rest of this entry »

De meest dankbare postjes om te schrijven, zijn mijn restaurantbesprekingen. Google zorgt er namelijk voor dat het mijn meest gelezen posts zijn en blijven. De comments komen meestal niet onmiddellijk na de publicatie, maar wel op lange termijn.  Ik krijg dan ook regelmatig “echte culinairen met het juiste referentiekader” op bezoek die mijn barbaarse teksten lezen. Speciaal voor hen, en natuurlijk ook voor u, deze post over Lemonnier, een 1-ster Michelin in Lavaux-Sainte-Anne.

Lavaux-Sainte-Anne is een deelgemeente van Rochefort. Het ligt vlak naast de autosnelweg E411 (afrit 22a) en ligt op 170 km van Gent. Het dorpje zelf is helemaal zoals je dat van de Ardennen verwacht: bossen, open velden en van die typische huisjes. In Lavaux-Sainte-Anne krijgt u er nog een mooi kasteel bovenop. Het is in het jachthuis van dat kasteel aan het dorpslein dat Lemonnier zich genesteld heeft. Als u niet onmiddellijk na het eten terug naar huis moet, kan u overnachten in 1 van de 9 kamers. Wij kozen voor de formule waarbij een ‘chambre luxe’ (met bubbelbad en ontbijt) inbegrepen is, alsook het menu ‘Saveur du produit’, aangepaste wijnen en alle andere dranken (aperitief, water, koffie). Voor deze formule betaalden we 149 euro per persoon.

We begonnen met een champagne (chardonnay/pinot noir) van het huis bij de haard. Er kwam een bordje met 3 hapjes bij. Nadien verhuisden we naar de gezellige eetzaal. Het interieur is er modern en gezellig aangekleed. Het restaurant werkt hiervoor ook met kunstenaars uit de omgeving die er hun werken tentoonstellen. Het menu uit onze formule bestond uit 4 gangen. Vooraf kwam er nog een soepje op basis van kreeft. De eerste gang was een ‘St-Jacques mi-cuite, avocat, tarama de langoustine et citron’. Er kwam een Spaanse wijn bij die we niet bijzonder vonden. Nadien volgde een ‘St-Pierre cuit sur sa peau, pomme de terre en risotto, champignon des bois, jus de scarole aux palourdes’. De bediening was zo vriendelijk om bij het opdienen van de schotel de vis te identificeren als een Zonnevis of Sint Petrusvis. Mijn Frans is niet slecht, maar bij St-Pierre denk ik spontaan aan een heilige en niet aan een vis. Als hoofdschotel kregen we ‘Faisan, cuit au feux de bois, foie gras, jus caramelise d’endive’. Als dessert kwam er een bordje op tafel met ‘Pain de gênes, mousse de calisson, poire, glace a la chartreuse verte’. Nadien volgde, zoals dat hoort, nog een koffie met zelfgemaakte snoepjes.

Read the rest of this entry »

Het was een niet zo zomerse zondag, toen we vorige maand 1-ster Michelin resto Apriori binnen stapten. Er was op dat moment, tot mijn verbazing, nog niemand in de zaal. Het zou een rustige middag worden zei de maître, maar hij verwachtte wel een drukke avondshift. Goed voor ons.

Het restaurant is gelegen onder de kerktoren in de gemeente Haaltert (3 km van de afrit Aalst op de E40 richting Brussel). Het interieur is modern, eerder sober en groen, zwart en wit gekleurd. De achterkant van het pand is volledig in glas en biedt uitzicht op ontzettend veel groene natuur. Bij warm weer moet het zalig toeven zijn in de tuin voor het aperitief. We zaten centraal in de zaal en genoten van de rust die het geheel uitstraalde, alsook van het mooie uitzicht.

In elk Michelin resto kan je A la carte eten, maar in principe ga je beter voor de menu. Wij kozen voor de meest uitgebreide formule, die geserveerd wordt onder de naam ”Culinair gedicht”, met aangepaste wijnen. Hiervoor krijg je een zestal gangen voor de eigenlijk best democratische prijs van €82 (€62 zonder wijn). Vooraf bestelden we een glas champagne aan €5/glas (het gemiddelde in sterren resto’s zal zeker boven de €10 liggen, er zijn er al die €30 voor een glas vragen). Voor een koffie betaalden we eveneens €5 pp.

