Afgelopen week kregen we van Carrefour naar aanleiding van het Wijn festival 2009 een fles Argentijnse rode wijn in de bus. Meer bepaald een Bodega Lurton Cabernet Sauvignon Reserva 2006 (nu €8,99, anders €9,99). Er zat ook een setje glazen bij, maar een beetje wijndrinker proeft bij voorkeur wijn alleen uit zijn eigen glazen (mijn glas is mijn referentiekader).

Even een woordje over de druif. Cabernet Sauvignon is een typische Bordeaux druif. Van deze kleine druiven worden meestal wijnen gemaakt met sterke tannines, een hoge zuurtegraad en veel aroma’s waaronder zwarte bessen en groene peper.

Mijn eigen proefnota’s sluiten hierbij aan. De wijn begint eerder gesloten in de neus, maar geeft nadien aroma’s van cassis, braambessen en kruidigheid vrij. De houtrijping liet ook merkbaar sporen na. In de mond merkte ik veel zuren op, te veel zelfs, gevolgd door uitdrogende tannines. We dronken de wijn bij een kruidige gehaktschotel met courgettes en waren het er over eens dat de wijn beter tot zijn recht kwam bij eten.

Qua prijs zit de wijn goed, maar ik haast mij niet naar de Carrefour om een paar dozen in te slaan. Volgens de kenners (Simonne Wellekens, Filips Salmon) was deze fles perfect op dronk. Ik citeer hun advies: “niet aarzelen, kopen en meteen serveren bij rosbief op de meest klassieke wijze”. Zelf denk ik daar anders over: ik vond vooral de zuren en de tannines nog niet goed zitten en ik zou de wijn zelf eerder nog een jaar of 2 in de kelder laten liggen. In die zin denk ik dat het advies op het etiket zelf het beste is: “It can be enjoyed young with red meat or cheese but will improve with a few years of laying down”.

Ik vond het een fijn blogpakket. Meer van dat.

Tijdens het weekend had ik de eer om een wel héél bijzondere wijn te proeven. Vriend Corto had een “Y” uit 1972 van Château d’Yquem liggen. Château d’Yquem ligt in de Sauternes (Bordeaux), en is wereldwijd bekend omwille van zijn peperdure likoreuze wijn (zoete witte). De wijn die wij zouden proeven was een “Y”.

“Y” is een droge witte wijn gemaakt van Sauvignon Blanc en Sémillon. Leuk detail: sinds 1959 werd er nog maar 23 keer een “Y” gevinifieerd. De laatste werd gemaakt in 2005 en is via internet te verkrijgen aan de prijs van €198. Per fles.

Van de zoete Yquem is bekend dat hij ‘in principe’ na 100 jaar nog te drinken is. Dit komt vooral omwille van het hoge suiker én zuur gehalte. Zoals je op de foto kan vaststellen, was de kleur van de wijn al enorm geëvolueerd. Bij een dergelijke bruingele kleur kan je dan ook bijna niets anders dan zoete wijn verwachten. Wij wisten echter dat we een droge witte hadden en hielden er rekening mee dat we azijn zouden drinken (zoet verdwijnt eerst).

Onze fles had een tijdje rechtop gestaan in de ijskast zodat het bezinksel op de bodem van de fles lag. Voor de zekerheid lieten we toch de wijn in een karaf lopen via een koffiefilter. En toen kon het spannendste moment beginnen: proeven van wijn die ouder was dan wij zelf.

Een eerste test was de neus en die stelde ons direct gerust, uit het glas kwamen nog steeds intense en rijke geuren. Wat we proefden was ook bijzonder. Het ging duidelijk om een wijn in evolutie, maar met nog net voldoende restsuiker. Mijn beste omschrijving zou zijn: een sherry zonder de alcohol. Wat de drinkbaarheid betreft: ik heb er met plezier een glas van gedronken, maar de smaak was te vlak om er nog een 2e glaasje van te drinken.

Ik vond het bijzonder sympathiek van vriend Corto om deze ervaring met mij te delen. Uiteindelijk is was het een fles met een stoefgehalte dat menig verzamelaar gewoon zou bewaren. Rest ons nu natuurlijk de vraag: hoe zou zo een flesje uit 2005 eigenlijk smaken? We weten alvast hoeveel geld we op tafel moeten leggen om die vraag te beantwoorden.

