Een ander leuk initiatief zijn de fietsnetwerken of knooppunten gerealiseerd door de toeristische diensten. Dat zijn routes waarbij je fietst van het ene genummerde bordje naar het andere. In het verleden hadden wij al voor een paar fietsnetwerken kaarten met knooppunten gekocht, maar die blijven natuurlijk beperkt tot het grondgebied van de betrokken streek. Ondertussen is er al een tijdje Fietsnet.be, een routeplanner dat het hele netwerk van Vlaamse fietsroutes op één online kaart wil verenigen.

Afgelopen weekend heb ik eens een route uitgezocht via de planner.  Het werd een lus van 76 km rond de Gentse haven via Destelbergen, Lochristi, Wachtebeke, Zelzate, Evergem, Mariakerke en terug naar Gent. Het plannen gaat zéér eenvoudig: je kiest een startpunt en van daaruit kan je zoveel knooppunten aan elkaar breien als je wil. Langs de rechterkant krijg je ook nog een overzicht van de gekozen knooppunten, de streekbenaming waaronder ze vallen (leiestreek, scheldeland) en het aantal kilometers.  Ik vond het ook erg handig dat dat lijstje, weliswaar een beetje basic qua layout, uitgeprint kon worden. De echt hippe kids exporteren de route natuurlijk en importeren deze in de GPS.

Bij de afbeelding boven: de lus start bij de groene vlag en eindigt bij het andere vlagje,  de gekozen route staat in het geel aangeduid. Bij de afbeelding hieronder: oplijsting van de gekozen knooppunten.

We hebben goede ervaringen met de knooppunten wat de aanwezigheid van de bordjes betreft. Ook dit keer waren alle bordjes aanwezig, op ééntje na in een straat met wegenwerken (héél typisch). Fietsnet.be deed exact wat ik ervan verwachtte: een zelfgekozen route plannen aan de hand van de knooppunten binnen het fietsnetwerk.

Aangezien ik alleen op pad was, had ik voor de koersfiets gekozen. Dat bleek achteraf toch niet de beste keuze te zijn (te veel grindpaden en je kan nooit echt doorfietsen omwille van het parcours zelf en het feit dat je consequent bordjes moet zoeken). Het was wel een mooie route en ik moet zeggen dat ik er altijd verbaasd over ben hoeveel moois er toch zo dichtbij ligt. Volgende keer moet ik echt mijn fototoestel meenemen.

Websites zoals Fietsnet.be maken de aankoop van een fietsGPS wel héél aantrekkelijk. Ik moet u vast niet vertellen naar welk gadget wij momenteel op zoek zijn.

De film zelf is sober, intiem en intens. Beter kan ik het niet omschrijven. De SM-scenes zijn soms behoorlijk hard en worden hier door Veerle Dobbelaere méér dan overtuigend neergezet. Maar bovenal is deze film een mooi verhaal over onvoorwaardelijke liefde.

Als ik de artikels uit de De Standaard over de feiten erop nalees, denk ik dat rechter Aurousseau in de film misschien iets te braaf wordt voorgesteld. Zelfs naar SM-normen waren de gepleegde feiten blijkbaar snoeihard (gelukkig heb ik bij de literaire blog Endorfien ooit wat SM-woordenschat geleerd). Dat zijn werkgever (justitie) daar gezien zijn functie (rechter) problemen mee had, in combinatie met hun drankprobleem, valt zeker te begrijpen. Maar de uitspraak en vooral de gevolgen daarvan voor rechter Aurousseau, zijn en blijven te zwaar.

De man werd veroordeeld en voor 5 jaar uit zijn burgerrechten gezet omwille van zaken die zich duidelijk in de privé-sfeer afspeelden en met toestemming van zijn vrouw werden ondernomen. Daarnaast werd zijn ontslag als rechter door toenmalig minister van Justitie Stefaan de Clerck niet aanvaard, waardoor hij niet alleen afgezet werd als rechter, maar ook zijn pensioenrechten verloor (!). We mogen natuurlijk niet vergeten dat het proces liep ten tijde van Dutroux en de witte mars, een zwaar moment voor justitie. Dat het Europees hof voor de rechten van de mens Aurousseau in 2005 in het ongelijk stelde, maakt de zaak ook niet eenvoudiger.

