Carnaval of surrealisme

Soms, heel soms, heb ik het gevoel onderdeel te zijn van een surrealistisch complot. Neem nu gisteren.

We stappen in de auto met als doel te winkelen in Limburg. Alle Nederlanders zullen nu hard beginnen lachen: het is carnaval in Limburg en Brabant. Geen probleem, ik laat mijn oorspronkelijke bestemming achter mij en ga verder naar ‘s Hertogenbosch. U kan het al raden, ook in Den Bosch viert men carnaval (vrienden van Oranje mogen blijven lachen). Soit, als je tweemaal voor een stoet komt te staan, dan kan je net zo goed naar zo een optocht gaan kijken dan weer weg te lopen.

Op het moment dat ik Oeteldonk dan achter mij wil laten, gebeurt er iets vreemd. Iemand slaat met volle kracht een golfballetje tegen mijn scheenbeen. Een paar uur voordien had ik kinderen met een echte stick zien spelen. Tegen dat ik in staat ben om rond te kijken, zijn zowel het balletje als de kinderen spoorloos.

Met een verbeten trek op mijn gezicht zit ik even later in een cafe tussen feestvierders. De carnavalsmuziek blaast luid allerhande vreemde teksten (bonen in Zuid-Afrika, paarden die in de gang staan, u kent dat wel) terwijl ik met een zak ijs probeer te bekomen.

Ik wou winkelen in Maastricht, maar wordt geveld door een golfbal in ‘s Hertogenbosch. Probeer dat maar eens uit te leggen…

U zegt?
  1. Veedeo says:

    *zucht*
    Weer een ‘golfoorlog’. Die Amerikanen zitten toch overal hé!

  2. Tjoff says:

    Klinkt behoorlijk pijnlijk allemaal. Die Hollandse kinderen met hun stickie’s he.

  3. Serge says:

    ‘Chaostheorie’ al geprobeerd als verklaring?

  4. Smetty says:

    Of een symbool uit de Jungiaanse psychologie?
    En toeval bestaat niet.

    Brrrrr.