Last minute besloten we een tafeltje te boeken bij Lotus Root, het ‘California inspired cuisine’ resto van Jan Verhelst (keuken) en Caroline Buensalido (wijn en zaal) te Eke-Nazareth. De gerechten die je hier mag verwachten zijn een mix van Californische en Aziatische invloeden, ook wel fusion genaamd.

Ons bezoek begon in majeur, maar eindigde in mineur. Laten we met het eerste beginnen.

Het restaurant heeft een L-vormige eetzaal. De inrichting vond ik eerder klassiek aandoen met zijn robuuste houten meubels en met de paarse en beige hoofdkleuren. We werden verwelkomd door een vriendelijke ober die even later het vijfgangenmenu voorstelde: makreel, krab, tonijn, Iberico varken en dessert. Het was ook mogelijk om een 3- of een 4-gangen versie te nemen. We kozen voor het 4-gangen menu aan €55. Nadien restte ons nog de keuze tussen wereldwijnen of Californische wijnen. Aangezien die laatste €30 extra kosten en ik weinig toegevoegde waarde zie in het feit dat ze uit Californië komen, gingen we voor de wereldwijnen aan €20. Het viel ons op dat aan veel tafels beide opties werden genomen om “van alles te kunnen proeven”.

We namen een aperitief van het huis en kregen een lekkere Italiaanse spumante van Chardonnay en Pinot Noir (€9). Nadien volgden enkele hapjes: oester met soja, gember en chili, een gefrituurd stukje kip en een eitje van de chef. Jammer genoeg was mijn eitje al bijna op, toen het mandje brood op tafel werd gezegd. Read the rest of this entry »

Vorige week mocht ik een bijzonder verjaardagsgeschenk verzilveren: een kookles bij Kristof Coppens van 1-ster Michelin restaurant Apriori (eerdere bespreking) in Haaltert.

Kristof Coppens geeft een paar keer per jaar op maandagavond een kookdemo. Gedurende een uur demonstreert de chef hoe hij 3 gerechten maakt. Nadien nemen alle deelnemers van de demo samen plaats aan tafel en worden de gerechten geserveerd. Vorige week stonden er op het menu: gegrilde zeetongfilets en risotto met saffraan, Franse hoeveduif roségebraden met inlandse asperges en zalf van eierdooier, als afsluiter een spons van yoghurt met meloen (meer foto’s op Flickr). Read the rest of this entry »

Afgelopen week gingen we eten in Hof ter Eycken, een 1-ster Michelin restaurant in Ninove. Aan het fornuis staat Philippe Vanheule die voornamelijk de klassieke Franse keuken combineert met eigentijdse zuiderse accenten.

Voor mij was Hof ter Eycken het restaurant waarover ik in mijn leven al het meest gehoord had, zonder er zelf langs te gaan. Eén van die hardnekkige geruchten was dat je er met honger buiten komt, omdat er te kleine porties (typisch voor de zogenaamde haute cuisine) geserveerd worden. Tijd om het zelf eens te proberen.

Via een klein baantje rij je tot op de parking van het prachtige gebouw. Oorspronkelijk werd dat namelijk gebruikt als stoeterij (paardenfokkerij). Jammer genoeg was het nog niet warm genoeg om buiten te aperitieven, want de tuin zag er zeer gezellig uit. We kwamen net iets te laat om het aperitief te nuttigen in het salon, dat al vol zat, en dus kregen we onmiddellijk een tafel in de ruime zaal. Het interieur is er eerder rustiek, maar vooral gezellig en je zit er op je gemak. Geen drukke bedoening zoals wel vaker het geval is.

We bestelden een champagne van het huis en kregen een overheerlijke blanc de noir geserveerd. Nadien volgden: aperitiefhapjes; Gepocheerde Mechelse asperges, koningsdorade in olijfolie met tomaten en basilicum;  Ravioli van kreeft met ricotta en bladspinazie;  Krokant gebakken kalfszwezeriken met sot-l’y-laisse van hoevekip, morieltjes en coulis van erwten; Lamsvlees uit Sisteron, polenta met piment en rozemarijn, enkele primeurgroenten met olijven uit Nice, kalfsjus;  Verse en gerijpte kazen door het huis ‘La Petite Vache’, broodje met noten en gedroogd fruit ( mits supplement 12 €) en Gekarameliseerde brioche, roomijs met amandelmelk, bavarois van chocolade ‘’pure caraibe’’ met frambozen. We sloten af met een koffie en de daarbij horende versnaperingen. Read the rest of this entry »