Op het bord verwelkomden we oa.:

• Zuiderse toast met sardines en compote van tomaat, huisbereide ganzenlever en soja-noedels.
• Gebakken langoustine met ossetong en asperges, jus van schaaldieren.
• Tonijn mi-cuit gemarineerd met sesamolie, zalf van venkel en shitaké met kerrie.
• Eend uit de Landes op lage temperatuur gegaard met spitskool, gekonfijte asperges en beignets van aardappel.
• Nougat-ijs met Belgische aardbeien en kaviaar van pepermunt.

In het glas kwam een witte Spaanse Rioja (macabeo druif) en een lekkere rode Loire wijn, maar we onthouden vooral de witte Bordeaux. Die was zo lekker dat ik hem op mijn aankooplijstje voor na de zomer heb gezet. Read the rest of this entry »

Afgelopen maandag was er de laatste wijnles. Aangezien ik de 2 omvangrijkste cursussen (Franse en niet-Franse wijnen) nu gevolgd heb bij de Vlaamse wijnacademie, gaapt er een beetje een zwart gat. Er is nog de Sommelier Conseil opleiding, maar daarvoor ben ik nog niet goed genoeg en een 3-jarige opleiding past ook niet direct in mijn agenda.

Op het proef-examen deze week vormde ik een team met la Veedeo. En met succes. Het lijkt mij leuk om dat verder te ontwikkelen en ook eens mee te doen aan echte proefwedstrijden.

Het advies van de wijnleraar was om ons aan te sluiten bij een commanderij. Ik kende de betekenis niet van dat woord, maar op de website van de Vlaamse Wijngilde staat: “De Vlaamse wijngilde bestaat uit gewestelijke afdelingen, die commanderijen worden genoemd.”

In Gent-centrum zijn er zelfs 2: Commanderij Gent en Wijncommanderij Osiris. Bij de ene moet je zelfs je kandidatuur stellen om lid te mogen worden, van de andere weet ik het niet zeker.

Ik ga alvast aan mijn motivatie-brief beginnen. Zou het dan een goed idee zijn om mijn blog erbij te vermelden denken jullie?

Ongeveer 1 keer per jaar stap ik een sterrenrestaurant binnen. In het verleden was dat bijvoorbeeld de Comme chez Soi in Brussel of De Karmeliet en Hertog Jan in Brugge, om een paar van de bekendste te noemen. Gisteren stond in de wulf (1 ster Michelin) te Dranouter op de agenda.

Het eten is er goddelijk had vriend Corto vooraf al aangekondigd, de wijn en de omkadering zijn minpunten. Hij vond het er in elk geval lekker genoeg om er nog eens met mij te gaan eten.

Het was prachtig weer gisteren, dus we begonnen onder een mooi avondzonnetje met het aperitief in de tuin. Nadien verhuisden we naar de eigenlijke eetzaal binnen. We kregen een tafel die eerder ongelukkig stond vond ik. De ene persoon had een overzicht op het volledige resto en de tuin, de andere plaats bood zicht op een witte muur. Gelukkig stemden ze in met mijn verzoek om de tafel te draaien. “Wij letten niet meer op het uitzicht” zei de dame. Ikke wel.

Op tafel kwamen een lange reeks van de lekkerste hapjes (het menu kan u hier bekijken). Elk bord was steeds opnieuw zeer kleurrijk en een smaaksensatie.

Helaas scoorde het resto op 2 belangrijke punten eerder matig tot slecht voor mij: de wijn en de bediening.

In het glas kwamen 3 witte wijnen en 1 rode: een Italiaanse IGT, een Elzaser, een Loire en een Bourgogne. Het eerste glas wijn werd te laat uitgeschonken: ons gerecht was al op. De wijn was eerder middelmatig en voegde niets, maar dan ook niets toe aan het eten. Voor een 1 ster Michelin zou dat toch niet mogen.

