Enkele jaren geleden kreeg ik enkele flesjes Westvleteren 12. De gulle gevers vonden het gewoon geen lekker bier. We dronken de biertjes op, maar de smaak was ik anno 2011 wel vergeten. Het enige wat ik mij meende te herinneren was dat ik het allemaal niet zo bijzonder vond.

Een tijdje geleden hoorde ik iemand van brouwerij Sint-Bernardus vertellen over hun St Bernardus Abt 12 bier. Dat zou sterk gelijken op de Westvleteren 12 en daar was een historische reden voor. Kort na de tweede wereldoorlog besloot Trappistenabdij St. Sixtus uit Westvleteren blijkbaar om de productie van hun bier uit te besteden aan brouwerij Sint-Bernardus. Pas in 1992 kwam daar een einde aan omdat de verschillende Trappistenbrouwerijen (vijf in België en één in Nederland) besloten hadden de kwalificatie “Trappistenbier” enkel nog toe te kennen aan bieren gebrouwen binnen de muren van de abdijen (bron: brouwerij Sint-Bernardus).

Gezien mijn niet zo bijster positieve herinnering aan het bier, dacht geen haar op mijn hoofd eraan om ooit op bedevaart te gaan richting Sint-Sixtusabdij om toch maar enkele flesjes van het bier te bemachtigen. Ook de bouwsteenbox (6 flesjes voor het goede doel), misschien wel de marketingstunt van 2011, kon mij niet motiveren om er speciaal voor naar de Colruyt te gaan, maar, er belandde wel een exemplaar bij mij. En aldus kon ik eindelijk een blinde proeftest organiseren: St Bernardus Abt 12 vs Westvleteren 12.

Vier mensen proefden blind beide bieren. Twee vragen dienden beantwoord te worden. Kunnen we één van beide bieren herkennen (herkenning of onbeslist, gokken werd uitgesloten). Welk bier smaakt het lekkerst?

Het resultaat van de proeverij was interessant. Wat betreft de smaakherkenning proefde 1 iemand met zekerheid de Westvleteren, een andere proever de St Bernardus Abt 12 . Beiden motiveerden hun keuze omdat ze recent één van beide bieren gedronken hadden en de smaak duidelijk herkenden. En toen werd het beste bier gekozen. Het werd 3-1 in de battle van St Bernardus Abt 12 versus Westvleteren 12.

Op zich hoeft het niet te verbazen dat Westvleteren 12 de strijd verloor. Ik vind het zelf een ernorm smaakvol bier, met veel mout, karamel en kruiden en bittere smaken zoals chocolade en tabak. Maar helaas, het is ook een alcohol-bom die enorm zwaar op de maag ligt. Ik kan het wel smaken, maar niet meer dan een half flesje en liefst ook met wat kaas of een dessert erbij. De St Bernardus Abt 12 is duidelijk lichter en drinkt makkelijker weg.

Het was leuk om ze tegen elkaar te zetten, maar ik hoef de komende jaren niet zonodig nog eens een Westvleteren te drinken.

Afgelopen zomer, in Chicago, kwam er een fles Francis Ford Coppola Director’s Cut – Dry Creek Valley Zinfandel (2007) op tafel. Een mental note werd gemaakt.

De wijn bleef zo hardnekkig hangen eigenlijk, dat ver elke fles die ik afgelopen zomer gekocht heb, een Zinfandel uit Californië was. Maar helaas zal ik een collega gelijk moet geven: “er zit veel brol in de Zinfandel-productie”. Het werd dan ook snel duidelijk: als ik nog eens een lekkere Zinfandel wou drinken, was het eerder aangeraden om de wijn van Coppola te zoeken.

Tot mijn grote vreugde was dat geeneens zo moeilijk. In het Gentse zijn deze wijnen te verkrijgen bij wijnhandel  Rouseu in Sint-Martens-Latem. Bijna alle wijnen van Coppola zijn er te verkrijgen, en dus besloot ik om er een paar uit te kiezen en te kopen (kwestie van niet met de volledige collectie thuis te komen).

