Enkele jaren geleden kreeg ik enkele flesjes Westvleteren 12. De gulle gevers vonden het gewoon geen lekker bier. We dronken de biertjes op, maar de smaak was ik anno 2011 wel vergeten. Het enige wat ik mij meende te herinneren was dat ik het allemaal niet zo bijzonder vond.

Een tijdje geleden hoorde ik iemand van brouwerij Sint-Bernardus vertellen over hun St Bernardus Abt 12 bier. Dat zou sterk gelijken op de Westvleteren 12 en daar was een historische reden voor. Kort na de tweede wereldoorlog besloot Trappistenabdij St. Sixtus uit Westvleteren blijkbaar om de productie van hun bier uit te besteden aan brouwerij Sint-Bernardus. Pas in 1992 kwam daar een einde aan omdat de verschillende Trappistenbrouwerijen (vijf in België en één in Nederland) besloten hadden de kwalificatie “Trappistenbier” enkel nog toe te kennen aan bieren gebrouwen binnen de muren van de abdijen (bron: brouwerij Sint-Bernardus).

Gezien mijn niet zo bijster positieve herinnering aan het bier, dacht geen haar op mijn hoofd eraan om ooit op bedevaart te gaan richting Sint-Sixtusabdij om toch maar enkele flesjes van het bier te bemachtigen. Ook de bouwsteenbox (6 flesjes voor het goede doel), misschien wel de marketingstunt van 2011, kon mij niet motiveren om er speciaal voor naar de Colruyt te gaan, maar, er belandde wel een exemplaar bij mij. En aldus kon ik eindelijk een blinde proeftest organiseren: St Bernardus Abt 12 vs Westvleteren 12.

Vier mensen proefden blind beide bieren. Twee vragen dienden beantwoord te worden. Kunnen we één van beide bieren herkennen (herkenning of onbeslist, gokken werd uitgesloten). Welk bier smaakt het lekkerst?

Het resultaat van de proeverij was interessant. Wat betreft de smaakherkenning proefde 1 iemand met zekerheid de Westvleteren, een andere proever de St Bernardus Abt 12 . Beiden motiveerden hun keuze omdat ze recent één van beide bieren gedronken hadden en de smaak duidelijk herkenden. En toen werd het beste bier gekozen. Het werd 3-1 in de battle van St Bernardus Abt 12 versus Westvleteren 12.

Op zich hoeft het niet te verbazen dat Westvleteren 12 de strijd verloor. Ik vind het zelf een ernorm smaakvol bier, met veel mout, karamel en kruiden en bittere smaken zoals chocolade en tabak. Maar helaas, het is ook een alcohol-bom die enorm zwaar op de maag ligt. Ik kan het wel smaken, maar niet meer dan een half flesje en liefst ook met wat kaas of een dessert erbij. De St Bernardus Abt 12 is duidelijk lichter en drinkt makkelijker weg.

Het was leuk om ze tegen elkaar te zetten, maar ik hoef de komende jaren niet zonodig nog eens een Westvleteren te drinken.

Update 8/11: Internet terug actief

Originele post: 

Tav Joz Wölbling, communicatie manager bij Scarlet.
CC: de helpdesk

Beste Joz,

als ex-collega mag ik je nog steeds met je voornaam aanspreken hoop ik. Ik moet je iets vertellen over Scarlet waar ik zeer ongelukkig over ben.

Vandaag zijn wij als klant door Scarlet letterlijk op straat gegooid. Wij zijn waren nochtans tevreden bij jullie. Eerlijk gezegd, ik vind het compleet absurd en had graag van jou vernomen of het een misverstand is.

Het zit zo. Wij zijn al sinds begin 2010 aangesloten bij FullADSL. Die hadden een mooie aanbieding voor leerkrachten: simpel, kwalitatief en een goeie prijs/kwaliteit. Nu werd FullADSl blijkbaar een tijdje geleden overgenomen door Scarlet. En daar begint het probleem.

