Met de verhuis, een paar maanden geleden, had ik in mijn agenda gezet: ‘archief en administratie opkuisen’. Nu is dat op zich geen dringende taak, maar gezien het aantal documenten dat ik de laatste weken niet leek te vinden, was het vanzelf een prioriteit geworden.

En zo ging ik, puffend en zuchtend, achter mijn berg papieren zitten. De afgelopen 12 jaar had ik nog geen enkele loonbrief of factuur weggegooid, dus werd er voor een grote kartonnen doos ipv een kleine prullenmand gezorgd. En dat bleek niet overbodig.

Het archief doorlopen was een beetje mijn leven van de afgelopen 12 jaar zien passeren. Ik ben dan ook maar snel gestopt met het bekijken van wat er allemaal op mijn VISA-uittreksels heeft gestaan. Dat geld komt toch niet meer terug. Er zaten ook dingen bij waarvan ik schrok. Zoals dat functioneringsgesprek uit 1998 (zat toen bij een IT-bedrijf) waarop stond: “Cindy geeft aan dat ze graag volgend jaar wil lesgeven”. Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan en al veel vroeger dan ik mij kon herinneren.

Het was veel werk, maar ik ben blij dat het gedaan is. Nu ben ik ook zeker dat een (klein) deel van mijn administratie tijdens de verhuis verloren is gegaan (allemaal documenten uit die periode). Misschien moeten we toch eens overwegen om nog meer facturen in digitaal formaat aan te vragen. Ik heb die boot altijd afgehouden omdat je papier zo gemakkelijk kan stapelen op je bureau, en ze na betaling in een map kan gooien voor latere klassering.

Digitaal is de weg van de toekomst. Misschien moeten we er toch maar vandaag eens mee beginnen.

Een tijdje geleden betaalde ik in Antwerpen het parkeertarief met muntstukken. Uit gewoonte. Op alle parkeermeters stond nochtans: sms naar 4411. Omdat ook onze Antwerpse vrienden pro het systeem zijn, nam ik mij voor de volgende keer parkeergeld te betalen via SMS.

Nu heb ik eerlijk gezegd altijd mijn twijfels gehad of betalen via SMS wel goedkoper is (want een sms kostte mij bij Proximus 15 cent). Zo betaalde ik met mijn lijnkaart 80 cent voor een busrit van huis naar school, terwijl een sms-ticket 1,45€ kostte (als ik het goed begrijp is dat in eerste instantie omdat zo een sms-ticket voor een uur geldig is, terwijl ik voldoende heb aan één zone-tarief). Voor mij was een sms-ticket op de bus allesbehalve goedkoper dus.

Goed, eerder deze week stond ik dus terug voor zo een automaat in Antwerpen en deed ik braaf wat op die parkeermeter stond: naar 4411 het nummer van de parkeermeter smsen met ons nummerplaat er achteraan. 12 minuten later kreeg ik een smsje: Parkeersessie beëindigd. En Waarom? Omdat je eerst moet registreren om de sms-service te kunnen gebruiken. Dat staat niet op die meters. En ik kan dat ook niet weten mij dunkt, want als je een sms-ticket van de Lijn koopt, dan wordt dat gefactureerd op je GSM-abonnement (voorlopig alleen via Proximus trouwens). Blijkbaar krijg je via 4411 dus een aparte factuur.

Goed, tegen dat ik de sms kreeg dat mijn parkeersessie beëindigd was, zat ik al een héél eind verder met een aperitief voor mijn neus op restaurant. Gelukkig heb ik een HTC én een goed internetabonnement en heb ik dan alsnog de registratie doorlopen en opnieuw de gegevens doorgestuurd naar 4411. Met succes deze keer. Maar het heeft mij wel mijn aperitief-tijd gekost (drama, dat spreekt).

Voor de rest niets dan voordelen aan het systeem denk ik: maandelijkse factuur, al beschikbaar ik 12 steden en geen cent te veel betalen.

Ze zouden alleen op hun automaten mogen vermelden dat vooraf registreren noodzakelijk is. Dat bespaart een hoop stress bij het aperitief.

Met de HTC in huis, ben ik ook van GSM-provider veranderd. Na 7 jaar heb ik Proximus ingeruild voor Mobile Vikings. Dat is een ‘Mobile Virtual Network Operator’, uitgebaat door City Live via het BASE-netwerk in België.