Zoals u waarschijnlijk al begrepen had uit de omschrijving van de wijn, plakt er de naam op van een celebrity (er zijn er nog), in dit geval Hollywood regisseur Coppola. Bekt en verkoopt vast lekker, maar mij gaat het nog altijd om wat er in de fles zit. Al moet het toch ook gezegd dat de website én de etiketten op de fles van Coppola ,een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.

Maar soit, de wijn dus. Een aantal proefglaasjes (met uitspuwen, was met de auto) bij Rouseau bevestigden mijn herinnering: de wijnen van Coppola hebben veel body en veel tannines. In de neus dan ook voornamelijk veel zwarte bessen, tabak, pruimen en peper. De enige uitzonderingen hierop bleken hun wijnen te zijn waarvan de wijngaarden boven San Francisco liggen. En hoewel wij eigenlijk recent een beetje ons goesting hadden van zware wijnen, heb ik toch 5 flessen ter degustatie (dwz niet ter bewaring ) gekocht.

Wanneer drinken? Bij gegrild vlees en gekruide gerechten of ter degustatie.
Wat kost dat? Tussen de 15 en de 20 euro per fles, voor het Rubicon Estate gamma mag u op een veelvoud rekenen. Ik hoop die laatste eens op een proeverij te proberen.

crossposted op wijdrinkenwijn.be

Het restaurant bevindt zich in een oude tearoom (die helemaal geronoveerd werd) en heeft een bijzondere ronde eetzaal. Aan het fornuist staat de Fransman Julien Burlat, die samen met zijn Belgische vrouw ook de brasserie Dôme sur mer uitbaat, aan de overkant van de straat. Beide zaken liggen ongeveer op 600 meter van het treinstation Antwerpen Berchem in de Zurenborg wijk.

Wij waren de laatsten (ietsjes over 20u) en werden hartelijk verwelkomd door de dame des huizes. We telden 36 couverts binnen en hadden 3 maanden eerder bij het reserveren het laatste tafeltje kunnen bemachtigen. Hoezo crisis?

We besloten voor het menu Carte Blanche (8 gerechten aan 78€) te gaan met aangepaste wijnen (26€ of 32€ met dessertwijnen erbij).

Als aperitief stelde de sommelier een ongefilterde (en waarschijnlijk bio-dynamische) cava voor (gisting op de fles, 7,5€). Een mooi begin en alvast duizend keer origineler dan de zoveelste huischampagne. Bij de cava kwam een broccoli-dip met zelfgemaakte grissini’s en een stoverij van rundswangetjes.

Wat volgde was een fijne en verfijnde wandeling tussen heerlijke gerechten, telkens voorzien van een mooie portie groenten. Op het bord kwamen onder meer griesmeelpap met saffraan, zeepaling, baars, foie gras, melklam, kaas, een dessert van aardbeien en de huisgemaakte chocoladetaart.

Over de sommelier niets dan goeds. Vooral zijn manier van werken was verfrissend: hij schonk steeds de wijnen in, om pas na afloop te vertellen was er in de fles zat. We onthielden vooral de pinot blanc uit de Anjou die een perfect huwelijk maakte met de zeepaling. De dessertwijnen sloeg ik zelf over, maar bij mijn tafelgenoot (die na afloop te voet naar huis kon) werd ondermeer een 5 jaar oude Madeira geschonken (bij de chocoladetaart natuurlijk). De wijnen werden correct bijgeschonken en bijna elk gerecht had ook zijn aangepaste wijn.

Alles bij elkaar (apero, menu, wijnen en water) betaalden wij 120€ per persoon. En dat was geen cent te veel. Een absolute aanrader.

Meer info: Dôme, Grotehondstraat 2, 2018 Antwerpen

Er was een jarige in ons gezelschap die besloten had te trakteren. We namen onze plaatsen in en overhandigden een kortingsbon van 60 euro aan de gastvrouw. Je zou verwachten dat er vervolgens een menu komt, maar dat was niet het geval. Nu was er telefonisch bij de reservatie al melding gemaakt van het “korte menu”, maar dat werd niet eens gecheckt. Er werd gewoon meegedeeld: als voorgerecht is er vis, als hoofdgerecht vlees. Punt.

Voor het aperitief bestelden we champagne, maar kregen een aperitief maison. Het werd rechtgezet, maar het illustreert alvast de teneur van mijn verhaal.