Begin oktober belt iemand van het Scarlet callcenter. Ze wil graag digitale televisie verkopen, maar wij hebben al DVB-T en dat is voldoende. Ik maak haar wel attent op de vreemde facturatiebedragen via domiciliëring bij FullADSl. Om een lang verhaal kort te maken, zij adviseert ons om over te schakelen op Scarlet en bevestigt expliciet dat onze FullADSL-account zal omgezet worden zonder dat dit bijkomende kosten zal meebrengen. Er zou voor ons niets veranderen, en dat vonden wij OK.

Een week later blijkt uit al jullie communicatie dat wij als “nieuwe” klant beschouwd worden. Bij jullie helpdesk bevestigt men mij dat ook expliciet, en meer nog, we zouden zelfs voor onze FullADSL-account nog een opzegvergoeding moeten betalen ook. “Het spijt mij” zei de helpdeskmedewerker, “maar overschakelen kan niet, er is u gewoon een nieuwe aansluiting verkocht”.

Twee keer betalen voor hetzelfde product lijkt mij absurd, en dus stuurden wij een fax naar u waarin wij lieten weten dat we verkeerd geïnformeerd zijn over het Scarlet-product en dus gewoon onze FullADSL-account wensen te behouden.

Sinds gisteren zijn wij tot onze grote verbazing internetloos. Vanochtend heb ik naar jullie helpdesk gebeld. Conclusie: onze lijn werd afgesloten. Meer nog, dit kan niet ongedaan gemaakt worden, ook al hebben wij onze FullADSL-account NIET opgezegd.

Ik heb 2 vragen.
1) Begrijp ik het nu correct dat jullie het contract éénzijdig met onmiddellijke ingang opgezegd hebben en ons internet afgesloten? Want ik heb mijn FullADSL-account niet opgezegd.
2) Indien het antwoord op de vorige vraag ja is, dan neem ik ook aan dat jullie mij geen factuur meer gaan sturen voor november, aangezien jullie gisteren (25 oktober 2011) het internet al afgesloten hebben.

Graag je reactie Joz, want ik vind dat vreemd, tevreden klanten zomaar buiten gooien.

Groeten,

Cindy

De kritiek die ondermeer in het programma naar voor kwam, was dat klanten met bonnen door de restaurateurs als B-klanten beschouwd worden. Dat hebben we helaas zelf al mogen meemaken. Lees er mijn review over restaurant ‘t Truffeltje in Dendermonde gerust nog eens op na. Mijn slechtste ervaring met een Michelin 1-ster ever. En wij hebben het vermoeden dat de bon de oorzaak was. Een vriend zei deze week nog dat hij een Bongobon heeft proberen inwisselen bij een Italiaans restaurant in Leuven. Reserveren kon echt niet, nu niet en morgen niet, want ze waren alle dagen volgeboekt behalve voor de lunches. Yeah right.Een andere minder positieve ervaring met een Bongobon voor ons was een overnachting in een hotel in Kluisbergen. Onze reservatie werd alleen aangenomen indien we er ook een dinner reserveerden. Dat hebben we uiteindelijk gedaan, maar het zou eigenlijk geen voorwaarde mogen zijn.

Ook met een activiteitenbon hebben we eens de deur tegen de neus gekregen. Het was een bijna vervallen bon die we van iemand hadden gekregen en de enige activiteit die ons interesseerde was een saunabezoek. Er zat zo maar één zaak tussen, maar zelfs na herhaaldelijk mailen en bellen, kregen we maar geen afspraak.

Buiten deze negatieve ervaringen, zijn alle andere bonnen wel correct behandeld. Een paar weken geleden hadden we de bon “Wijn & Cocktails” mee op restaurant. De ober liet ons uit de wijnkaart vrij kiezen. We kozen uiteindelijk voor een fles van 42€, terwijl de bon zelf maar 24,90€ kost. Het ging om een lekkere Bourgogne-wijn, dus vermoedelijk zal het restaurant zelf toch 15€ of meer voor de fles betaald hebben.

