Isolatiefactor 25

Het was zo stil de afgelopen maanden in het appartement naast mij. Voordien deden de buren opmerkelijk vaak van boem-boem. ”Zet dat bed nu eens verder van de muur”, heb ik vaak gedacht. Het leek er even op dat ze gedachten konden lezen, maar er was een andere oorzaak voor de tijdelijke stilte: na de boem-boem kwam de oogst.

Zo een kleine hummel maakt lawaai, daar wil ik niet over klagen. Er is alleen vaak oorverdovend gerommel en ge-klak-klak, meestal midden in de nacht. Ik vraag mij dus af of de mama misschien met hoge hakken rond loopt ‘s nachts. Of zijn het kraampantoffels met extra houten zool? En moet er zo nodig op dat moment gerommeld worden?

Woonden we in hetzelfde gebouw, dan was ik al lang op baby-bezoek geweest. Maar zoals het een stadsbewoner past, ik weet niet eens wie ze zijn. Met de lente in het vooruitzicht, moet ik ze toch eens tegenkomen lijkt mij. Proficiat, wolk van een baby, rotisolatie. In die volgorde wil ik een gesprek aanknopen.

Alles bij elkaar woon ik nu toch al 10 jaar in de stad, maar aan het geluid ben ik nog steeds niet gewend. Oordopjes zullen nog een tijdje mijn deel zijn. Als ik groot ben, dan verhuis ik naar een plaats met isolatiefactor 25. Zeker weten.

U zegt?
  1. Edwin says:

    Boem boem is altijd beter dan klak klak ^^

  2. Jingle Bells says:

    Mama klakt en rommelt ‘s nachts omdat ze borstvoeding geeft?

  3. Smetty says:

    Dat maakt naar weten nog altijd geen oorverdovend lawaai gedurende 4 uur. 🙂

  4. maizenaman says:

    het zal een traag etertje (voorlopig met 1 t) zijn… en dan gaan de mama’s zenuwachtig tikken met de fles op tafel geven. Of nee, correctie: het zijn de papa’s die met de fles op tafel kloppen.