Het aanbod van Mobile Vikings is zeer mooi voor wie veel dataverkeer wenst, maar minder aantrekkelijk (denk ik/ vrees ik) voor wie veel belt. De huidige voorwaarden zijn: 1GB mobiel internet en 1000 sms-jes per oplaadbeurt van €15, geen contract en 0,24€/min bellen naar alle netwerken.

Administratief gezien is Mobile Vikings (voorlopig) fantastisch. Het volledige proces van aanmelden, nummer overzetten en van start gaan, verliep veel vlotter dan ik had gedacht (lees: dan ik gewoon ben van dienstenbedrijven). Zoals het voor een ‘nieuw’ bedrijf hoort, kan betalen volledig via het net (paypal, online banking en kredietkaarten).

Interessant is ook “mijn gesprekgeschiedenis”, waarbij je per dag, en zeer gedetailleerd, kan zien hoeveel je verbuikt hebt.

Of ik met Mobile Vikings goedkoper af ga zijn, dat durf ik nu nog niet goed te voorspellen. Voor data (1000 smsjes en 1GB bandbreedte) is het antwoord 100% ja, maar ik vrees een beetje voor de belminuten. Zo heb ik vorige week een telefoontje gedaan van 32 minuten, maar daarmee is mijn oplaadbeurt van 15€ direct halfweg. Dus 2 van die gesprekken en zoef, belkrediet op.
* Dus my dear friends zonder vaste telefoon, ik ga geen uren aan de lijn meer kunnen hangen hé !!!*

Momenteel (tot 6 juni 2010) is er ook een actie bij Mobile Vikings. Wie een vriend aanbrengt, krijgt 1 herlading gratis. Alleen jammer dat het niets oplevert voor de nieuwe klant. Daarom volgende afspraak: mocht je van plan zijn over te stappen en je geeft mij op, dan delen we de oplaadbeurt.

Note: dit is geen gesponsorde post. De actie “1 vriend = 1 herlading” loopt voor alle Mobile Vikings klanten en werd naar alle klanten gecommuniceerd.

De HTC Desire is nu meer dan een week in da house. Tijd voor een kleine bespreking.

Hardware

De telefoon is uitgerust met een 1Ghz Qualcomm Snapdragon processor (snel) en heeft een 3.7-inch multi-touch display (mooi). Het enige waar ik een beetje bezorgd over ben is de duurzaamheid van het gebruikte materiaal. Vooral de achterkant van de telefoon voelt broos aan (bv. bij het plaatsen van de SIM-kaart).

Installatie

“Android is geekier dan Apple” heb ik wel een paar keer in mijn omgeving gehoord voor ik de HTC aankocht. Daarmee werd er bedoeld dat de HTC niet zo gebruiksvriendelijk zou zijn. Maar dat klopt niet. Met de installatie-wizard was de volledige telefoon in 1-2-3 geïnstalleerd. Groot verschil met de iPhone trouwens: bij HTC is er op geen enkel moment een connectie tussen een vaste computer en de telefoon nodig. De telefoon installeert gewoon zichzelf.

Sociale netwerken

Sociale netwerken staan centraal op deze telefoon, met als hoofdrolspeler Google (voor oa. de mail, de contacts, de chat, Google maps, YouTube en de agenda). Daarnaast is er ook een standaardinstallatie voorzien voor Facebook, Twitter en Flickr. Andere netwerken kunnen via de apps-market toegevoegd worden (indien beschikbaar).
Ergens halfweg mijn installatie bedacht ik dat ik eigenlijk Google account A als hoofdaccount wou hebben, en niet account B. Dat was wel even pech, want om het basis Google-account te veranderen, zat er niets anders op dan een harde reset door te voeren (hebben we dat gelijk vanaf het beginaf aan al eens gedaan). Read the rest of this entry »

Net WordPRESS voor Android geïnstalleerd. Dit is dan ook mijn eerste blogpost vanop de HTC.

Ondanks de woordherkenning, schrijf ik nog niet spectaculair snel. Het zullen korte blogpostjes worden denk ik.

Het is meer dan een jaar geleden dat mijn vorige phone de geest gaf. Ik dacht 3 maanden later een nieuwe te hebben, maar daar ben ik duidelijk niet in geslaagd. Afgelopen zomer besloot ik dan toch voor een iPhone te gaan, maar het duurde 3 maanden alvorens Mobistar liet weten dat ik hem mocht komen halen. Ondertussen was ik al lang weer van gedacht veranderd, want ik ga niet op mijn knietjes zitten of ik a.u.b. een product mag kopen.

