Sticky Smetty Story

Ik was dit weekend nog aan het uitleggen wat een “blogstokje” is. Het moet in de lucht gehangen hebben, want op dat moment kreeg ik er n toegegooid door Els.

Dit keer is het een stokje gelanceerd door Henk. Ik krijg 2 zinnen waarbij ik eens het verhaal moet volgen en de andere keer het verhaal negeren.

Volgen:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze neemt een paraplu mee zodat haar gouden lokken, door de kapper zorgvuldig droog geblazen, hun nieuwe vorm bewaren. Vijf minuten later staat ze in de gietende regen te vechten met haar paraplu tegen de steeds woester blazende wind. De tramhalte is het laatste wat ze ziet, voor ze haar ogen definitief sluit.

Negeren:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze heeft, geheel tegen haar zin, een afspraak met Sint-Pieter. “Waarom huil je mijn kind” vraagt een oudere dame. Verschrikt opent Petra haar ogen en springt uit de tram. De dame zwaait haar nog na met de achtergebleven paraplu en ziet nog net hoe een man met een lange grijze baard haar hand vastneemt.

U zegt?
  1. Eve says:

    Hm..moet hier “the end” achter?

  2. Smetty says:

    Het is een cirkel-verhaal… in mijn hersencellen toch… en cirkels hebben geen einde…, maar ook geen begin.

    Schonen uitleg h. Hoewel ik misschien de enige ben die hem nog volg. 🙂

    Nu ja, het stokje nog eens naar jou gooien zou teveel van het goede geweest zijn. :-p

  3. Eve says:

    Maar doorgeven is wel een beetje de boodschap he. Aan…anderen.

  4. Smetty says:

    Ik voel wel wat stokjes-moeheid. Bij de anderen. Maar bij het volgende stokje dat ik krijg… denk ik zeker aan jou.

  5. Eve says:

    Hm…de meeste stokjes vergen niet echt een inspanning. Dit is niet echt een stokje, maar een..goh..experiment met verbeelding. Die andere stokjes interesseren mij ook amper.