GPS in de mist

Ik heb al een tijdje een GPS (zoals u weet Moniek genaamd omwille van het Nederlands-Duits accent).

Vrijdag reed ik met de auto in een dikke mist. Het type mist waarin ik normaal niet zou vertrekken. Maar als je in Maastricht staat en het hotel ligt nog verderop in Limburg, dat is het van hup-vooruit met de geit (Jaap zou het niet graag horen dat ik hem geit noem denk ik).

Op dat moment was ik ontzettend blij met mijn GPS. Door het toestel had ik tenminste een beetje een idee hoe de weg zou draaien. Ik had het nog nooit eerder in zulke omstandigheden gebruikt, maar ik denk echt dat de GPS toen het verschil gemaakt heeft tussen er tegen 30 km/uur geraken en er pas uren later of zelfs helemaal niet geraken.

Bon. Genoeg gestoef over Moniek. Niet eens 12 uur later ging ze dik de mist in. In een beetje andere omstandigheden weliswaar. Ik moest om 12u15 aan de mergelgrot zijn. Moniek laat ons in het midden van de stad, maar wel in de juiste straat, stoppen waarop we de wagen parkeren. We hebben eigenlijk tijd zat en zoeken rustig de grot. Uiteindelijk moesten we toch een paar kilometer verderop zijn en hebben we de bestemming niet op tijd bereikt (maar gelukkig wel de reservatie kunnen verzetten).

Het was een goeie les. Vanaf nu zal ik altijd dubbel checken.

Zeg ik nu. Technologie maakt lui. Of zoiets…

U zegt?
  1. Denis says:

    Technologie maakt zeker niet lui. Tenminste, als je die laatste paar kilometer st├ípt…