Maar bon, het is nu eindelijk zover. Gisteren arriveerde mijn HTC Desire (of de HTC-versie van de Google phone). Maandagavond besteld bij de PDAshop (469€), dinsdagochtend geleverd (echt veel simpeler en betere service dan Pixmania). En nu we toch een andere mobiele richting inslaan, heb ik na 7 jaar bij Proximus gelijk besloten over te stappen naar Mobilevikings. De nieuwe SIM-kaart verwacht ik morgen in de bus.

Een uitgebreide bespreking van de HTC én Mobilevikings volgen later. Voorlopig kan ik wel al zeggen dat ik onder de indruk ben van het mooie scherm en de eenvoudige en logische  interface. Leuk speelgoed is in da house.

Verhuizen is het moment om alle abonnementen en diensten te herbekijken. Wel of niet TV-kijken bijvoorbeeld.

Zoals ik hier al wel eens schreef, heb ik er initieel niet bewust voor gekozen om geen kabel-TV te kijken. De kabelmaatschappij heeft mij alleen op de goeie weg gezet en mijn koppigheid deed de rest. Bij de aanvang van mijn huurperiode in het appartement had ik namelijk nog geen TV gekocht, maar werd ik na 6 maanden wel voor de volgende keuze gezet: toch het TV-abonnement betalen, waarvan ik dus geen gebruik had gemaakt of de kabel laten afsluiten, in de wetenschap dat ik dan wel aansluitingskosten zou moeten betalen de dag dat ik wel kabel wou. “No way” dacht ik, en de kabelman is nooit meer terug moeten komen.

Met de verhuis hebben we ons terug over het TV-vraagstuk gebogen. We kwamen samen tot de conclusie dat we ook helemaal geen behoefte meer hebben aan kabel-TV, maar dat we wel sommige informatie- en sportprogramma’s missen. En dus werd Vancouver 2010 ons nieuwe objectief.

Voor wat we willen, voldoet DVB-T. Daar had ik in 2006 al eens met geëxperimenteerd, maar toen was er nog geen goed signaal in Gent beschikbaar. In 2008 was dat signaal wel al in orde, maar toen crashte mijn portable hevig bij de installatie van een DVB-T set (het kwam zelfs nooit meet goed met het machien).

Derde keer goede keer. Vorige week kwamen we thuis met 2 TechniSat producten: de DIGIT MF4-T decoder (ca 100€) en de Digiflex TT 2 antenne (ca 25€).  We sloten het toestel (via een SCART kabel naar de TV) aan, plaatsen de kleine antenne naast de TV en stelden 5 minuten later al vast dat ontvangst en beeld perfect waren.

Dus voor iedereen die in het Gentse woont (kijk hier voor de rest van Vlaanderen) en genoeg heeft aan de openbare omroep: doe uzelf een plezier en koop een degelijke DVB-T set. TV-kijken hoeft echt niet duurder te zijn dan een éénmalige aankoop van 125€.

Het is weer zover morgen. Alweer de 16e ICT-praktijkdag. Aangezien in het blog- en podcastverhaal een beetje gehad heb als onderwerp voor een workshop, ga ik een presentatie geven over een nieuw onderwerp: “Een persoonlijke leeromgeving (PLE) ontwikkelen met web2.0 applicaties”. Op Barcamp heb ik een proefpresentatie gehouden (met een serieuze theoretische inslag), morgen geef ik het in workshop-formule.

Maar wat is dat nu een persoonlijke leeromgeving of een PLE? Omdat er geen enkele Nederlandstalige definitie mij beviel, stel ik zelf een vrije vertaling van Siemens 2007 voor: “een PLE is een verzameling van applicaties, die een conceptuele eenheid vormen met als kenmerken openheid (interactie met de omgeving), interoperabiliteit (systemen kunnen met elkaar communiceren) en learner-control (beslissing bij de lerende)”.

Op zich is een persoonlijke leeromgeving geen nieuw concept, maar wel zeer actueel, en dan vooral binnen de theorie rond het connectivisme (waar leren en kennis gedefinieerd worden via de netwerken die je vormt), de massale inburgering van de nieuwe media (wie zit er nu niet op Facebook?) en de steeds groter worden impact van technologie binnen onze maatschappij (meer daarover op mijn Engelse blog).

De presentatie is een uitloper van een cursus die ik gevolgd heb voor mijn doctoraat (CCK09). Het onderwerp zelf interesseert mij enorm omdat het 2 van mijn favoriete topics combineert: leren en nieuwe media. Misschien moet ik er eens een artikel aan wijden.