De bediening werd uitgevoerd door zeer jong en Franstalig personeel. Bij elk nieuw gerecht kondigen ze aan wat er op het bord ligt, maar ik moest vaak op de menu gaan kijken omdat ik niet begrepen had wat ze zeiden. Een ander negatief punt was ook de snelheid waarmee de gerechten op tafel kwamen. ”Als ze zo verder doen”, zei vriend Corto op een bepaald moment, ”dan zijn we hier na 2 uur alweer buiten”. We hebben dan ook op een bepaald moment besloten om een gerecht een tijdje onaangeroerd op tafel laten staan. De boodschap was duidelijk en werd doorgegeven aan de keuken.

In totaal betaalden we €326 (menu + wijn: €280, 2 glazen champagne: €24, twee koffie: €14 en water: €8).

Mijn eindoordeel: in de wulf is een mooi gelegen restaurant met een fantastische keuken. De bediening is niet helemaal op niveau en men zou er beter Nederlands mogen spreken. Het valt eerder aan te raden om bij een menu geen passende wijnen te nemen, maar zelf een wijntje uit de wijnkaart te kiezen (ik heb de wijnkaart niet gezien, maar kan mij niet inbeelden dat er niets leuks tussen zit). Gezien de gezellige tuin lijkt het mij ook een leuke plaats om eens te gaan lunchen.

Ik volg nu mijn 2e semester wijnles en ik moet toegeven dat het mij enorm fascineert. De wijnwereld zelf ken ik niet echt, maar de indruk die het op mij maakt, zou ik eerder als “stoffig” en “belegen” omschrijven. Het zal iets met onze Franse inslag te maken hebben. De Fransen zijn in de wijnwereld alles behalve “hip” of vernieuwend op dit moment.

Het kan ook anders. Een mooi voorbeeld is Wine Library tv van Gary Vaynerchuk. Dat is “wijnproeven in de Coca-Cola natie” zoals hij het zelf omschrijft. Het is niet direct mijn stijl, maar ik vind het fantastisch. En inspirerend. Ik krijg er zelfs goesting van om zelf met een wijnvlog te beginnen.

Vandaag in de Colruyt. Drie tieners werden duidelijk met een boodschappenbriefje naar de winkel gestuurd.
Ik luistervink.

Zegt de ene tegen de anderen: “we moeten een fles rode Bordeaux meebrengen”.
”Wat staat hier nog allemaal (enkele rekken bekijkend): Bourgogne, Beaujolais, Medoc…”

“Is er eigenlijk wel een verschil tussen die wijnen?”
“Neen, ik denk het niet. Kom, we nemen een fles goedkope wijn.”

Ha. Ik stond daar toevallig al een half uur in mijn boek ‘1001 supermarktwijnen‘ te bladeren. Iets later heb ik diezelfde tiener naar ‘augurken op sterk water’ horen vragen. Ik vermoed dat hij nog in zijn culinaire puberteit zit.

Vorige week heb ik voor het eerst kennis gemaakt met “natuurlijke” wijnen (via wijnhandel Wijnfolie te Aalter). De verleiding is groot om over “biologische” wijnen te spreken, maar dat bestaat nog niet. Biologisch druiven telen kan, maar het wijnproces zelf kan in Europa nog niet “biologisch” genoemd worden omdat dat juridisch nog niet vastgelegd/afgebakend werd. We moeten dus over “natuurlijke” wijnen spreken.

Het bekendste bestanddeel dat toegevoegd wordt aan wijn is sulfiet, dat dient voor het ontsmetten (micro-organismen), maar ook (bijna) noodzakelijk is voor de bewaarcapaciteit van een wijn. Helaas is dit product ook verantwoordelijk voor de hoofdpijn en de misselijkheid die je kan ervaren bij het drinken van minder goed gemaakte wijnen. Natuurlijke wijnen proberen zo weinig mogelijk sulfiet te bevatten.

Bij de bij Wijnfolie geproefde wijnen viel mij bijna consequent het volgende op: de kleur was eerder dof (niet gefilterd) en de smaak kenmerkte zich bijna overal door een hoge mate van aciditeit (zuren). De smaak (in het algemeen) van deze natuurlijke wijnen was voor mij redelijk nieuw (ik zal dus wat flessen moet kopen ter verdere studie en naslag, gremel). Het deed mij ook nadenken over wat we gewend zijn om te drinken. Smaakt wijn eigenlijk wel zoals we gewoon zijn om hem te drinken of wordt een wijn eerder “gemaakt” conform onze verwachtingen?

