Wie in Vlaanderen wil fietsen, mag best nog eens zeuren over de gevaarlijke of slechte wegen, maar niet over het aantal beschikbare fietsroutes. Op fietsroute.org vindt u bijvoorbeeld meer dan 1000 fietsroutes, voor mountainbike routes kijken wij meestal op mountainbike.be.
Gisteren de SM-rechter gezien. Ik herinnerde mij het verhaal nog (rechter Koen Aurousseau werd 12 jaar geleden veroordeeld voor slagen en verwondingen, gegeven tijdens een SM-spel op uitdrukkelijke vraag van zijn vrouw), vooral vanwege het beklijvende Humo-interview uit 1997 dat mij is bijgebleven.
Als ik de artikels uit de De Standaard over de feiten erop nalees, denk ik dat rechter Aurousseau in de film misschien iets te braaf wordt voorgesteld. Zelfs naar SM-normen waren de gepleegde feiten blijkbaar snoeihard (gelukkig heb ik bij de literaire blog Endorfien ooit wat SM-woordenschat geleerd). Dat zijn werkgever (justitie) daar gezien zijn functie (rechter) problemen mee had, in combinatie met hun drankprobleem, valt zeker te begrijpen. Maar de uitspraak en vooral de gevolgen daarvan voor rechter Aurousseau, zijn en blijven te zwaar.
“Wat denk je van ‘t stoveke” zegt de vriend. En om mij helemaal over de streep te trekken: “maandmenu aan €75 en pas 1-ster Michelin gekregen”. Een reservatie wordt gemaakt.
Wat gegoogle verder merk ik dat er 3 ‘t Stoveke(n)s (1, 2, 3) zijn. En ik heb de verkeerde gereserveerd. Oeps. Gelukkig tijdig opgemerkt, want er zit toch een 50 km tussen beide. We zouden daar lang kunnen wachten op elkaar.
Precies een jaar geleden schreef ik hier mijn doelstellingen voor 2008 neer: leren snowboarden, wetenschapper worden en een huis kopen.
Indien u het afgelopen jaar mij of mijn blog wat gevolgd hebt, dan weet u dat de eerste 2 doelstellingen gerealiseerd werden. Doelstelling nummer 3 neem ik mee naar volgend jaar. Als ik zelf 2008 in 3 woorden zou samenvatten, dan kies ik voor: trouwen, doctoreren en GTD (waarbij het laatste in de rij, de eerste 2 mooi in evenwicht helpt houden).
Maar dat was 2008. Voor 2009 mag u mij, naast de noodzakelijke gezondheid, het volgende toewensen: een huis kopen en verder doctoreren. Om beide doelstellingen te realiseren, zal ik terug een hoop GTD kunnen gebruiken.
Met Götterdämmerung, het vierde en laatste deel van Wagners cyclus Der Ring des Nibelungen, stond er vandaag 320 minuten opera op mijn programma. De volledige cyclus werd geregisseerd door Ivo van Hove, een zeer gewaardeerd theaterregisseur en tevens directeur van Toneelgroep Amsterdam.
Ook dit vierde deel was een prachtig visueel spektakel en ik heb mij echt geen 5 minuten verveeld. Bijzonder vond ik toch dat er tijdens deze uitvoering intensief gebruik gemaakt werd van Second Life. De zangers waren niet alleen aanwezig op het podium, ze werden tegelijkertijd ook geleefd in Second Life. De realisatie daarvan was bijzonder goed geslaagd. Foto: Annemie Augustijns
Het moet behoorlijk wat gekost hebben om het Second Life deel uit te werken. En ze zijn ook niet zuinig geweest bij het kopen van specifieke bewegingen voor de avatars (grijns). Voor meer audiovisueelmateriaal kan u bij Klara.be gaan piepen, voor meer foto’s op de website van de Vlaamse Opera.
Jammer dat de Vlaamse Opera geen filmpjes beschikbaar stelt voor bloggers. Ik zou hier anders graag gratis en voor niks reclame voor ze maken. Misschien dat dat ook zou helpen om de gemiddelde leeftijd tijdens de voorstellingen wat naar beneden te halen. De zaal zit altijd vol met 60-plussers (in Antwerpen is het erger dan in Gent trouwens). Ik heb niks tegen die leeftijdsgroep hoor (mijn ouders, buren en kenissen lezen mee), maar in de opera zijn die altijd super ongedurig tijdens de pauze en voor en na de voorstelling. Zodra de lichten aangaan beginnen die dan letterlijk naar buiten te stormen. Zeer gevaarlijk is dat.