Er zit wel altijd een actie voor het goede doel in de mailbox die geblogd wil worden. Dit keer was het een campagne om te stoppen met roken. Meestal heb ik daar geen interesse voor (niet omdat ik tegen goede doelen ben, integendeel, wel omdat ik te weinig blogposts schrijf). De actie vorm gegeven als Serious Quitters’ Arcade Games, vind ik wel de max en interessant genoeg om even te vermelden.

In de games, helemaal jaren 80-stijl, vecht je (in de huid van je personnage) tegen de effecten van het roken. De 3 games zijn: Blast n Quit, Escape from Smokey Planet en Bin ‘Um. De eerste twee zijn het meest uitdagend, maar het derde is meer van mijn niveau (zijnde niet te moeilijk). Daarom heb ik ook die laatste ge-embed op mijn blog.

Er is ook een mogelijkheid om high scores te behalen via je blog (om een soort van ‘in between blogs’ competitie te houden). Gezien mijn beperkte gamecapaciteiten, zal het toch vooral van u moeten komen vrees ik als er hoge scores verdiend gaan worden.

Jammer dat er geen Pacman tussen zat. Anders had ik dat gekozen. Of Tetris (maar dat is dan weer niet van Arcade).

De actie werd opgezet door BuzzParadise (zie ook de disclaimer hieronder). Ik moet zeggen dat ze in vergelijking met vorige acties duidelijk geleerd hebben en zéér professioneel geworden zijn. Mooie actie, goed doel.

Disclaimer: 

“Bloggen is out” voorspelt Ine voor 2010. Want “enkel de hard core bloggers doen voort, de rest doet van tumblr, posterous, twitter, facebook etc.”

Als ik rondom mij kijk, dan merk ik toch vooral op dat het de lifeblog is die vaak vervangen wordt door bovenstaande platformen (en als de blog niet vervangen werd, dan werd hij er zeker aan gekoppeld). Voor die categorie was bloggen in 2009 al out. En laten we eerlijk zijn, om duimpjes omhoog te steken en 1001 filmpjes te publiceren, heb je geen blog nodig.

Wat overblijft zijn dus Ine’s hard core bloggers. Maar wie zijn dat dan?

Zelf ben ik bijvoorbeeld meer “gevestigde waarden” gaan volgen (en daar valt zowel een TechCrunch als een David Pogue van de NYTimes onder voor mij) en minder lifeblogs. Een vaststelling die de voorspelling onderschrijft.

Toch zal de categorie lifeblogs zeker niet in zijn geheel verdwijnen. Diegenen die graag schrijven zullen vast doorgaan. Bij de 1-topic blogs (of focus, of specialisatie), merk ik ook minder een overschakeling naar andere systemen. Dus ik vermoed dat die ook aan boord blijven.

Maar er zijn nog blijvers. Mijn wederhelft wees er vandaag nog op dat bijvoorbeeld in de bibliotheeksector blogs alles behalve “out” zijn. En ook de groepsblogs doen het nog steeds goed, als ik naar de stats van edublogs.be of naar de site van het jaar verkiezing kijk.

Bloggen is out en veel blogs zullen niet gemist worden. Maar ik hoop stiekem dat diegenen die ik volg toch gewoon lekker blijven doorgaan.

Het was ergens begin augustus toen ik in de Mobistar winkel in Gent-centrum binnen stapte met de vraag: “voor mij een iPhone aub”. De wachttijd bedroeg op dat moment 6 weken. Toen ik in oktober de winkel terug contacteerde bleken er nog 18 wachtenden voor mij te staan. Afgelopen week kwam dan het verlossende telefoontje. Mijn iPhone was binnen. Uiteindelijk hebben ze mij dus 3 maanden laten wachten.

In de afgelopen 3 maanden ben ik natuurlijk de telefoonmarkt blijven volgen. Veel iPhone-gebruikers vertelden bijvoorbeeld over de negatieve kanten van de iPhone: de slechte batterij, het gebrek aan een toetsenbord, wegvallen tijdens gesprekken enz. Ondertussen heeft ook de concurrentie niet stil gezeten en zien we stilaan de eerste toestellen op de markt arriveren waarop de nieuwe versie van het het opensource platform Android staat. Zo verscheen een paar weken geleden de Droid van Motorola (in Europa gelanceerd als de Motorola Milestone) op het toneel. Een waardige concurrent, zoveel is zeker.

