Het registreren en aanloggen op de website wees zichzelf uit. Ik koos uit het aanbod een fotokalender in A4 formaat. Dat de website uit het Duits vertaald werd, zou je eigenlijk niet mogen merken, maar zelf liep ik op 2 cruciale momenten op een niet vertaalde pagina of boodschap aan. Gezien mijn kennis van het Duits nul is, moest ik toch even zoeken. Het toevoegen van foto’s en bewerken van tekst verliep dan weer allemaal zeer vlot. Alleen op het moment dat ik een verkeerde foto oplaadde, vond ik niet onmiddellijk hoe ik die weer kon verwijderen. Het antwoord was zoals het hoort terug te vinden via de helpfunctie, maar het had net allemaal iets intuïtiever gekund.

De preview van de kalender zag er goed. Ik mocht er gratis één bestellen, maar besloot er nog een exemplaar bij te kopen. De bestelling ging op 12 december de deur uit, exact een week later zat het pakje in de brievenbus.

Mijn eerste kennismaking met Pixum verliep dus vlot. Alleen kan de usability hier en daar misschien nog net iets beter. Het enige echte negatieve punt aan de service is hun mailbeleid. Op 3 weken tijd heb ik 9 voor mij oninteressante commerciële berichten gekregen met een onvermijdelijk unsubscribe als gevolg.

Het resultaat op papier, dat mocht er zijn. En ons moeder, die heeft er in één keer 13 foto’s bij gekregen om op te hangen en was daar héééééél erg blij mee. Een beter kerstgeschenk had ik niet kunnen geven.

Dus gaan we de prioriteiten veranderen. Eerst het blogboek afwerken en dan kijken wat we hier verder gaan doen.

Dat is dan alvast weer duidelijk.

Concreet:

• Ik wil 10 gedrukte exemplaren (is vaak het minimum) voor mezelf. Waar ik deze ga printen, zal afhangen van het uiteindelijke resultaat (aantal blz, formaat, etc. ) en de offerte die ik dan bij een paar partijen ga vragen.
• Als zou blijken dat buiten mijzelf ook iemand een papieren exemplaar wil, dan overweeg ik om het boek bij Lulu op te laden.
• Daarnaast wil ik het boek zeker publiceren in het epub-formaat. Een absolute voorwaarde is dat het gratis gedownload kan worden.  Ook hier lijkt Lulu vandaag een goeie optie. Maar ik kan het ook op mijn eigen server zetten, als dat de beste optie zou zijn.

Stappenplan:

• Ik ga een selectie maken uit mijn méér dan 1000 posts. Dat verloopt alvast veel trager dan verwacht. De technologie stond in 2004 nog niet op punt en mijn blog is meermaals verhuisd en gehackt. Er zit dan ook een hoop dode code in mijn blog (links naar foto’s die niet meer bestaan etc.). De zichtbare mankementen haal ik er dan ook tegelijk uit. Alle links nakijken zou dan weer hopeloos tijdrovend zijn.
• Voorlopig verzamel ik alles in mijn tekstverwerkingsprogramma. Ik had graag gebruik gemaak van een service zoals Blurb, maar die werken helaas alleen met WordPress.com. Daarnaast eisen ze ook zowat het copyright op als je hun service gebruikt, en dan hoeft het voor mij ook direct niet meer.
• De uiteindelijke opmaak zal afhankelijk zijn van de mogelijkheden/vereisten die de service biedt waar ik het boek zal laten printen.
• Voor het omzetten naar het epub-formaat zijn er meerdere mogelijkheden. Een optie die ik zeker ga bekijken is Sigil, een multi-platform WYSIWYG ebook editor.

Timeframe: we zien wel. Als er nog tips zijn, laat maar komen hé.

Ik zit ondertussen aan juli 2004 en heb al 10 posts geselecteerd (wat veel te veel is, maar schrappen doen we later wel). Voorlopige hoofdthema’s: duiken, Spanje en mijn eerste schooljaar.