Het valt te verwachten dat de verkoop van natuurlijke wijnen, ondanks hun kleine meerkost, alleen maar zal stijgen. Zelf ga ik nu niet plots focussen op dergelijke wijnen, maar als ik mijn smaak erin kan vinden, zou ik toch bewust wat meer “natuurlijke” wijn durven kopen. Voor iedereen die een beetje gevoelig is voor sulfiet lijkt mij dit trouwens een absolute aanrader.

Tijd om mijn posts over wijn hier in een “wijn”-categorie te steken. Niet dat dat (die categorieën) nog enig nut heeft, maar het is wel een beetje zoiets als een nieuw “officieel vast onderwerp” voor deze blog. Er is nog plaats voor “wijn” in de soapbox.

Bijna 4 maanden geleden ging mijn eerste wijncursus van start, meer bepaald de “wijnen buiten Frankrijk”. Gisteren ben ik begonnen aan “wijnen in Frankrijk”. Helaas zal met het volgen van die 2 curssusen al de volledige aardbol samengevat zijn. De cursus die daarop volgt, is al direct sommeliers-conseil. Misschien een optie voor de toekomst, maar dan zal ik wel nog een beetje moeten oefenen.

Net als vorige keer betaal ik de cursus met opleidingcheques. Mijn budget van maximum 125 eur sponsering (eigen inbreng van 145 eur voor 12 lessen) voor 2008 door de overheid is bij deze alvast opgesoupeerd.

Gisteren begon de les met het proeven van water. Ja, u leest dat goed, water aangelengd met de basissmaken. Zuur en zoet kon ik herkennen, die beiden samen was net iets te moeilijk. Over de vierde smaak zijn we het nooit eens geraakt (ik weet nog altijd niet of het nu gewoon water was of water met een bitter smaakje). Gelukkig kwam nadien het proeven van de wijn en dat ging al heel wat beter.

Vorige keer was ik met vriendje Corto mee, dit keer nam ik madame Veedeo en Mr Mojito mee. Dat maakt dat alvast 3 van mijn vrienden zich verdiepen in wijn. Hoe meer zielen, hoe meer… En overal lekker wijn!

Vanavond stond er een examen op het Smetty programma. Aan de wijnlessen komt nu eenmaal een einde , en daar hoort ook een examen bij.

Gelukkig moesten we niet individueel de beproeving ondergaan, maar wel in groepjes van 4. Ik had de eer samen met 3 iets meer geschoolde kenners het examen te mogen afleggen. Het verschil was toch merkbaar. Twee van die gasten konden een paar wijnen plaatsen alleen al op basis van kleur en geur, terwijl ik meestal maar 1 van de 4 juist had. Pas op, ik had wel enige bijdrage. Tijdens het theoretische luik zei de leraar dat we hulplijnen mochten inroepen. Ik heb dan maar Wikipedia even via de GSM aangeroepen. Een hulplijn is een hulplijn, denk ik dan.

Uiteindelijk ben ik samen met mijn 3 kenners eerste geworden. De winnaars mochten als eerst een fles kiezen. Ik koos voor een Spaanse rode Priorat. Aangezien we we eerste waren mochten we ook nog een 2e fles nemen. De gasten waren dan ook nog eens zo vriendelijk om mij een Spaanse witte Riojo te geven. Ik heb er thuis mijn proefnota’s bijgenomen, en nu blijken deze 2 wijnen ook nog eens de enige 2 te zijn die ik tijdens de 10 lessen 3-sterren gegeven heb. Wow. De wijnen kosten respectievelijk 17 en 18 euro.

Het enige minpunt van de avond was het ontbreken van mijn buddy Corto die op het werk niet tijdig weg geraakt is. Spijtig, maar om de pil te verzachten stel ik voor dat ik mijn 2 flessen in zijn bijzijn zal kraken.

Ik heb 2 vrienden bereid gevonden om samen met mij na nieuwjaar de Franse wijnen cursus te volgen. Nog zoveel te leren, nog zoveel te proeven. We gaan gewoon verder.