De vraag stellen is ze beantwoorden.

Ik verstuur via good old Hallmark een “te-laat-verjaardagskaart”. Blijkt de verzender (ik dus) eerst te staan, en niet de bestemmeling. Bon, de jarige zal du 2 versies krijgen van de kaart. En op de vraag “Wie is dommer, het uilskuiken of Cindy”, hoeft ie alvast niet meer te antwoorden.

Deze namiddag ben ik naar Le Nozze di Figaro van Mozart gaan kijken in de Vlaamse Opera van Antwerpen. Gezien de verbouwingen aldaar van de afgelopen jaren, was het de eerste keer dat we er “onze plaatsen” konden innemen (vorig jaar moesten we zonder boe of baa uitwijken naar Gent). In de opera geldt namelijk een systeem dat, eens je een abonnement hebt, je ook een optie behoudt op die stoelen het seizoen daarop. Niets uitzonderlijks, in het voetbal is dat niet anders. Ik herinner mij van vorig jaar dat het mogelijk was om zetels “te sponsoren” wat concreet betekende dat op de stoel je naamplaatje gezet zou worden. Ik heb eens rond gekeken deze namiddag maar niet direct naamplaatjes gezien. Geen idee of dat nu echt uitgevoerd is. “Smetty” op zo een stoel gegraveerd zien ware gelijk wel nog cool geweest.

Na vandaag heb ik het gevoel dat, de afstand niet meegerekend, de toegevoegde waarde van Antwerpen nul is. In tegendeel zelf: vestiaire, drank tijdens de pauze, lichtkrant met vertaling ed. zijn veel beter georganiseerd in Gent. Veranderen zou voor ons mogelijk betekenen dat we een jaar met zeer slechte plaatsen moeten beginnen en dat het lang kan duren alvorens je goede plaatsen hebt. Het publiek in Antwerpen was opvallend ouder en ik vond ze eigenlijk serieus onbeleefd: al weglopen tijdens het begin van het applaus, drummen aan de vestiaire en u omverlopen in de gang.

De opera dan. Le Nozze is wat men een opera buffa (komische opera) noemt. De muziek en de enscenering waren zeer goed, maar het verhaal is wat… dunnetjes. Gelukkig worden opera’s tegenwoordig boventiteld. Een klucht in het Italiaans volgen is namelijk niet zo evident. Op een bepaald moment viel de vertaling even weg. Gelukkig maar voor even, want anders was mijn opera toch wat om zeep geweest. Zelfs met vertaling konden we eigenlijk niet goed volgen wie nu wie aan het bedriegen was in het verhaal. Of zoals vriend Corto zei: “eigenlijk is Le Nozze een beetje de Bold and the Beautiful van vandaag”.

Als Mozart vandaag in Vlaanderen had geleefd, dan zou hij ongetwijfeld naar FC De Kampioenen kijken en de Dag Allemaal lezen. Of de Belgische politiek volgen. Kluchten zijn van alle tijden.

Naar de wijnles gaan is goed voor mijn algemene kennis. Dat werd vandaag nog maar eens bevestigd want ik heb iets bijgeleerd over Roodkapje.

Volgens het sprookje van de gebroeders Grimm vraagt Roodkapje haar moeder om grootmoeder een mand vol lekkers te brengen. En in die mand zit ondermeer een fles rode wijn.

Wel, geschiedkundig blijkt dit onmogelijk te zijn. Roodkapje speelt zich af in de Saale regio, binnen het wijngebied Saale-Unstrut. Gezien het koude klimaat is het er onmogelijk om rode wijn te verbouwen. In die tijd was het ook heel onwaarschijnlijk dat Roodkapje even naar de Delhaize was geweest. Blijft de vraag: “wat dronk grootmoeder dan wel?”

Het antwoord is Sekt, de Duitse versie van mousserende wijn. Deze wijn is er zelfs zo populair dat ze tot 90% van de basiswijn moeten importeren uit andere landen.

Grootmoeder dronk dus schuimwijn en geen rode wijn. Dat is dan bij deze recht gezet.

Vandaag was het weer zover. Ik stond aan de kassa en wou met mijn VISA-kaart betalen (het was dat of cash). Mijn vingers drukten 4 cijfers in. Het machien zei “peut”. Ik begon te zweten en het daagde mij dat mijn VISA-kaart misschien een andere code had dan mijn gewone bankkaart. Ik mocht nog eens proberen: “peut”. “Laatste kans” zei het machien. En toen weer: “peut”.

Er stond ondertussen best een lange rij. De madame aan de kassa keek een beetje verveeld. Gelukkig was de vriendin mee. En die vergeet geen pin-codes.

“Ik weet waar je je pin-code kan terugvinden” zei de vriendin even later. Kijk, zo ver is het gekomen dat anderen mij moeten vertellen waar ik mijn pincodes bewaar. Want ook dat was ik vergeten.

Hopeloos is het. Mijn harde schijf doet het niet meer, ik moet het hebben van extern geheugen.

Daarnet in de auto was ik door de muziek op mijn iPod aan het scrollen. Het viel me op dat ik het laatste jaar niet veel nieuwe muziek ontdekt heb. De laatste tijd luister ik online naar de radio (vooral 4fm en stubru) en dat inspireert mij blijkbaar niet tot aankopen. Vorig jaar heb ik wel veel nieuwe muziek leren kennen, oa. via last.fm. Misschien moet ik dat terug wat meer opzetten.

Een groepje dat vorig jaar mijn aandacht trok was “Wir sind Helden“. Ze hebben vorige week een concert in de AB gegeven, maar het was helaas uitverkocht voor ik het opmerkte.

* nanana… In meinem Blut werfen, die Endorphine Blasen… nanana*. Het refrein is gelukkig altijd hetzelfde:”Oh bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein…”.

Ik spreek geen woord Duits, maar dat weerhoudt mij er niet van om zulke liedjes luid mee te zingen. De tekst niet helemaal begrijpen is soms best wel grappig. Zoals die mevrouw die dacht dat Prince “little red crevette” zong. Hilarisch.