Nee, Aurousseau was geen braaf lammeke, maar de strafmaat is en blijft buiten proportie. Het blijft een schande.

“Wat denk je van ‘t stoveke” zegt de vriend. En om mij helemaal over de streep te trekken: “maandmenu aan €75 en pas 1-ster Michelin gekregen”. Een reservatie wordt gemaakt.

Wat gegoogle verder merk ik dat er 3 ‘t Stoveke(n)s (1, 2, 3) zijn. En ik heb de verkeerde gereserveerd. Oeps. Gelukkig tijdig opgemerkt, want er zit toch een 50 km tussen beide. We zouden daar lang kunnen wachten op elkaar.

‘t Stoveke. Dat is gelijk zaal Familia, parochiecentrum De Kring of café ‘t kerkske. Of restaurant Roma, Rimini, Firenze of Kreta. Als horeca-uitbater zou ik toch voor een originele naam gaan. Het zou zeker geen café “De Smet” of “Chez Smetty” zijn.

Indien u het afgelopen jaar mij of mijn blog wat gevolgd hebt, dan weet u dat de eerste 2 doelstellingen gerealiseerd werden. Doelstelling nummer 3 neem ik mee naar volgend jaar. Als ik zelf 2008 in 3 woorden zou samenvatten, dan kies ik voor: trouwen, doctoreren en GTD (waarbij het laatste in de rij, de eerste 2 mooi in evenwicht helpt houden).

Maar dat was 2008. Voor 2009 mag u mij, naast de noodzakelijke gezondheid, het volgende toewensen: een huis kopen en verder doctoreren. Om beide doelstellingen te realiseren, zal ik terug een hoop GTD kunnen gebruiken.

In elk geval, 2008 was een mooi jaar. Laten we hopen dat 2009 minstens even goed wordt. Ook voor alle lezers van deze blogpost. Santé.

Ook dit vierde deel was een prachtig visueel spektakel en ik heb mij echt geen 5 minuten verveeld. Bijzonder vond ik toch dat er tijdens deze uitvoering intensief gebruik gemaakt werd van Second Life. De zangers waren niet alleen aanwezig op het podium, ze werden tegelijkertijd ook geleefd in Second Life. De realisatie daarvan was bijzonder goed geslaagd. Foto: Annemie Augustijns

Het moet behoorlijk wat gekost hebben om het Second Life deel uit te werken. En ze zijn ook niet zuinig geweest bij het kopen van specifieke bewegingen voor de avatars (grijns). Voor meer audiovisueelmateriaal kan u bij Klara.be gaan piepen, voor meer foto’s op de website van de Vlaamse Opera.

Jammer dat de Vlaamse Opera geen filmpjes beschikbaar stelt voor bloggers. Ik zou hier anders graag gratis en voor niks reclame voor ze maken. Misschien dat dat ook zou helpen om de gemiddelde leeftijd tijdens de voorstellingen wat naar beneden te halen. De zaal zit altijd vol met 60-plussers (in Antwerpen is het erger dan in Gent trouwens). Ik heb niks tegen die leeftijdsgroep hoor (mijn ouders, buren en kenissen lezen mee), maar in de opera zijn die altijd super ongedurig tijdens de pauze en voor en na de voorstelling. Zodra de lichten aangaan beginnen die dan letterlijk naar buiten te stormen. Zeer gevaarlijk is dat.

Nog tot 9 juli in de Vlaamse opera en er zijn nog tickets. U moest ze ondertussen al besteld hebben.

