Wij zijn hier thuis fan van mijn wederhelft haar collega Marita de Sterck. Zij schrijft onder meer boekjes voor beginnende lezers, prentenboeken, maar ook waarschuwingsverhalen. Geïnspireerd door haar werk, ga ik er ook zo ééntje schrijven, met een conclusie op het einde.
“Er was eens een koppel met 2 kinderen en een hond die graag een huisje wouden kopen. Liefst met een tuintje erbij. Ergens nog vroeg in de 21ste eeuw, vonden ze na lang zoeken hun droomhuis, dat verkocht werd via een groot Amerikaans immokantoor, De mensen van het immokantoor speelden een mooi theaterstuk, maar dat hadden de naïeve kopers toen nog niet door. De verkopers van het huis waren nogal moeilijke mensen, aldus het immokantoor, en ze hadden toch graag meer geld gewild voor hun huisje. Maar ze willen wel verkopen, liet de immomeneer weten, op voorwaarde dat er een grote som in het zwart betaald zou worden. Het koperskoppel zag dat echter helemaal niet zitten, maar omdat het uiteindelijk toch over hun droomhuis ging, gaven ze na lang aandringen toe om een klein bedrag te betalen als extra “onderhandelingsgeld” voor de verkopers van het huis.
Veeleer toevallig spraken de kopers en de verkopers met elkaar op de dag voor het verlijden van de akte en vernamen dat het zogenaamde onderhandelingsgeld in de zakken van het immokantoor was verdwenen. “Ik heb daar gewoon recht op” zei de immomeneer in het bijzijn van hen allen en lachte de kopers en de verkopers gewoon in hun gezicht uit, omdat ze zo dom waren geweest om hem te vertrouwen.
De kopers en verkopers van het huis stonden samen garant voor overduidelijk bewijsmateriaal en de kopers stapten vervolgens naar een bekende consumentenorganisatie en een beroepsinstituut in voege voor immokantoren.
De consumentenorganisatie blafte eens luid, maar gaf het al bij het eerste gegrom van de tegenpartij onmiddellijk op. Met de staart tussen de benen stoof de consumentenorganisatie het bos in en de verontwaardigde kopers hoorden nooit meer iets van hen. In het beroepsinstituut hadden zij wel vertrouwen, maar ook dat bleek een misrekening. De conversatie tussen de kopers, het boze advocatenkantoor van het immokantoor en het beroepsinstituut duurde behoorlijk lang. De conversatie was absurd en hilarisch. Elk antwoord van het advocatenkantoor bevatte een andere versie van de feiten en natuurlijk het dreigement om de stoute kopers aan te klagen. Het beroepsinstituut blonk vooral uit in slechte communicatie, als je al over communicatie kon spreken.
Op een dag waren de kopers het beu en vroegen het beroepsinstituut om een uitspraak te doen. Met tegenzin liet het beroepsinstituut uiteindelijk weten dat het dossier werd afgesloten. Gewoon via mail en zonder enige motivatie. De kopers werden niet gehoord, de verkopers van het huis evenmin, het bewijsmateriaal gewoon van tafel geveegd.
Natuurlijk gingen de kopers ook langs bij een advocaat, maar die rekende uit dat elke andere manier om een klacht in te dienen, geld zou gaan kosten. Veel geld. En als je dan een onderzoek krijgt zoals dat van het beroepsinstituut, als er al een onderzoek komt, ben je helemaal de banaan. Want voor je het weet krijg je nog een rechtszaak van de tegenpartij aan je been omdat stoute mensjes niet geacht worden om een braaf immokantoortje te beschuldigen. En dus zagen de verontwaardigde kopers geen andere uitweg meer dan de handdoek in de ring te gooien.”
Wat leren we uit dit verhaal? Dat je nooit een immokantoor mag vertrouwen en één cent meer uitgeven dan op je contract staat. Als je het toch doet, ben je compleet machteloos. De consumentenorganisatie en het beroepsinstituut doen hun werk niet en willen niet eens naar je klacht luisteren. Elders een klacht indienen en om een onderzoek vragen kost dan weer zoveel geld en is zo risicovol, dat je er alleen maar gepluimd en gefrustreerd uit kan komen. En het immokantoor? Dat doet lekker verder en pluimt naar hartenlust domme toekomstige bewoners van een droomhuis. Het recht staat aan de kant van het geld, maar dat is nooit anders geweest.
Waarschuwingsverhalen zijn zo oud als de mensheid en bedoeld om verder te vertellen. Dus als u bovenstaand verhaal nuttig zou vinden, vertel het dan zeker verder. Mocht u toevallig denken dat het bovenstaande over u gaat, dan bent u fout en verwijs ik u graag naar mijn disclaimer.