Het is fijn om te doen, maar ook een beetje vreemd, zo back to memory lane…

Zo heb ik mijn eerste domeinnamen laten registreren bij iemand die zelf een reselleraccount had bij een grote hoster. De service was uitstekend (eigen dns-beheer) en de prijs uitermate scherp (de prijs was toen 60€ per domeinnaam, ik had ze aan 30€). Een paar jaar later hield de reseller ermee op en mijn domeinnamen werden vanaf toen gewoon door de hoster zelf beheerd. Bij die overgang heeft de hoster administratieve fouten gemaakt, maar het heeft jaren geduurd eer ik daarvan de gevolgen heb ondervonden. Mijn naam werd systematisch verkeerd gespeld (doen Hollanders altijd, ook bij conferenties of workshops is dat een constante), mijn emailadres werd niet overal correct ingevuld (eigenlijk erger, ze hebben er hun eigen adres ingevuld waardoor verhuizen ed. via een andere procedure gebeurt) en ik werd ook als bedrijf ingeschreven. Dat kan alleen recht gezet worden mits betaling (door mij) of door de domeinnamen te verhuizen via een speciale procedure (of over te dragen of stop te zetten natuurlijk). Maar het kost vooral tijd om dat recht te zetten. Ik heb er nog één te gaan.

Compleet absurd is wat mij overkwam met één van mijn bloghostings. Er was jaren geen vuiltje aan de lucht, tot de blog steeds vaker eruit lag. Op een dag bekende een helpdeskmedewerkster doodleuk: “uw website is precies gewist, dat komt omdat het op een testserver staat, maar geen nood, wij zetten dat wel terug”. Slik. Tijd om te veranderen dus.

Ik vroeg in mijn kennissenkring of iemand een goede partij kende die zowel voor een lay-out kon zorgen als de database bijwerken. De versie van mijn software was te oud om zomaar te migreren en bij WordPress legden ze er de nadruk op dat kennis van zaken gewenst was. Dus ik dacht, ik laat dat liever aan deskundigen over, want als het ergens misgaat met de database, dan heb ik het pas vlaggen. Een deskundige werd aanbevolen, een correcte prijs afgesproken.

De eerste signalen bij de overzet waren niet bijzonder positief. Na veel gesukkel van de technische man en behoorlijk wat tijdsinvestering van mijn kant, kwam het voorstel om naar een Belgische hoster over te schakelen. Daarmee zouden de technische problemen opgelost zijn. Die hosting zat aan dezelfde prijs dan de hosting die ik in gedachten had, de reputatie was goed, en ik moest er toch één kopen. En zo geschiedde. Wat ik niet wist is dat “mijn deskundige” achter de schermen maar liefst 2 andere bedrijven inschakelde om het geheel op te zetten. Dat werd pas duidelijk toen die mij op een dag contacteerden met de mededeling: “uw contact heeft uw blog gewist, maar wij hadden gelukkig een backup”. Met dank aan die 2 is alles goed gekomen en die hebben mij gelukkig nooit iets aangerekend… Alleen heb ik er zelf ontzettend veel tijd ingestoken om alles in orde te krijgen.

En dan denk je, dat is dat. Toch niet. Valt er maanden later plots een factuur voor die hosting in de bus, van een onbekend bedrijf, met een prijs die dubbel zo hoog is als het jaar ervoor. Blijkt de hosting overgenomen te zijn en werden de prijzen ondertussen verhoogd. Na wat Test-Aankoop zwaaien werd dat wel opgelost (ik wou weg, maar gezien de hoster de voorwaarden terug naar die van het jaar ervoor bracht, kon ik contractueel niet meer weg).

Vandaag is het gelukkig allemaal eenvoudiger dan 8 jaar geleden. De software update zichzelf, en verschillende hostingbedrijven hebben aangepaste paketten.

Ik ben eigenlijk al enkele maanden bezig met één en ander op te ruimen. Dat verloopt niet altijd 100% zoals gepland, maar ik loop gewoon mijn lijstje af. De spinnenwebben uit het verleden zijn bijna weg.

Het was een onderwijscollega die naar de privé trok vorig jaar, die mij deed nadenken. “Als je wil evolueren” zei hij, “dan moet je soms een punt zetten achter projecten”. En dat is blijven hangen.

Het was januari 2004 toen ik voor het eerst met mijn soapbox naar buiten kwam. Ondertussen ben ik er 1042 keer op gaan staan om iets te vertellen. Ik heb mij nooit aan een bepaald thema gehouden en schreef zowel recensies, cursiefjes, verslagen als reclameboodschappen. De rode draad was simpelweg de gebeurtenissen in mijn leven.