Ik verstuur via good old Hallmark een “te-laat-verjaardagskaart”. Blijkt de verzender (ik dus) eerst te staan, en niet de bestemmeling. Bon, de jarige zal du 2 versies krijgen van de kaart. En op de vraag “Wie is dommer, het uilskuiken of Cindy”, hoeft ie alvast niet meer te antwoorden.

Na vandaag heb ik het gevoel dat, de afstand niet meegerekend, de toegevoegde waarde van Antwerpen nul is. In tegendeel zelf: vestiaire, drank tijdens de pauze, lichtkrant met vertaling ed. zijn veel beter georganiseerd in Gent. Veranderen zou voor ons mogelijk betekenen dat we een jaar met zeer slechte plaatsen moeten beginnen en dat het lang kan duren alvorens je goede plaatsen hebt. Het publiek in Antwerpen was opvallend ouder en ik vond ze eigenlijk serieus onbeleefd: al weglopen tijdens het begin van het applaus, drummen aan de vestiaire en u omverlopen in de gang.

De opera dan. Le Nozze is wat men een opera buffa (komische opera) noemt. De muziek en de enscenering waren zeer goed, maar het verhaal is wat… dunnetjes. Gelukkig worden opera’s tegenwoordig boventiteld. Een klucht in het Italiaans volgen is namelijk niet zo evident. Op een bepaald moment viel de vertaling even weg. Gelukkig maar voor even, want anders was mijn opera toch wat om zeep geweest. Zelfs met vertaling konden we eigenlijk niet goed volgen wie nu wie aan het bedriegen was in het verhaal. Of zoals vriend Corto zei: “eigenlijk is Le Nozze een beetje de Bold and the Beautiful van vandaag”.

Als Mozart vandaag in Vlaanderen had geleefd, dan zou hij ongetwijfeld naar FC De Kampioenen kijken en de Dag Allemaal lezen. Of de Belgische politiek volgen. Kluchten zijn van alle tijden.

Volgens het sprookje van de gebroeders Grimm vraagt Roodkapje haar moeder om grootmoeder een mand vol lekkers te brengen. En in die mand zit ondermeer een fles rode wijn.

Wel, geschiedkundig blijkt dit onmogelijk te zijn. Roodkapje speelt zich af in de Saale regio, binnen het wijngebied Saale-Unstrut. Gezien het koude klimaat is het er onmogelijk om rode wijn te verbouwen. In die tijd was het ook heel onwaarschijnlijk dat Roodkapje even naar de Delhaize was geweest. Blijft de vraag: “wat dronk grootmoeder dan wel?”

Het antwoord is Sekt, de Duitse versie van mousserende wijn. Deze wijn is er zelfs zo populair dat ze tot 90% van de basiswijn moeten importeren uit andere landen.

Grootmoeder dronk dus schuimwijn en geen rode wijn. Dat is dan bij deze recht gezet.

Er stond ondertussen best een lange rij. De madame aan de kassa keek een beetje verveeld. Gelukkig was de vriendin mee. En die vergeet geen pin-codes.

“Ik weet waar je je pin-code kan terugvinden” zei de vriendin even later. Kijk, zo ver is het gekomen dat anderen mij moeten vertellen waar ik mijn pincodes bewaar. Want ook dat was ik vergeten.

Hopeloos is het. Mijn harde schijf doet het niet meer, ik moet het hebben van extern geheugen.

Een groepje dat vorig jaar mijn aandacht trok was “Wir sind Helden“. Ze hebben vorige week een concert in de AB gegeven, maar het was helaas uitverkocht voor ik het opmerkte.

* nanana… In meinem Blut werfen, die Endorphine Blasen… nanana*. Het refrein is gelukkig altijd hetzelfde:”Oh bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein…”.

Ik spreek geen woord Duits, maar dat weerhoudt mij er niet van om zulke liedjes luid mee te zingen. De tekst niet helemaal begrijpen is soms best wel grappig. Zoals die mevrouw die dacht dat Prince “little red crevette” zong. Hilarisch.