Om heel eerlijk te zijn, zit er wel een lijn in onze slechte ervaringen: het waren allemaal Vlaamse zelfstandigen. Alle bonnen die wij al ingewisseld hebben bij onze Waalse broeders, gaven ons meer dan we ervan verwacht hadden.

Een ander gegeven dat uit de uitzending naar voor kwam, is dat er veel Bongo-achtigen op de tweedehandssites zouden staan. Daar was ik nu vandaag eens benieuwd naar, en ik moet zeggen: het klopt. Wat mij verbaasde was dat vele kopers bijna de winkelprijs van de Bon willen betalen. Zou het aan de tijd van het jaar liggen (feestdagen) De “Bongo Relax” kost bijvoorbeeld 49,90€, en daar zie je dan mensen makkelijk 40€ tot 45€ voor bieden. Ik hoop voor hen dat de verzending inbegrepen is. Het toppunt was een verkoper die een vervallen restaurantbon ter waarde van 69,90€ aanbood en er nog 25€ voor vroeg. Hernieuwen bij Bongo kost je nog eens 25€, voor de verzending vroeg ze nog eens 5€ extra (maw veel moeite voor 14,90€ winst). Vervallen Bongo’s verkopen, je moet het durven.

Ik ben niet tegen dergelijke bonnen. We hebben ze allemaal met plezier ingewisseld. Maar als iemand zou vragen met welke bon ze mij het meest plezier zouden doen, dan liefst iets uit het eten, logeren of wellness-assortiment. Er is wel altijd ergens iets leuk te beleven.

De aktetas is van degelijk materiaal en nieuwsgierig doen we hem open. Er zit een doktersjas in met mijn naam op, een veiligheidsbril, handschoenen, een mondmasker, een fototoestel, een pipet, een omslag met postzegel en een plastiek flesje. Binnen de koffer hangen instructies. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van het geleverde materiaal. Mijn vrouw bekijkt de koffer en zegt “daar zitten dingen in die ik kan gebruiken deze week bij het schuren van onze kast”. Een deel van het materiaal heeft dus alvast een tweede bestemming.

Goed, die spullen worden natuurlijk niet zomaar opgestuurd. Het doel, zoals vermeld binnen de koffer is vrij duidelijk: doe het materiaal aan, en neem een staaltje met de pipet van je eigen shampoo. Doe het staaltje in het plastiek flesje en stuur het terug naar het marketingbureau. Weldra zal er dan “iets” in je bus vallen. De lezers van dit blog wordt gevraagd om hun antiroosshampoo, aangekocht voor 01/08, om te ruilen op volgende locaties tussen 10u-16u: 20/08  Brussel Stefanieplein, 21/08 Antwerpen Astridplein en 28/08 Luik station Guillemins.

Onder de spullen komt echter nog een blad te voorschijn dat mij in de war brengt. Hier hebben ze het over proefstalen en antiroosshampoos. Daaruit kan ik dus besluiten dat ik reclame aan het maken ben voor antiroosshampoo en dat ik weldra in de bus een fles antiroosshamppo zal ontvangen. Allez vooruit. Mijn haartjes zijn misschien wat fijn, maar met antiroos maak je dat helaas niet volumineuzer.

Eerlijk gezegd, het materiaal was te mooi om te laten liggen en ik kon een verkleedpartij niet weerstaan. “Dr Smetty” gremelde mijn vrouw, alvorens aan een fotoshoot te beginnen. Maar bij nader inzien ga ik die foto’s hier toch maar niet publiceren. Te aanlokkelijk voor misbruik, vrees ik zo.

Dat is dan dat. Over deze actie is nagedacht en er is geld aan besteed. Maar of (een gok) Nivea nu meer antiroosshampoo gaat verkopen daardoor, dat betwijfel ik.