Als voorafje kwam er een vissoepje met geklopt ei en een zalmpraline.

Onze frustratie begon pas echt bij het voorgerecht. De vis werd opgediend, helaas niets bijzonder, met alweer opgeklopt ei. Een witte wijn werd in ons glas geschonken, zonder boe of ba. Pas bij de 2e ronde kon ik vragen wat we gekregen hadden, “een Franse muscat” luidde het korte antwoord. De wijn had zoveel zuren, dat hij ofwel extreem goedkoop was, ofwel was er toch echt sprake van een fout.

Het hoofdgerecht was dan weer héél erg lekker. Maar de wijn die erbij kwam, sloeg alles. Het ging om een Portugese wijn uit de Dao-streek. In de nasmaak zat er bijvoorbeeld een vervelende snoepjessmaak die ik pas weg kreeg met 3 tassen koffie.

Maar wat mij nog het meest heeft gestoord was het feit dat alleen wij die bewuste witte en rode wijn kregen. En dan vraag ik mij af. Waarom? Omdat we een bon bij hadden van 60 euro? Aanvaard dan geen bonnen zou ik zeggen. De andere tafels die ook een bon bij hadden en een kort menu namen, kregen namelijk wél andere wijn. Uiteindelijk hebben wij wel 150 euro voor aangepaste wijnen gegeven en dan verwacht ik toch iets meer dan regelrechte brol.

Ook de service was beneden alle peil. We hadden niet alleen het raden naar de wijn, ook de gerechten werden amper gemompeld, wat in het beste geval door één persoon aan ons tafel werd opgevangen.

Ik heb ook in het gastenboek gezet dat de wijn en de service geen 1-ster waard waren. Als het aan mij had gelegen, dan was er ook geen fooi geweest. En als ik u een advies mag geven: er zijn nog tientallen Michelin restaurants, laat Dendermonde dus vooral links liggen. De kans is vrij groot dat u beter bediend gaat worden in uw vertrouwde resto om de hoek.

Om eerlijk te zijn was het daar totaal anders dan ik verwacht had. Ik had een restaurant verwacht met wat kamers aan, maar het was eerder omgekeerd. De focus lijkt er eerder bij het hoevetoerisme te liggen waar je indien gewenst ook gebruik kan maken van de restaurant faciliteiten.

We waren zaterdag de enige gasten die er bleven eten. Dus het werd een privé-diner met als gastvrouw de beste sommelier van het land. Veel exclusiever ga ik het niet vinden.

Bij het 4-gangen diner was er de keuze om een fles wijn te kiezen uit de kaart (die ook allemaal in hun wijnwinkel te koop zijn), maar het spreekt voor zich dat wij graag de optie aangepaste wijnen kozen (te betalen per glas).

Als aperitiefhapje kregen we een oester, morson iberico (Spaanse charcuterie) en hazenpaté op peperkoek. In het glas kwam een Riesling Brut Ratzenberger (2005, €13,5 winkelprijs), een verassend lekkere Duitse mousserende wijn. Ideaal als aperitief, en eens wat anders dan de zoveelste Champagne of Cava. We namen het aperitief in de zeer koude veranda, waar gelukkig wel een tafeltje voorzien was bij een gezellige houtstoof.

Nadien namen we plaats in het restaurant, waar een hoekje alleen voor ons ingericht was. Als tweede gang kwam er een carpaccio van rosbief, in het glas een Silvaner. Nadien volgde een bordje met langoustines, pompoen en ramenas. Daarbij kwam er geen glas, maar wel 2 glazen Riesling Dr. Crusius  (2007,  €16,75 winkelprijs) waarbij één glas gevuld werd met een gechambreerd deel en het andere gewoon uit de fles. Twee keer dezelfde wijn, maar wel helemaal anders. Als hoofdgerecht werd er konijn geserveerd met wintergroenten. En ook hier opnieuw 2 glazen, dit keer rode wijn: een Duitse Ratzenberger Pinot Noir (2006, €9,3 winkelprijs) en een Franse Séraphin Syrah (2008, Cote Du Rhone, €12 winkelprijs). Als dessert kwam er nog een bordje ananas met kokosbodem en een sorbet met appel frietjes.