Nog tot 9 juli in de Vlaamse opera en er zijn nog tickets. U moest ze ondertussen al besteld hebben.
Ik verstuur via good old Hallmark een “te-laat-verjaardagskaart”. Blijkt de verzender (ik dus) eerst te staan, en niet de bestemmeling. Bon, de jarige zal du 2 versies krijgen van de kaart. En op de vraag “Wie is dommer, het uilskuiken of Cindy”, hoeft ie alvast niet meer te antwoorden.
Deze namiddag ben ik naar Le Nozze di Figaro van Mozart gaan kijken in de Vlaamse Opera van Antwerpen. Gezien de verbouwingen aldaar van de afgelopen jaren, was het de eerste keer dat we er “onze plaatsen” konden innemen (vorig jaar moesten we zonder boe of baa uitwijken naar Gent). In de opera geldt namelijk een systeem dat, eens je een abonnement hebt, je ook een optie behoudt op die stoelen het seizoen daarop. Niets uitzonderlijks, in het voetbal is dat niet anders. Ik herinner mij van vorig jaar dat het mogelijk was om zetels “te sponsoren” wat concreet betekende dat op de stoel je naamplaatje gezet zou worden. Ik heb eens rond gekeken deze namiddag maar niet direct naamplaatjes gezien. Geen idee of dat nu echt uitgevoerd is. “Smetty” op zo een stoel gegraveerd zien ware gelijk wel nog cool geweest.
Na vandaag heb ik het gevoel dat, de afstand niet meegerekend, de toegevoegde waarde van Antwerpen nul is. In tegendeel zelf: vestiaire, drank tijdens de pauze, lichtkrant met vertaling ed. zijn veel beter georganiseerd in Gent. Veranderen zou voor ons mogelijk betekenen dat we een jaar met zeer slechte plaatsen moeten beginnen en dat het lang kan duren alvorens je goede plaatsen hebt. Het publiek in Antwerpen was opvallend ouder en ik vond ze eigenlijk serieus onbeleefd: al weglopen tijdens het begin van het applaus, drummen aan de vestiaire en u omverlopen in de gang.
De opera dan. Le Nozze is wat men een opera buffa (komische opera) noemt. De muziek en de enscenering waren zeer goed, maar het verhaal is wat… dunnetjes. Gelukkig worden opera’s tegenwoordig boventiteld. Een klucht in het Italiaans volgen is namelijk niet zo evident. Op een bepaald moment viel de vertaling even weg. Gelukkig maar voor even, want anders was mijn opera toch wat om zeep geweest. Zelfs met vertaling konden we eigenlijk niet goed volgen wie nu wie aan het bedriegen was in het verhaal. Of zoals vriend Corto zei: “eigenlijk is Le Nozze een beetje de Bold and the Beautiful van vandaag”.
Als Mozart vandaag in Vlaanderen had geleefd, dan zou hij ongetwijfeld naar FC De Kampioenen kijken en de Dag Allemaal lezen. Of de Belgische politiek volgen. Kluchten zijn van alle tijden.
Naar de wijnles gaan is goed voor mijn algemene kennis. Dat werd vandaag nog maar eens bevestigd want ik heb iets bijgeleerd over Roodkapje.
Volgens het sprookje van de gebroeders Grimm vraagt Roodkapje haar moeder om grootmoeder een mand vol lekkers te brengen. En in die mand zit ondermeer een fles rode wijn.
Wel, geschiedkundig blijkt dit onmogelijk te zijn. Roodkapje speelt zich af in de Saale regio, binnen het wijngebied Saale-Unstrut. Gezien het koude klimaat is het er onmogelijk om rode wijn te verbouwen. In die tijd was het ook heel onwaarschijnlijk dat Roodkapje even naar de Delhaize was geweest. Blijft de vraag: “wat dronk grootmoeder dan wel?”
Het antwoord is Sekt, de Duitse versie van mousserende wijn. Deze wijn is er zelfs zo populair dat ze tot 90% van de basiswijn moeten importeren uit andere landen.
Grootmoeder dronk dus schuimwijn en geen rode wijn. Dat is dan bij deze recht gezet.