Dus na 3 maanden maak ik mij volgende bedenking. Kan een fabrikant (Apple) en een winkel (Mobistar) het zich veroorloven om een klant 3 maanden te laten wachten op een product? Wil de consument het dan nog zo graag hebben? In mijn geval is het antwoord simpel. Ik hoef de iPhone niet meer en kijk nu vol verwachting uit naar een aankoop bij de concurrentie.

Bye bye Apple. Bye bye Mobistar.

Afgelopen week stond er in De Vacature een interview met Dr. Stephen Covey, auteur van de bestseller ‘The 7 habits of highly effective people‘ (vertaald als ‘de 7 eigenschappen voor succes in je leven’). Aanleiding was een Masterclass die Covey had geven in de Zuiderkroon te Antwerpen op 12 oktober. Dat deed er mij aan denken dat ik nooit iets over het boek geschreven heb op dit blog.

Want ik heb zijn boek gelezen. En dat is direct ook een zwaar understatement. Als ik gelovig was geweest, zou ik het vast mijn bijbel genoemd hebben. Het is ook het enige boek dat ik ooit aan 2 mensen cadeau gedaan heb.

De inhoud dan. De 7 habits heeft als doel de kwaliteit van ons leven te verbeteren en dit zowel op persoonlijk als op professioneel vlak. Dit kan via volgende 7 principes (later werd er ook nog een 8e principe geformuleerd):

1. Wees proactief. Besef dat je altijd iets kunt doen aan je omstandigheden en zie hoe je je leven kunt gaan sturen.
2. Begin met het einde voor ogen. Begin met een goede omschrijving van je doel, voor je ernaar kunt streven.
3. Belangrijke zaken eerst. Maak onderscheid tussen wat belangrijk is voor het behalen van je doel en wat niet.
4. Denk win-win. Als je je doel hebt gesteld, probeer dan met een ander samen te werken om jullie beider doelen te bereiken.
5. Eerst begrijpen, dan begrepen worden. Met anderen communiceren begint met luisteren en begrijpen – dat opent de dialoog.
6. Synergie. Samenwerken levert altijd meer op dan wanneer je de afzonderlijke bijdragen zou optellen; dit is het principe van ‘creatieve samenwerking’.
7. Houd de zaag scherp. Voortdurende vernieuwing, bijsturing en herijking van de doelen. (bron)

In de Vacture las ik ook volgende interessante  quote die het ontstaan van het boek kadert: “Als achtergrond las ik honderden boeken en artikels over zelfontplooiing en populaire psychologie die in Amerika verschenen waren sinds 1776. Er viel me een opmerkelijke tendens op: in de eerste 150 jaar geven ze een principiële levenshouding aan als basis voor succes. Integriteit, nederigheid, trouw, rechtvaardigheid en ijver scoren hoog. Na de Eerste Wereldoorlog verschuift de nadruk naar een pragmatische levenshouding. Karaktervastheid verdwijnt en de boeken worden vrij oppervlakkig. Ze verwijzen voortdurend naar het belang van status.”

De meerwaarde van het boek zat wat mij betreft vooral in het stapsgewijze (leer)traject dat het voorstelt en de holistische aanpak. M.a.w. alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik heb het boek zelf niet in één keer uitgelezen, maar er zeker een jaar over gedaan. Als je de inhoud serieus neemt kan je pas aan een volgende stap (principe) beginnen, zodra je de vorige met succes genomen hebt.

Het enige wat met stoorde aan het boek was de religieuze inslag hier en daar. Achteraf kon ik dat beter situeren toen bleek dat hij een zwaar praktiserende  mormoon is. Het echtpaar Covey heeft 9 kinderen en 51 kleinkinderen, totaal irrelevante cijfers, maar ik geef ze bij deze toch even mee.

Het boek verscheen in 1989 en er werden al 40.000 miljoen exemplaren van verkocht. En hoewel iedereen, ongeacht de functie die hij/zij uitoefent, de 7 habits zou kunnen lezen, werd het vooral door het bedrijfsleven geadopteerd.

Van alle GTD-boeken is Covey mijn absolute favoriet. Maar de voorwaarde om iets te hebben aan het boek is natuurlijk dat je ervoor openstaat. Eén van de gelukkigen die van mij een exemplaar gekregen hebben zei alvast: “ik val gelijk altijd in slaap zodra ik er in begin”. U weze gewaarschuwd.

Het boek: The 7 habits of highly effective people, Dr. Stephen Covey, ISBN 9780743269513, 1989.