Alle gerechten en wijnen werden uitgebreid aan ons voorgesteld. Want als iets mij zeker ergert bij een etentje is het wel een ober die met moeite een glas cola van een glas rode wijn kan onderscheiden of wijn die geserveerd wordt zonder uitleg. Maar niets van dit alles bij tannine & cuisine. Hilde Jonckheere gaf een ganse avond uitvoerig uitleg bij alles wat we vroegen. Een wijnavond om in te kaderen. Zoveel is zeker. En ik heb er ook eindelijk een adresje door gevonden waar ze super lekkere Duitse wijnen hebben. Jammer dat we nog niet in ons nieuw huis wonen, want ik had alvast ideetjes genoeg om de kelder te vullen.

Zowel de prijs, de kwaliteit, als de service van het diner, het logement en het ontbijt waren zeer goed. Waren er dan geen minpuntjes hoor ik u vragen? Toch wel. De inrichting van het restaurantdeel was mij iets te feestzaal-achtig en ook bij de kamers dacht ik, “ahhh, nog een erfstuk van tante Zulma”. Daardoor mist het geheel wat aan sfeer en ik zie daar zeker nog een verbeterpunt.

Een bijzonder adresje. Ook voor groepen en families met kinderen. Maar zeker een feest voor de wijnliefhebber. Want waar anders krijg je een privé-diner waar de eerste sommelier van België je bedient en uitvoerig haar wijnpassie met je deelt? Een aanrader.

Meer info: Tannine & Cuisine, Zomerweg 16, 8490 Jabbeke

Afgelopen week kregen we van Carrefour naar aanleiding van het Wijn festival 2009 een fles Argentijnse rode wijn in de bus. Meer bepaald een Bodega Lurton Cabernet Sauvignon Reserva 2006 (nu €8,99, anders €9,99). Er zat ook een setje glazen bij, maar een beetje wijndrinker proeft bij voorkeur wijn alleen uit zijn eigen glazen (mijn glas is mijn referentiekader).

Even een woordje over de druif. Cabernet Sauvignon is een typische Bordeaux druif. Van deze kleine druiven worden meestal wijnen gemaakt met sterke tannines, een hoge zuurtegraad en veel aroma’s waaronder zwarte bessen en groene peper.

Mijn eigen proefnota’s sluiten hierbij aan. De wijn begint eerder gesloten in de neus, maar geeft nadien aroma’s van cassis, braambessen en kruidigheid vrij. De houtrijping liet ook merkbaar sporen na. In de mond merkte ik veel zuren op, te veel zelfs, gevolgd door uitdrogende tannines. We dronken de wijn bij een kruidige gehaktschotel met courgettes en waren het er over eens dat de wijn beter tot zijn recht kwam bij eten.

Qua prijs zit de wijn goed, maar ik haast mij niet naar de Carrefour om een paar dozen in te slaan. Volgens de kenners (Simonne Wellekens, Filips Salmon) was deze fles perfect op dronk. Ik citeer hun advies: “niet aarzelen, kopen en meteen serveren bij rosbief op de meest klassieke wijze”. Zelf denk ik daar anders over: ik vond vooral de zuren en de tannines nog niet goed zitten en ik zou de wijn zelf eerder nog een jaar of 2 in de kelder laten liggen. In die zin denk ik dat het advies op het etiket zelf het beste is: “It can be enjoyed young with red meat or cheese but will improve with a few years of laying down”.

Ik vond het een fijn blogpakket. Meer van dat.

Tijdens het weekend had ik de eer om een wel héél bijzondere wijn te proeven. Vriend Corto had een “Y” uit 1972 van Château d’Yquem liggen. Château d’Yquem ligt in de Sauternes (Bordeaux), en is wereldwijd bekend omwille van zijn peperdure likoreuze wijn (zoete witte). De wijn die wij zouden proeven was een “Y”.

“Y” is een droge witte wijn gemaakt van Sauvignon Blanc en Sémillon. Leuk detail: sinds 1959 werd er nog maar 23 keer een “Y” gevinifieerd. De laatste werd gemaakt in 2005 en is via internet te verkrijgen aan de prijs van €198. Per fles.