Om één of andere reden ben ik de laatste weken getik-takt om Ben & Jerry’s ijs te eten. Het moet ergens in Chicago in mijn onderbewuste doorgedrongen zijn, hoewel ik mij ginds alleen heb laten gaan voor de Coffee Frappuccino’s van bij Starbucks. Maar ik kwam wel thuis in de wetenschap dat ik graag een pint (B&J terminologie) Ben & Jerry’s “New York Super Fudge Chunk” wou kopen. Op de Gentse feesten zag ik hier en daar in nachtwinkels of kleinere eetzaken een koelkast met het lekkers staan, maar het was pas een week later in Stockholm dat het er van kwam. Daar is het merk ook echt prominent aanwezig in alle warenhuizen en heeft het 4 scoop shops in het centrum (bij ons heb ik er 2 in Antwerpen gevonden, één aan de zeedijk in Knokke en daarnaast zouden Mechelen en Sint-Niklaas er ook één hebben).

De juiste pint met New York Super Fudge Chunk smaak was snel gevonden in Stockholm, de eerste portie werd verwachtingsvol geserveerd. Het ijs werd goed bevonden, maar ook niet meer dan dat om eerlijk te zijn. Mijn favoriete smaak blijft nog even Café van Carte d’Or. Ook belangrijk voor menig man of vrouw: de calorie-factor. Ik heb uitgerekend dat onze serving size ‘maar’ 200 calorieën bevat. Op een ‘actieve dag’ valt dat dus best wel mee.

Ondertussen hebben we ook al een pint Chocolate Macadamia aangebroken, en heb ik mijn oog, ter verdere exploratie, laten vallen op de Coffee, Coffee BuzzBuzzBuzz. Maar die blijken ze alleen in een Ben & Jerry’s Scoop shop te verkopen. Slim.

Hoewel Ben & Jerry’s in 2000 als bedrijf aan Unilever verkocht werd, blijft het merk sympathiek en met een authentieke smoel. Getuige daarvan de aandacht die besteed wordt aan de gebruikte ingrediënten en het bereidingsproces (bekijk het coole van cow-to-cone filmpje), het contact met de leveranciers, de introductie van de HubbyHubby flavour (ter ondersteuning van gay marriage in de VS) of de filmpjes over mogelijke Ben & Jerry’s smaken in enkele steden (bv. het Stockholmfilmpje).

Ik heb op de internet fansites gelezen dat Ben & Jerry’s ijs bij ons in de meeste GB-filialen en Carrefour winkels te vinden is. Check. En euh, in Antwerpen hebben ze al 2 scoop shops. Kunnen ze daar bij Unilever als volgende locatie misschien Gent overwegen?

Update. Ondertussen ook geproefd:Baked Alaska, Strawberry Cheesecake, Coffee, Coffee, BuzzBuzzBuzz and Caramel Chew Chew.

Daarbij aansluitend kreeg ik marketinggewijs de vraag om naar het “PlaceOf”-platform te kijken. “Bedoeling van PlaceOf is uit te groeien tot een matching-platform dat kandidaat-dienstenleveranciers, op basis van het regionaal nabijheidsconcept, in contact brengt met potentiële particuliere klanten, en omgekeerd. PlaceOf wil gelijktijdig ook een kanaal zijn dat kandidaat-ondernemers naar het zelfstandigenstatuut toeleidt” (Via de dvo-website). Placeof wordt ondermeer gesteund wordt door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Er werden door Placeof 14 sectoren geselecteerd waarbinnen 1000 mensen zich kandidaat kunnen stellen: van website ontwerpers, over personal coaches tot zwembad technici. Voor deze jobs kan iedereen in een eerste fase tot 12 juni solliciteren. Recruiters zullen tegen dan alle kandidaten screenen. Wie weerhouden wordt, zal dan toegelaten worden tot het PlaceOf platform waar kandidaat-dienstenleveranciers en klanten elkaar kunnen vinden .

Het businessmodel voorziet in 10% van de gefactureerde bedragen voor Placeof.

Placeof vind ik een interessant concept omdat het mensen wil stimuleren om te ondernemen, iets wat we in tijden van crisis alleen maar kunnen toejuichen. Als ik zelf nog op zoek was geweest naar extra werk, had ik mij zeker ingeschreven.