Tijd is schaars. En dus maak ik, zoals iedereen, elke dag keuzes. Keuzes over waar en waarover ik ga schrijven bijvoorbeeld. Niet dat ik echt veel te kiezen heb eigenlijk. Want doctoreren, daar komt veel schrijfwerk bij kijken. En zo komt het dat ik steeds minder blog en probeer om zoveel mogelijk in functie van mijn doctoraat te schrijven. Maar dat voornemen is ook relatief, want momenteel schrijf ik toch nog op 3 weblogs, zij het aan een laag tempo.

Zo heb ik een tijdje geleden een Engelse blog opgezet. In eerste instantie en op korte termijn omdat bloggen bij de taken hoort van een cursus die ik volg (en die meetelt voor mijn doctoral schools programma), anderzijds en op lange termijn omdat ik een blog wou bij mijn doctoraat. De cursus die ik volg gaat helaas een beetje aan mij voorbij (misschien dat ik later daarover nog eens iets schrijf). Het resultaat is te merken op mijn nieuwe blog: er valt daar nog niet veel te beleven.

Daarnaast heb ik afgelopen zomer Edublogs.be in een nieuw kleedje gestoken en dat heeft de blog geen windeieren gelegd. Ik zou zelfs over een 2e adem durven spreken.

En dan is er nog deze blog. Mijn Soapbox. Er komt vast een dag dat ik er afscheid van zal nemen, maar momenteel heb ik er nog te veel lol aan om hier te schrijven.

Vandaag ben ik naar een studiedag geweest waarover ik op Edublogs.be geschreven heb. Aangezien het ook over het onderwerp van mijn doctoraat gaat, heb ik er ook een Engelstalig postje over gedaan. En toen dacht ik, ochgot mijn Soapbox, nu staat daar nog niks op.

En zo werd een 3e postje geschreven. Een schrijfverslaving? Het klinkt bijna neurotisch.

De mannen van iGadgets.be vroegen onlangs of ik soms mijn sleutels verlies. Yes, I do. En dus vonden we in de bus een keyfinder (sleutelvinder).

De sleutelvinder bestaat uit een plastic kaartje (creditcard formaat) en een sleutelhanger. Hoe werkt het? Je sleutels hang je aan de sleutelhanger en het kaartje stop je bij voorkeur ergens waar je het niet kwijt raakt. Wanneer je je sleutels niet kan vinden, neem je het kaartje en schuif je een grendeltje weg dat de ontvanger activeert. Deze meldt zich dan via een lichtsignaal en een zeer duidelijk waarneembaar geluidsignaal. Het zou tot op 40 meter werken, maar verder dan het appartement heb ik het nog niet getest. In elk geval, het werkt als een zonnetje en tenzij je doof bent, zal je het geluid zeker horen.

Aangezien ik iemand ken die dagelijks zijn sleutels verliest, heb ik besloten de keyfinder weg te schenken. De sleutelhanger gaat naar meneer, het kaartje naar mevrouw. En ze zullen er beiden tevreden met zijn.

Disclaimer: de keyfinder werd mij opgestuurd door igadgets.be

@MarcoFrissen bezorgde mij en de rest van mijn nieuw podcast clubje een Google Wave account. Als u niet weet wat Google Wave is, onderstaande video legt de tool, zoals we het vandaag kunnen gebruiken, goed uit.

Zelf houd ik het er voorlopig bij dat Google Wave een mix is van IM (chat) met Twitter, maar dan veel multimedialer. Ik zie het niet als de tool die Twitter, Gmail of Facebook gaat vervangen, maar eerder als een uitbreiding op Google Docs (online documenten, presentaties en rekenbladen).

Een eerste nuttige toepassing is zeker de groepsdiscussie en dat hebben we gisteren met de Tech45 crew kunnen testen. Wat mij betreft kan Google Wave hiervoor in elk geval al de Gmail conversaties vervangen.

Het is nog erg beta allemaal en ik ben ervan overtuigd dat Google er nog veel gaat aan veranderen. Maar ik zie er best wel mogelijkheden in om er conversaties in te hebben die ik vandaag via de chat, twitter, facebook, mail of google docs zou houden.

Zeker interessant om de evolutie ervan in het oog te houden, maar nu ook niet wereldschokkend en al de hype van vandaag waard.

Ik ben een zeer luie blogger als het op lay-out en upgraden van de WordPress software aankomt. Het was alweer van 2007 geleden dat ik nog een update gedaan had. Misschien vertrouw ik ook een beetje teveel op mijn backups.

Toen ik hier en hier over de WordPress worm las, was ik direct overtuigd van het feit dat we dit weekend al onze blogs moesten updaten. Gisteren dus, niet vandaag en zeker niet morgen.