Ik heb veel geschreven vind ik de afgelopen jaren en dit op meerdere weblogs. Een vaardigheid die ik zonder het medium bloggen zeker niet zo intensief beoefend had. De laatste 4 maanden heb ik dan weer beroepsmatig niets anders gedaan dan schrijven. Aan mijn eerste wetenschappelijk artikel (ik begin volgende week aan versie 12), conferentievoorstellen en cursussen voor school. Het ziet er ook naar uit dat ik de komende 3 academiejaren zo een 70% van mijn tijd aan het schrijven zal zijn. Ik voel mij dan ook meer schrijver (maar niet in de verheven betekenis van het woord) dan iets anders op dit moment.

Aan het einde van mijn doctoraatsmandaat zal ik een tijdje schrijven aan de finale versie mijn “doctoraat”. Vroeger was dat een boek, nu eerder het aan elkaar breien tot één geheel van een 4-tal studies die bij voorkeur al gepubliceerd zijn (liefst via een artikel, maar ook op conferenties ed.). Ik ga erg trots zijn als ik de papieren versie van mijn doctoraat in mijn kast kan zetten, daar ben ik nu al zeker van. Maar nu bedacht ik vannacht dat daar eigenlijk nog een werk naast zou mogen staan: een bundeling van voor mij relevante blogposts. Mijn doctoraat en mijn eigen bloemlezing, dat zou ik een mooie samenvatting vinden van een decennium schrijven.

Mijn voornemen is dus een document maken dat ik voor mezelf en een paar dierbaren zal laten printen bij Lulu of zo. Daarom ga ik de komende maanden een paar lijnen uit deze blog selecteren en daar blogposts rond verzamelen. En waarschijnlijk ook nog hier en daar een slotstuk bij schrijven. Het resultaat zal natuurlijk ook hier online te volgen zijn.

Ik sluit niet uit dat ik hier later doorstart met een andere blog, maar evengoed zoek ik mij eens een andere hobby. Mijn doel voor de komende maanden is enkele projecten afsluiten, niet direct aan nieuwe beginnen. Vandaag ben ik vooral blij dat ik een beslissing heb genomen, maar ook over de manier waarop ik dat ga doen. Want ik vind het een waardig einde dat past bij dit project en bij het afsluiten van een periode.

Een vriendin post foto’s van haar kat met daarbij 2 datums.
Mijn eerste reactie: och arme, kat dood, vriendin ongelukkig (iets verder lezen bevestigt dat).
Onder de  update staan echter 6 likes.
En de volgende reacties: “zoooooooo lief” en “een mooie lieve deugniet”.
Pas de 3e commentaar toont enig teken van medeleven.

De Like-button.
Niet geschikt voor alles wat meer dan 2 hersencellen vraagt.

En zo ging ik, puffend en zuchtend, achter mijn berg papieren zitten. De afgelopen 12 jaar had ik nog geen enkele loonbrief of factuur weggegooid, dus werd er voor een grote kartonnen doos ipv een kleine prullenmand gezorgd. En dat bleek niet overbodig.

Het archief doorlopen was een beetje mijn leven van de afgelopen 12 jaar zien passeren. Ik ben dan ook maar snel gestopt met het bekijken van wat er allemaal op mijn VISA-uittreksels heeft gestaan. Dat geld komt toch niet meer terug. Er zaten ook dingen bij waarvan ik schrok. Zoals dat functioneringsgesprek uit 1998 (zat toen bij een IT-bedrijf) waarop stond: “Cindy geeft aan dat ze graag volgend jaar wil lesgeven”. Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan en al veel vroeger dan ik mij kon herinneren.

Het was veel werk, maar ik ben blij dat het gedaan is. Nu ben ik ook zeker dat een (klein) deel van mijn administratie tijdens de verhuis verloren is gegaan (allemaal documenten uit die periode). Misschien moeten we toch eens overwegen om nog meer facturen in digitaal formaat aan te vragen. Ik heb die boot altijd afgehouden omdat je papier zo gemakkelijk kan stapelen op je bureau, en ze na betaling in een map kan gooien voor latere klassering.