In de games, helemaal jaren 80-stijl, vecht je (in de huid van je personnage) tegen de effecten van het roken. De 3 games zijn: Blast n Quit, Escape from Smokey Planet en Bin ‘Um. De eerste twee zijn het meest uitdagend, maar het derde is meer van mijn niveau (zijnde niet te moeilijk). Daarom heb ik ook die laatste ge-embed op mijn blog.

Er is ook een mogelijkheid om high scores te behalen via je blog (om een soort van ‘in between blogs’ competitie te houden). Gezien mijn beperkte gamecapaciteiten, zal het toch vooral van u moeten komen vrees ik als er hoge scores verdiend gaan worden.

Jammer dat er geen Pacman tussen zat. Anders had ik dat gekozen. Of Tetris (maar dat is dan weer niet van Arcade).

De actie werd opgezet door BuzzParadise (zie ook de disclaimer hieronder). Ik moet zeggen dat ze in vergelijking met vorige acties duidelijk geleerd hebben en zéér professioneel geworden zijn. Mooie actie, goed doel.

Disclaimer: 

Aangezien ik dagelijks minstens 1 keer onze smoothie machine gebruik, kan u al raden wel product er eerst getest werd: de Nescafé frappé. Op de achterkant van het doosje stond namelijk een ijskoffiedessert en met het warme weer kon ik het niet weerstaan om dat eerst te proberen.

Aan de slag dan. We gooien 2 zakjes in de smoothier en gieten er een halve liter koude melk bij. Vervolgens laten we zachtjes draaien zodat we een schuimige massa verkrijgen.

Nadien gooien we in 1 glas een bol vanille-ijs, in het andere glas een bol chocolade-ijs.

En dan volgt de smaaktest. Aangezien we het product niet ‘puur’ proeven en ik er een ijskoffiedessert van gemaakt heb, weet ik het niet goed. Mijn madame vindt dat het iets te veel naar koffie met een flavor smaakt. Ik vind het allemaal lekker, maar eerder zoet (wat mogelijks in de hand gewerkt wordt door het bolletje chocolade-ijs). Qua voedingswaarden is de bereiding ook niet mis: 159 kcal voor de frappé en 100 kcal voor mijn bolletjes ijs of ongeveer 15% van dagelijkse hoeveelheid die ik mag verbruiken. Niet aan te bevelen dus als u op dieet bent of punten telt bij de weight watchers.

Het pakket werd bezorgd in het kader van de Nescafé cup designer actie. Leuke actie trouwens. Ik kon het niet laten om er zelf ook ééntje te maken met een foto van Cuba erop. Zoals het hoort kon je die in één klik publiceren op je Facebook pagina, en daar staat ie nu te blinken. Alleen jammer dat ik er niet rechtstreeks naar kan linken.

Een geslaagd bloggerspakket in elk geval. Bedankt aan de schenkers.

Het bezorgen van blogpakketten aan bloggers begon in februari 2006 met een blik Fanta. Sindsdien heb ik zelf vanalles zien passeren, soms zat er iets leuks in, soms was het gewoon te banaal om erover te schrijven (verzameling voorbeelden binnen deze categorie). We zijn ondertussen 2009. Veel marketeers (vaak zelf bloggers) hebben een persoonlijke relatie opgebouwd met bloggers, en daarnaast zijn er ook nog de bureaus zoals Adhese of Talking Heads. Je zou dan toch mogen verwachten dat een beetje marketeer de evolutie van een zinloos blogpakket naar een relatie met een blogger(s) heeft meegemaakt of opgepikt?

Niet dus. Want de inhoud van het pakje gisteren is wat mij betreft het dieptepunt van alle blogteasers ooit: een rol toiletpapier. Bedacht en verzonden door het creative bureau One Million Dollars.

Ogilvy heeft met de Fanta case in 2006 veel wind gevangen. Maar hé, ze waren de eersten om iets te proberen en toen was het nog voor iedereen zoeken hoe je het best met bloggers kon omgaan. Maar een rolleke toiletpapier sturen naar bloggers, in 2009, om een promotiesite voor een wagen onder de aandacht te brengen? Dat is zuiver amateurisme.