Van de zoete Yquem is bekend dat hij ‘in principe’ na 100 jaar nog te drinken is. Dit komt vooral omwille van het hoge suiker én zuur gehalte. Zoals je op de foto kan vaststellen, was de kleur van de wijn al enorm geëvolueerd. Bij een dergelijke bruingele kleur kan je dan ook bijna niets anders dan zoete wijn verwachten. Wij wisten echter dat we een droge witte hadden en hielden er rekening mee dat we azijn zouden drinken (zoet verdwijnt eerst).

Onze fles had een tijdje rechtop gestaan in de ijskast zodat het bezinksel op de bodem van de fles lag. Voor de zekerheid lieten we toch de wijn in een karaf lopen via een koffiefilter. En toen kon het spannendste moment beginnen: proeven van wijn die ouder was dan wij zelf.

Een eerste test was de neus en die stelde ons direct gerust, uit het glas kwamen nog steeds intense en rijke geuren. Wat we proefden was ook bijzonder. Het ging duidelijk om een wijn in evolutie, maar met nog net voldoende restsuiker. Mijn beste omschrijving zou zijn: een sherry zonder de alcohol. Wat de drinkbaarheid betreft: ik heb er met plezier een glas van gedronken, maar de smaak was te vlak om er nog een 2e glaasje van te drinken.

Ik vond het bijzonder sympathiek van vriend Corto om deze ervaring met mij te delen. Uiteindelijk is was het een fles met een stoefgehalte dat menig verzamelaar gewoon zou bewaren. Rest ons nu natuurlijk de vraag: hoe zou zo een flesje uit 2005 eigenlijk smaken? We weten alvast hoeveel geld we op tafel moeten leggen om die vraag te beantwoorden.

Ons bezoek begon in majeur, maar eindigde in mineur. Laten we met het eerste beginnen.

Het restaurant heeft een L-vormige eetzaal. De inrichting vond ik eerder klassiek aandoen met zijn robuuste houten meubels en met de paarse en beige hoofdkleuren. We werden verwelkomd door een vriendelijke ober die even later het vijfgangenmenu voorstelde: makreel, krab, tonijn, Iberico varken en dessert. Het was ook mogelijk om een 3- of een 4-gangen versie te nemen. We kozen voor het 4-gangen menu aan €55. Nadien restte ons nog de keuze tussen wereldwijnen of Californische wijnen. Aangezien die laatste €30 extra kosten en ik weinig toegevoegde waarde zie in het feit dat ze uit Californië komen, gingen we voor de wereldwijnen aan €20. Het viel ons op dat aan veel tafels beide opties werden genomen om “van alles te kunnen proeven”.

We namen een aperitief van het huis en kregen een lekkere Italiaanse spumante van Chardonnay en Pinot Noir (€9). Nadien volgden enkele hapjes: oester met soja, gember en chili, een gefrituurd stukje kip en een eitje van de chef. Jammer genoeg was mijn eitje al bijna op, toen het mandje brood op tafel werd gezegd.

Als eerste gang kregen we makreel met ramenas, begeleid door een uit Zuid-Frankrijk afkomstige witte wijn van de Rolle-druif (ook bekend als Vermentino-druif). De makreel was lekker zonder meer. Het moet wel gezegd dat vooral de mineraliteit van de wijn alles een niveau hoger tilde. Die wijn werd steeds ingeschonken door de Amerikaanse vrouw des huizes die heel enthousiast en in haar beste Nederlands elke wijn voorstelde.

Nadien volgde lichtjes geschroeide tonijn uit het buikstuk van de vis met een kaviaar en limoentintjes. Bij het gerecht kwam een overheerlijke 100% Shiraz roséwijn van het wijnhuis Anvers uit Australië. Jammer genoeg kregen we geen 2e glas aangeboden van deze wijn en verdwenen onze glazen richting keuken.

Als hoofdgerecht kwamen stukjes Iberico varken op het bord met een saus van Tawny en Ruby porto, vergezeld door een rode Portugese wijn (ik dacht van de Verdelho, een Madeira-druif, maar ik weet het niet zeker). Dit vond ik zonder twijfel de lekkerste schotel van de avond.

Als dessert kregen we eerst nog een, dampend van de koude, bevroren bordje met vruchten. Ik herkende frambozen en enkele lychees, maar voor de rest vond ik het te weinig smaak hebben. Nadien kwam nog een lekkere Moelleux van chocolade.