Om Matt Mullenweg, WordPress opperhoofd, te citeren: “If you’ve been thinking about upgrading but haven’t gotten around to it yet, now would be a really good time. If you’ve already upgraded your blogs, maybe check out the blogs of your friends or that you read and see if they need any help.”

Dus beste vrienden, als jullie een WordPress blog hebben, dan weten jullie wat te doen. Updaten. Nu.

Er zat een mailtje in de mailbox. Twee weken geleden. Van ene Christophe. Een uitnodiging om wijn te proeven. Bij Magnus in Deurne. En ook iets over feedback geven over een website. Maar ik had vooral die ‘interactieve wijnreis rond de wereld’ onthouden. Dus ik gisteren naar Deurne. Vriendje Corto was ook mee, want wijn proeven doe ik graag in fijn gezelschap.

Eerst de website presentatie. Truvo.com. Truly local. Truly yours.

Read the rest of this entry »

Misschien bent u al het gedoe rond sociale netwerksites stilaan beu. Want Facebook haalt tegenwoordig, net zoals Twitter of Netlog, elke dag wel het nieuws. Wat mij vooral interesseert in al die nieuwtjes is de betekenis die de betreffende sites stilaan innemen binnen ons dagelijks leven en de verandering die ze teweeg brengen of duiden.

Het meest interessante feit de afgelopen weken vond ik de bekendmaking van een beslissing van de Raad voor examenbetwistingen. Het was groot nieuws dat een conversatie op Facebook als bewijs voor examenfraude werd aanvaard (De Standaard, 25/08/09). Een dag later kregen we ook een interview met één van de studentes onder de titel “ze hebben ons verklikt” (De Standaard, 26/08/09, en ook bij Janien). Uit dat laatste artikel: “Annelien en haar medestudente liepen tegen de lamp omdat ze op Facebook hun spiekmethode overlegden en pochten hoe ze hadden samengewerkt.”

Als onderwijsmens en media lector vond ik het een bijzonder verhaal. Ik was eerlijk gezegd wel benieuwd naar het officiële besluit van De Raad voor betwistingen. Die besluiten komen met enige vertraging online, maar sinds gisteren is het bewuste Facebook besluit online.

Uit het besluit blijkt duidelijk dat het spieken werd vastgesteld op 3 verschillende momenten door examentoezichters, maar dat er geen tastbare bewijzen gevonden werden (in een digitaal tijdperk niet zo gek uiteindelijk). Tijdens een gesprek met het departementshoofd werd het spieken toegegeven en ook schriftelijk ondertekend door de studenten. Pas bij het definitieve verslag trokken de studenten hun staart in en verklaarden ze dat de bekentenis onder druk  getekend werd. Vanaf dan hebben ze alle mogelijke procedures gebruikt die er waren. Er volgden binnen de school nog enkele gesprekken met studenten en toezichters. Een belangrijk rol is ook weggelegd voor medestudenten die het dossier duidelijk versterken ten nadele van hun medestudenten: de school ontvangt e-mails, anonieme brieven én een Facebook-conversatie (zie onderaan). Read the rest of this entry »

Het is alweer 2 jaar geleden dat ik hier mijn beklag deed over de papierberg van de Gouden Gids die elk jaar weer ongevraagd onze richting uitkomt. Is er ondertussen eigenlijk iets veranderd?

Laat ik bij mezelf beginnen. Ik heb een ‘geen ongeadresseerd reclamedrukwerk’-sticker van het Gents MilieuFront op onze bus geplakt. Want als je iets niet wil, dan moet je dat ook kenbaar maken natuurlijk.

Houdt men daar rekening mee? Ja, behalve de mannen van de Gouden Gids.

De bezorgers van de streekkrant bijvoorbeeld, gooien maar 4 (er zijn 5 bussen) exemplaren meer binnen in ons appartement. Altijd. Ik vind dat erg netjes van ze. Eerder deze week waren we ook gecharmeerd door de actie van Ikea. Er zat in elke bus een catalogus, behalve bij ons. Daar zat een klein foldertje in met oa. volgende uitleg: “Wij respecteren dat jij geen reclame in de bus wilt. Maar misschien wil je de Ikea catalogus toch graag ontvangen….”. En dan een url waar we ons kunnen registreren om hem alsnog te krijgen. Kijk, dat is nu eens een aanpak die getuigt van respect voor je mening en milieuvriendelijk gedrag. Bravo Ikea.