Digitaal is de weg van de toekomst. Misschien moeten we er toch maar vandaag eens mee beginnen.

Nu heb ik eerlijk gezegd altijd mijn twijfels gehad of betalen via SMS wel goedkoper is (want een sms kostte mij bij Proximus 15 cent). Zo betaalde ik met mijn lijnkaart 80 cent voor een busrit van huis naar school, terwijl een sms-ticket 1,45€ kostte (als ik het goed begrijp is dat in eerste instantie omdat zo een sms-ticket voor een uur geldig is, terwijl ik voldoende heb aan één zone-tarief). Voor mij was een sms-ticket op de bus allesbehalve goedkoper dus.

Goed, eerder deze week stond ik dus terug voor zo een automaat in Antwerpen en deed ik braaf wat op die parkeermeter stond: naar 4411 het nummer van de parkeermeter smsen met ons nummerplaat er achteraan. 12 minuten later kreeg ik een smsje: Parkeersessie beëindigd. En Waarom? Omdat je eerst moet registreren om de sms-service te kunnen gebruiken. Dat staat niet op die meters. En ik kan dat ook niet weten mij dunkt, want als je een sms-ticket van de Lijn koopt, dan wordt dat gefactureerd op je GSM-abonnement (voorlopig alleen via Proximus trouwens). Blijkbaar krijg je via 4411 dus een aparte factuur.

Goed, tegen dat ik de sms kreeg dat mijn parkeersessie beëindigd was, zat ik al een héél eind verder met een aperitief voor mijn neus op restaurant. Gelukkig heb ik een HTC én een goed internetabonnement en heb ik dan alsnog de registratie doorlopen en opnieuw de gegevens doorgestuurd naar 4411. Met succes deze keer. Maar het heeft mij wel mijn aperitief-tijd gekost (drama, dat spreekt).

Voor de rest niets dan voordelen aan het systeem denk ik: maandelijkse factuur, al beschikbaar ik 12 steden en geen cent te veel betalen.

Ze zouden alleen op hun automaten mogen vermelden dat vooraf registreren noodzakelijk is. Dat bespaart een hoop stress bij het aperitief.

Het aanbod van Mobile Vikings is zeer mooi voor wie veel dataverkeer wenst, maar minder aantrekkelijk (denk ik/ vrees ik) voor wie veel belt. De huidige voorwaarden zijn: 1GB mobiel internet en 1000 sms-jes per oplaadbeurt van €15, geen contract en 0,24€/min bellen naar alle netwerken.

Administratief gezien is Mobile Vikings (voorlopig) fantastisch. Het volledige proces van aanmelden, nummer overzetten en van start gaan, verliep veel vlotter dan ik had gedacht (lees: dan ik gewoon ben van dienstenbedrijven). Zoals het voor een ‘nieuw’ bedrijf hoort, kan betalen volledig via het net (paypal, online banking en kredietkaarten).

Interessant is ook “mijn gesprekgeschiedenis”, waarbij je per dag, en zeer gedetailleerd, kan zien hoeveel je verbuikt hebt.

Of ik met Mobile Vikings goedkoper af ga zijn, dat durf ik nu nog niet goed te voorspellen. Voor data (1000 smsjes en 1GB bandbreedte) is het antwoord 100% ja, maar ik vrees een beetje voor de belminuten. Zo heb ik vorige week een telefoontje gedaan van 32 minuten, maar daarmee is mijn oplaadbeurt van 15€ direct halfweg. Dus 2 van die gesprekken en zoef, belkrediet op.
* Dus my dear friends zonder vaste telefoon, ik ga geen uren aan de lijn meer kunnen hangen hé !!!*

Momenteel (tot 6 juni 2010) is er ook een actie bij Mobile Vikings. Wie een vriend aanbrengt, krijgt 1 herlading gratis. Alleen jammer dat het niets oplevert voor de nieuwe klant. Daarom volgende afspraak: mocht je van plan zijn over te stappen en je geeft mij op, dan delen we de oplaadbeurt.

Note: dit is geen gesponsorde post. De actie “1 vriend = 1 herlading” loopt voor alle Mobile Vikings klanten en werd naar alle klanten gecommuniceerd.