Vandaag was het weer zover. Ik stond aan de kassa en wou met mijn VISA-kaart betalen (het was dat of cash). Mijn vingers drukten 4 cijfers in. Het machien zei “peut”. Ik begon te zweten en het daagde mij dat mijn VISA-kaart misschien een andere code had dan mijn gewone bankkaart. Ik mocht nog eens proberen: “peut”. “Laatste kans” zei het machien. En toen weer: “peut”.
Er stond ondertussen best een lange rij. De madame aan de kassa keek een beetje verveeld. Gelukkig was de vriendin mee. En die vergeet geen pin-codes.
“Ik weet waar je je pin-code kan terugvinden” zei de vriendin even later. Kijk, zo ver is het gekomen dat anderen mij moeten vertellen waar ik mijn pincodes bewaar. Want ook dat was ik vergeten.
Hopeloos is het. Mijn harde schijf doet het niet meer, ik moet het hebben van extern geheugen.
Daarnet in de auto was ik door de muziek op mijn iPod aan het scrollen. Het viel me op dat ik het laatste jaar niet veel nieuwe muziek ontdekt heb. De laatste tijd luister ik online naar de radio (vooral 4fm en stubru) en dat inspireert mij blijkbaar niet tot aankopen. Vorig jaar heb ik wel veel nieuwe muziek leren kennen, oa. via last.fm. Misschien moet ik dat terug wat meer opzetten.
Een groepje dat vorig jaar mijn aandacht trok was “Wir sind Helden“. Ze hebben vorige week een concert in de AB gegeven, maar het was helaas uitverkocht voor ik het opmerkte.
* nanana… In meinem Blut werfen, die Endorphine Blasen… nanana*. Het refrein is gelukkig altijd hetzelfde:”Oh bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein Oh, Bitte gib mir nur ein…”.
Ik spreek geen woord Duits, maar dat weerhoudt mij er niet van om zulke liedjes luid mee te zingen. De tekst niet helemaal begrijpen is soms best wel grappig. Zoals die mevrouw die dacht dat Prince “little red crevette” zong. Hilarisch.
Als het over koken gaat, dan denken mensen nogal vaak dat ik een type ben dat niet vaak aan het kookfornuis staat. Helemaal fout. Ik kook bijna elke dag. De Smetty keuken in tags samengevat: wok, vleesgrill, alleen olie, veel groenten, fruit, pasta, rijst en vlees van eigen kweek.
Over dat vlees van eigen kweek wil ik nog wel eens iets vertellen. Het komt niet van de smetty-boerderij, maar wordt wel gekweekt in de familie. Onlangs nog heb ik stier van eigen kweek ingevroren. Het verhaal erachter was iets minder leuk. Mijn nonkel had een jonge stier gekocht om vet te mesten, maar het noodlot besliste er anders over. Hij werd besprongen door een koe, brak zijn 4 poten en moest daardoor veel vroeger dan gepland naar het slachthuis. Jammer voor de stier, maar het vlees was wel ongelooflijk lekker.
“Je poetst te hard” zei de tandarts vandaag tegen mij. Dat zegt hij eigenlijk al jaren. Blijkbaar slaag ik er niet in om de handeling ‘tanden poetsen’ op een ‘tandvriendelijke’ manier uit te voeren.
Ik ben al overgeschakeld naar een elektrische tandenborstel, maar blijkbaar helpt dat ook geen zier. Misschien moet ik een hard-sales techniek toepassen (door een doel dat je wil realiseren overal in je leefomgeving aan te brengen zodat je het regelmatig leest, en dit tot je ook gaat geloven dat je het gewenste doel zal bereiken, met als gevolg dat je de vereiste actie onderneemt) en een papier op de spiegel in mijn badkamer hangen met de volgende boodschap: “Tanden zachtjes poetsen Smetty”.
Het was lang geleden, erg lang geleden dat ik naar de Night of the Proms was geweest. Het zat in mijn geheugen als een avond amusement, maar ik was eerlijk gezegd verbaasd over de kwaliteit van het event. Sterren van de avond waren vaste waarde John Miles, Ike Turner (nog steeds grote klasse, maar gezien zijn verleden kan ik die gewoon niet sympathiek vinden), Tears for fears (de hits van toen), Tony Henry (oh my, wat een presence en een stem) en Sharleen Spiteri van de Schotse band Texas (jaartje ouder, staat er nog steeds).
De K800i was mee wat volgende snapshots voor Texas opleverde:
What happens if you have to pay (congestion charge) every time you pass a certain point with your car in the city?