En de Gouden Gids? Die dumpten eerder deze week vijf zakken met elk 2 kg papier in ons appartement. Ik heb onze zak dan maar onmiddellijk leegemaakt en bij het oud papier gelegd. Twee jaar geleden heb ik eens op een site (ondertussen offline) aangegeven dat ik geen gids meer wou, maar dat heeft niets uitgehaald (zag net een andere optie tot uitschrijven via het Gents MilieuFront, maar dat zijn druppels op een hete plaat).

De papierverspilling gaat vrolijk verder en niemand lijkt van plan om Truvo (het bedrijf dat de Gouden Gids uitgeeft, voorheen Promedia) te stoppen. Ikea bewijst nochtans dat het anders kan.

Mijn vorige telefoon gaf een paar maanden geleden onverwacht de geest en ik had mij toen voorgenomen om tegen het einde van de vakantie een beslissing te nemen over een nieuwe aankoop.

De buzz die er toen was over Palm Pré is helemaal verdwenen,  de HTC met Android als OS heeft mij ondertussen nog niet kunnen overtuigen, een BlackBerry is mijn ding niet en zowel Nokia als Sony Ericksson zijn echt helemaal out. Na eliminatie blijft er dus 1 mogelijkheid over: een iPhone. Mijn bezwaren tegen de iPhone zijn nochtans niet gewijzigd: het toestel is te duur, ik twijfel aan de duurzaamheid (2 jaar?), hij is weinig robuust en heeft blijkbaar een legendarisch korte batterijtijd. Daarnaast ben ik principieel tegen het exclusief verkoopsnetwerk en het daaruit volgende ‘je mag al blij zijn dat je de telefoon mag kopen’-gedrag.

Zoals hierboven aangegeven vind ik de iPhone voor mijn profiel als gebruiker (op dit moment) te duur (ik ben weinig ‘onderweg’ en altijd in de buurt van een computer met internetaansluiting). Daarom heb ik besloten voor de versie van 16 GB te gaan (en geen 32 GB). Die wordt enkel en alleen verkocht bij de Mobistarwinkels aan €575. Qua data-abonnement was ik aan het twijfelen tussen bij Proximus blijven en mijn data-abo upgraden van 50Mb naar 200 Mb (van €15 naar €19,99) ofwel een My30 formule met 200 MB bij Mobistar aan €30 nemen (in tegenstelling tot het Proximus abo zit daar ook al een redelijke belwaarde inbegrepen, maar bij Proximus kost een extra Mb ‘maar’ €0,03 tegenover €0,1 bij Mobistar).

Bij Mobistar moet je echter direct voor 24 maanden tekenen en dat staat mij alles behalve aan (over 12 maanden verwacht ik wel betere prijzen of een aangepast datavolume, maar ik sluit ook niet uit dat ik een ander gebruiksprofiel kan hebben). Toen gisteren ook nog eens 2 Mobistargebruiksters aangaven absoluut niet tevreden te zijn over het netwerk, was de keuze gemaakt. En aangezien ik ooit weggelopen ben bij BASE omwille van hun slechte ontvangst, is dat ook al geen optie (en daardoor is ook Mobile Vikings helaas geen optie). Na eliminatie ziet het er dan naar uit dat ik bij Proximus ga blijven.

De wachttijd voor een iPhone bij de Mobistar winkel in Gent-Centrum bedraagt 1 maand. Het zal dus ergens voor september zijn. Het enige waarover ik nog even heb zitten twijfelen, is of er snel iets zou gaan gebeuren met onze mobiele telefoniemarkt naar aanleiding van de koppelverkoop die van Europa toegelaten moet worden. Maar laten we realistisch blijven, dit is apenland België waar je geen innovatief gedrag moet verwachten en consumentvriendelijke prijzen alleen maar ingevoerd worden na verplichting door één of andere politieke instantie. Zelfs met koppelverkoop mag alleen Mobistar de iPhone verkopen en ik verwacht niet dat ze Belgacom de duvel gaan aandoen door hun abo-prijzen te laten zakken. Nog langer wachten lijkt mij dan ook niet nodig.

Voor de duidelijkheid: ik twijfel er niet aan dat ik de iPhone fantastisch speelgoed ga vinden, en als Mac gebruiker weet ik dat de telefoon perfect gaat samenwerken met alle andere Mac-devices hier in huis. Maar toch had ik liever een keuze gemaakt waar ik meer achter zou staan.

Voor de zekerheid: iemand nog tips over het aantal GB of het data-abo?