Voor de auteurs van marketingcursussen onder u (ik weet dat er hier een paar meelezen): misschien is de toiletpapier-case een voorbeeldje dat past in de categorie “schaamrood”?

Update: zelfde verhaal hier en hier

Wat doe je als merk vandaag wanneer je buzz wil creëren via vrouwelijke bloggers? Dan schakel je de Girl Geeks van Clo Willaerts in.

Dat deed Eurostar, waardoor de 12e editie van het Brussels Girl Geek Dinner (BGGD #12) in Londen doorging. Samen met 39 andere Girl Geeks mocht ik gaan shoppen onder het motto “when the pound is low, it’s hard to say no!”.

Girl Geeks kwetteren geen decibels maar wel online data en dat werd opgevangen via dit social mobile app. Met mijn data abo (Proximus) zou dat een pijnlijke factuur opleveren, maar dankzij Mobile Vikings konden we dat gratis doen. Het enige wat een girl geek dan nog nodig heeft is een smartphone. Een werkende smartphone vooral.

Murphy sloeg wel toe afgelopen week op dat gebied. Mijn trouwe Sony Ericsson K800i gaf definitief de geest. Ik had het wel zien aankomen en een iphone (2G) van lamazone gekregen om te testen. Na uren bricoleren was ik er afgelopen week in geslaagd om de iphone te kraken, maar langer dan 2 dagen bleef mijn netwerk niet in de lucht. En wanneer besloot de iphone om er gisteren mee te stoppen? Zodra ik aankwam in Brussel-Zuid. Gelukkig had ik ook dat voorzien en de Nokia N80 van mijn wederhelft voor een dagje geleend. Die phone werkte gelukkig wel. Twitteren was geen probleem, maar op de mobile app van Eurostar ben ik niet veel geraakt (we waren dan ook testers voor dat platform).

Soit. De shopping trip. Op 1u en 51min stonden we in Londen, toch een serieuze tijdswinst sinds ik de vorige keer de Eurostar had genomen. Dankzij de Oyster vervoerskaart sprongen we zo op de metro richting winkelstraten. Om het ons gemakkelijk te maken waren er enkele exclusieve voordelen voor ons geregeld. Ik ben dankbaar ingegaan op de “show” van BOSE (als ik een eigen huis heb, wil ik zo een geluidsinstallatie zeker hebben), de bloggerspresentatie in de Apple store en een bezoek je aan de National Geographic store. De “shape & paint manicure”, de “free nail polish” en alle drankjes heb ik laten liggen want er moest geshopt worden!

En wat belandde er uiteindelijk in de Smetty-shoppingbasket? Dankzij een tip van medeshopster Kathelijne kon ik 2 jeansbroeken scoren. In de Lush store liet ik mij adviseren door Saskia en kwam uiteindelijk met 2 bad-bruisballen naar huis en nog enkele beautyspullen. Jeans en beautystuff dus, Girly me is tevreden. Ik had ook gadgets en coole hebbedingen willen kopen, dus Geeky me zal nog eens terug moeten naar Londen (een treinticket met de Eurostar kan vanaf 80 euro). Aangezien de pond extreem laag staat, ga ik er geen gras over laten groeien.

De dag werd afgesloten met een chique high tea in het luxueuze Berkeley Hotel. Dat is de Michelin-ster versie van een patéke eten in een tea-room. Ik was in elk geval onder de indruk.

De Eurostar bracht ons weer netjes op tijd naar Brussel en BGGD #12 zat er op. Het was een fijne dag. Dank u girl geeks voor het gezelschap, Eurostar voor het vervoer, Mobile Vikings voor de simkaart en het gratis telefoon- en dataverkeer, Caroline Maerten van Rollingtalks voor de organisatie, en last but not least Clo die dit allemaal mogelijk maakt voor de girl geeks.

Veel straffer kan zo een BGGD niet meer worden. Tenzij er een touroperator, een vliegtuigmaatschappij of een reder van cruiseshepen dit weekend de girl geeks heeft ontdekt.