This is what they tried in Stockholm:
“The controversial trial of congestion charging in Stockholm ended at 6:30pm Monday [31/07/06], with the future of the tax still uncertain. The trial, which started in January, which cost 3.8 billion kronor to set up, claims to have reduced traffic in and out of the city by 22 percent, and garnered 400 million in revenues, much less than expected”. Source: The Local
Erg bedankt voor die bloemen! Ze passen echt bij mijn (enige) vaas eigenlijk. Niet?
Bloemen in 2.0: automatische screensaver die de tag “bloemen” op Flickr ophaalt en afspeelt op mijn plasma scherm. Moet al bestaan. Ik ben content met de 1.0 versie. Nu alleen niet vergeten dat ze water nodig hebben ipv stroom .
Omdat ik de aansluiting van de vorige huurder niet heb overgenomen, hebben zij die afgesloten. Volgens de Telenet logica moet ik nu mijn televisie aansluiting heractiveren.
In mijn logica werkt dat niet zo. Ik ben een nieuwe televisie klant en ik wens dus mijn aansluiting te activeren. Dat zij iemand moeten sturen, is mijn probleem niet. Heractivatie kost 60€, activatie kost 30€.
Ahhhh. Ik kan echt niet tegen dit soort logica. De optie satelliet krijgt dus voorrang. Alleen als ik echt niet anders kan, zal het Telenet worden.
Sorry collega’s in Mechelen, maar op deze blog ben ik gewoon een gefrustreerde consument.
Over mijn naam heb ik vroeger al eerder geschreven (hier en daar). Omdat het zo ontzettend interessant is, leest u hieronder nog meer zinvolle wetenswaardigheden daarover (inspiratie via Spaanse Tapas):
Mijn ouders waren voorlopers want 90% van de personen in België met mijn voornaam zijn geboren na 1974. Anderzijds werden er in dat jaar toch nog 1300 naamkaartjes gedruk met dezelfde naam erop. Dat zijn er dus minstens 4 per dag in dat jaar. Read the rest of this entry »
Deze week kreeg ik plots last van agenda stress. De komende 3 weken lijkt elke minuut van de dag wel gepland. Examens en werken op 2 bedrijven combineren, is toch niet evident. Gelukkig was iedereen begripvol en mocht ik mijn agenda omgooien (thx These Days en Telenet people). Maar misschien net omwille van die lange dagen heb ik deze week toch ernorm genoten van:
Het zitten op een bankje binnen in het Flagey gebouw met op de achtergrond klassieke pianomuziek. Het was laat, er was weinig volk voor de laatavond film en er liepen alleen acteurs (een andere voorstelling) door de gangen. Eigenlijk was dat zitten op die bank meer genieten dan van menig voorstelling in een zaal.
Een Xhosa film versie van Bizet’s opera Carmen: U-Carmen eKkayelitsha. Het is ongetwijfeld de meest originele Carmen die ik ooit gezien heb (trailer). Vriend Corto stelde toch vast dat 33% van de kijkers (3 personen) de zaal vroegtijdig verlaten heeft. Zonde.
Tien keer een “Alice en Irène” sketch opnieuw opnemen en niet meer bijkomen van het lachen.
En als ik zo een agenda stress heb, dan lijken alle andere dingen (behalve diegene waarmee je bezig bent) zoveel leuker. Alleen jammer voor mij dat mijn verbeteringen op de PC gedaan moeten worden. Dus ik zet uit: RSS, mail, chat, browser. En ik sluit aan: iPod Nano en mijn favoriete 25 nummers op repeat. Om af te sluiten vertel ik mezelf dat ik gezond ga eten en elke dag op tijd in bed ga kruipen.
Francis Ford Coppola Winery: crossposted 3...Smetty: Thx voor de input. Moet het alleen eens...ine: Wij hebben helaas ontdekt dat het niet kan...The Sausage Machine: op Edublogs.be, groepsblog...Smetty: @Huug: agree. Denk toch ook dat er meer...
Een ander leuk initiatief zijn de fietsnetwerken of knooppunten gerealiseerd door de toeristische diensten. Dat zijn routes waarbij je fietst van het ene genummerde bordje naar het andere. In het verleden hadden wij al voor een paar fietsnetwerken kaarten met knooppunten gekocht, maar die blijven natuurlijk beperkt tot het grondgebied van de betrokken streek. Ondertussen is er al een tijdje Fietsnet.be, een routeplanner dat het hele netwerk van Vlaamse fietsroutes op één online kaart wil verenigen.
.