Omdat onze rosé-glazen nogal abrupt werden weggenomen, besloot ik nog een glaasje te vragen voor mijn partner. Bobette-moi nam een déca. We kregen nog 2 schoteltjes met kleine hapjes zoals een marshmellow van chocolade, een marshmellow met kokos, een truffel, een cakeje, een lolly van after eight en een bevroren fruit bonbon.

De rekening klokte af op €175,8: 2 x aperitief (€18), 2 x 4-gangen menu (€110), 2 x aangepaste wijnen (€40), koffie (€4) en een halfje water (€3,80).

Prijs-kwaliteit vind ik Lotus Root te duur. Ik heb lekker gegeten en vond de fusion-invalshoek verfrissend en interessant, maar het niveau was niet hoog genoeg om de prijs te rechtvaardigen. Voor €90 per persoon zijn er betere alternatieven op de markt. En dan hebben wij niet het duurste menu genomen. Wie een 6-gangen menu kiest, betaalt afhankelijk van de wijnkeuze hetzij €101 of €111, voor het Chef’s tasting menu kan dat oplopen tot €135.

Lotus Root werd uiteindelijk een echte tegenvaller op het moment dat ik het niet verwacht had. Op de rekening werd ons initieel nog €4,5 extra aangerekend voor het glas rosé-wijn. Ik vond dat zelf niet helemaal correct aangezien we niet de kans hadden gekregen om nog wat rosé bij te vragen en kaartte dit ook aan bij Caroline Buensalido. Wat haar antwoord ook was geweest, ik had zowel een ‘ja’ als een ‘nee’ aanvaard en de rekening met de glimlach betaald. Haar reactie was helaas zéér onprofessioneel: “I don’t agree, but I’ve taken it off the bill”. Ze wierp mij vervolgens een woedende blik toe en bracht mijn VISA-kaart terug. Vanaf dan werden we door haar en het personeel totaal genegeerd. Uiteindelijk ben ik dan maar zelf onze jassen in de vestiaire gaan halen. Ook bij het verlaten van het pand waren we geen blik meer waardig. Een dergelijke reactie vind ik onbegrijpelijk, overbodig en not done. Jammer.

Kristof Coppens geeft een paar keer per jaar op maandagavond een kookdemo. Gedurende een uur demonstreert de chef hoe hij 3 gerechten maakt. Nadien nemen alle deelnemers van de demo samen plaats aan tafel en worden de gerechten geserveerd. Vorige week stonden er op het menu: gegrilde zeetongfilets en risotto met saffraan, Franse hoeveduif roségebraden met inlandse asperges en zalf van eierdooier, als afsluiter een spons van yoghurt met meloen (meer foto’s op Flickr).

Samen met 7 andere mensen betrad ik om 18u het heiligdom van de chef. We kregen het tijdschrift Talent & Passion (uitgegeven door Jeunes restaurateurs d’europe) en een uitgeschreven recept van de 3 gerechten.

Het daaropvolgende uur was zeer interessant en ik vond dat het ook goed voorbereid was. Ik heb interessante dingen opgestoken over het maken van risotto (de truk met de oven), het braden van duiven (van het vuur nemen en laten doorgaren), het klaarmaken van asperges (in de pot laten tot ze zinken en dan pas serveren) en het omtoveren van een yoghurt-bereiding naar een spons-textuur in de microgolf (spektakel verzekerd).

De keuken van de chef en de mijne, die vallen natuurlijk niet te vergelijken. Ik heb bijvoorbeeld geen roner, een toestel om vacuüm getrokken producten te garen aan lage temperaturen. Wat ik dan ook bijzonder interessant vond was dat hij de gerechten zowel demonstreerde met zijn kookgerief, als met de potten en pannen die je in een gemiddelde keuken mag verwachten. Zo gaart hij zelf duiven in de roner, maar bakte er één voor ons in de pan.

Tegen het einde van onze kookdemo kwam het zaalpersoneel stilaan binnen druppelen en mochten we plaats nemen aan onze tafels. Aangezien de kookdemo onderdeel was van een verjaardagsgeschenk, ging ik niet bij de rest van de kookclub zitten, maar bij mijn eigen gezelschap. Het was eerlijk gezegd wel bijzonder om aan de anderen uit te leggen hoe alles gemaakt wordt. Alsof ik het zelf gemaakt had.

We kregen een aperitief, een inleidend hapje, het gedemonstreerde voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht, nog wat tussendoortjes, aangepaste wijnen (wit en rood, zeer gul geschonken), water en koffie.

De kookdemo bestaat normaal uit 5 sessies en kost €63 per persoon per sessie. Ik vond het zéér interessant om het eens mee te maken en vind het zeker vatbaar voor herhaling, maar mij engageren voor 5 lessen is misschien toch iets te veel van het goede. Tip: als u dit cadeau doet aan iemand en ook mee wil eten, volg dan samen de demo.

Ik bedank bij deze graag de gulle schenkster voor de bijzondere ervaring en de fijne avond.

Voor mij was Hof ter Eycken het restaurant waarover ik in mijn leven al het meest gehoord had, zonder er zelf langs te gaan. Eén van die hardnekkige geruchten was dat je er met honger buiten komt, omdat er te kleine porties (typisch voor de zogenaamde haute cuisine) geserveerd worden. Tijd om het zelf eens te proberen.

Via een klein baantje rij je tot op de parking van het prachtige gebouw. Oorspronkelijk werd dat namelijk gebruikt als stoeterij (paardenfokkerij). Jammer genoeg was het nog niet warm genoeg om buiten te aperitieven, want de tuin zag er zeer gezellig uit. We kwamen net iets te laat om het aperitief te nuttigen in het salon, dat al vol zat, en dus kregen we onmiddellijk een tafel in de ruime zaal. Het interieur is er eerder rustiek, maar vooral gezellig en je zit er op je gemak. Geen drukke bedoening zoals wel vaker het geval is.

We bestelden een champagne van het huis en kregen een overheerlijke blanc de noir geserveerd. Nadien volgden: aperitiefhapjes; Gepocheerde Mechelse asperges, koningsdorade in olijfolie met tomaten en basilicum;  Ravioli van kreeft met ricotta en bladspinazie;  Krokant gebakken kalfszwezeriken met sot-l’y-laisse van hoevekip, morieltjes en coulis van erwten; Lamsvlees uit Sisteron, polenta met piment en rozemarijn, enkele primeurgroenten met olijven uit Nice, kalfsjus;  Verse en gerijpte kazen door het huis ‘La Petite Vache’, broodje met noten en gedroogd fruit ( mits supplement 12 €) en Gekarameliseerde brioche, roomijs met amandelmelk, bavarois van chocolade ‘’pure caraibe’’ met frambozen. We sloten af met een koffie en de daarbij horende versnaperingen.

Bij het menu namen we de aangepaste wijnen. Er kwamen 2 witte en 1 rode wijn op tafel, allen van excellente kwaliteit en overvloedig geserveerd. Vooral de rode 100% Merlot wijn, is in onze smaak gevallen. In combinatie met het lamsvlees vonden wij hem eerder gewoontjes, maar bij de blauwe kazen was hij zo lekker dat ik nu al vrees dat ik hem mijn smaaksensatie van het jaar zal moeten noemen.

Het meest bijzondere aan eten bij Hof ter Eycken is voor mij dat ik geen enkele negatieve opmerking kan verzinnen. Elk gerecht vond ik gewoon lekker, iets wat mij zelden overkomt. De bediening was attent en er werd voor één keertje ook echt geluisterd naar onze vraag om wat te temporiseren.

En dan de prijs. De menu met aangepaste wijnen maar zonder de kaas kost €98 pp., een glas champagne van het huis €13, een fles water €7,5 en een koffie €7. In totaal reken je best op €125 per persoon. Gezien de prijsstijgingen in alle resto’s is Hof ter Eycken dus nog redelijk goedkoop.

Het gerucht dat je er met honger buiten komt, kan ik bij deze ook absoluut ontkennen. Alles werd geserveerd in mooie porties. Voor wie houdt van de meer klassiek gebaseerde keuken is Hof ter Eycken dan ook een absolute must. Hij staat in elk geval in onze top 3.