Zo gebeurde. Er kwamen rekjes en alles wat nog geen plaats had, werd netjes weggeborgen. Om het af te werken, werd er grondig gestofzuigd en gedweild.

En toch lagen er enkele dagen later plots ondefinieerbare bollekes. Verspreid over de garage. Bij nadere inspectie ontdekten we aan de zijkant van de garage kleine gaten die er niet horen te zijn. Ratten? Of muizen? Het was dan ook snel beslist. Ik zou een afspraak maken met de rattenvanger van de stad Gent.

Maar in Gent houden ze aan hun feesten. En dan is het personeel op verlof. Dus iets later dan verwacht, kregen wij de rattenvanger op bezoek.

Ik toonde de mysterieuze bollen (die ik grotendeels uit de stofzuiger had gevist). We hadden op internet alle soorten ontlasting van alle mogelijke knaagdieren bekeken. Maar deze zat er niet bij. Daar waren we zeker van.

De rattenvanger bekeek de bollen grondig en zei toen: “dat zijn isolatiekorrels mevrouw”. Ha. Weet ik veel. Het huis heb ik niet zelf gezet, en isolatiekorrels maken geen deel uit van mijn dagelijks leven.

Aangezien niets de verspreiding van die korrels kon verklaren, werden er toch 2 kartonnen doosjes met groen schuim (lokaas) naast de gaten gezet. Die moeten er 2 weken blijven staan. En dan mogen we kijken. Als er tandjes in staan, hebben we muizen op bezoek, en komt de rattenvanger ze verdelgen.

En anders. Anders hou ik het bij kabouters.

Het knappe ding heet Zan-Zan, is een kunstwerk van Emma Rose, en maakt deel uit van de “Lions of Bath 2010” sculpturen. En nu maar hopen dat de artieste geen Nederlands spreekt of goed overweg kan met een vertaalprogramma.

Al bij al viel het mee en er is naar weten nergens een spookrijder gesignaleerd met Belgische nummerplaat. Al heb ik wel vaker dan normaal aan mijn wederhelft om bevestiging gevraagd bij manoeuvers. En het leek ook of mijn hersenen trager werkten. Halve processorkracht.

Wat mij opviel was dat ik ook bewuster naar wegmarkeringen keek. Naar de pijltjes in het bijzonder. En die kwamen eigenlijk wel goed van pas. Het was mij nooit eerder opgevallen dat er zoveel pijltjes en borden langs de weg stonden.

Aan de andere kant van de Eurotunnel, een paar dagen later, ging het rechts rijden weer als vanzelf. De pijltjes werden weer overbodig, wachtend op een linksrijder, die blij is dat ze er zijn.

U weet hoe dat gaat met een huis. Dat heeft een tuin. En een terras. En een oprit. En een trap. En dat zat allemaal serieus onder het mos en moest eens gereinigd worden. En dus kregen we hier eens een ander soort gadget cadeau: een Kärcher hogedrukreiniger (uit de medium klasse, aldus de website).

Na twee dagen waterplezier ziet het dakterras (en de rest) er weer gelijk nieuw uit en is de moslaag overal deskundig verwijderd. Geestig speelgoed. En de uren vliegen ook voorbij.

En straks ga ik er onze MTB’s mee afspuiten waarmee we de afgelopen dagen in de modder gaan spelen zijn en de arme auto die te dicht bij een zwerm vogel heeft gestaan.

De achtergelaten tuinslang was dan weer niet zo gelukkig met ons nieuw speelgoed. Te veel druk zeker. En dus hebben we van elders een nieuwe tuinslang cadeau gekregen. Met ons waterplezier zit het de komende jaren alvast snor. En ik heb mij laten vertellen dat dat mos elk jaar terug komt, dus we gaan ons zeker niet vervelen.

Ik ben altijd fan geweest van René Magritte en de surrealistische kunststroming. In 1998 bezocht ik dan ook in het Koninklijke Museum voor Schone Kunsten in Brussel de overzichtstentoonstelling ter gelegenheid van zijn 100ste verjaardag. Afgelopen weekend kreeg ik een bezoek cadeau in ‘zijn’ museum dat vorig jaar geopend werd aan het Koningsplein in Brussel.

Tickets (8€) werden vlot online besteld (opgelet, niet alle tarieven worden hier correct vermeld, check vooraf uw mogelijke reductie) en er werd voor het laatste timeslot van 15u gekozen. Ter plaatse werd de rugzak gratis opgeborgen in de vestiaire. Zoals gewoonlijk namen we ook een audiogids (4€). Met de lift werden we naar +3 gebracht waar de tentoonstelling begon.

De werken staan chronologisch opgesteld. Naast de schilderijen werd er ook rijkelijk geput uit de archieven van de schilder, die ook zeer veel diverse geschriften, brieven, foto’s en filmpjes heeft nagelaten. Wij liepen op het tempo van de audiogids en stelden vast dat we tegen het sluitingsuur net beneden waren geraakt. Als u dus echt alles wil beluisteren en bekijken, voorzie dan meer dan 2 uur. Zowiezo zou ik iedereen aanraden om een audiogids te nemen (of een echte gids), want de duiding bij de werken is nihil.

Want ons een beetje tegenviel was de algehele verduistering in het museum, waarvan we niet overtuigd zijn dat dat de werken van Magritte altijd ten goed komt. Bovendien moet u er ook rekening met houden dat dit museum waarschijnlijk dé toeristentopper is in Brussel. Wij vonden dat er, gezien de kleine ruimtes, al net iets te veel volk liep om angenaam te zijn.

In elk geval, Magritte verdient zijn eigen museum en Brussel heeft er een topattractie bij. Dat kunnen we alleen maar toejuichen. Probeer indien mogelijk op een rustig moment te gaan zou ik adviseren, en bezuinig niet op een audiogids.

Foto via haveacupoftea

Paasvakantie

Heerlijk. En we gaan der van genieten deze keer.

Zo een jaarwisseling betekent meestal eens terugkijken en dan weer vooruit met de geit. En voor dat terugkijken blijft mijn blog zeer handig.  Hoofdthema van 2009 was denk ik mijn zoektocht naar een nieuwe GSM. Ik besloot uiteindelijk om een iPhone te kopen om er volgens zo lang op te moeten wachten dat ik hem al niet meer wou. Een nieuwe zal dus voor 2010 zijn. Een andere klassieker is hier ondertussen ook resto en wijn geworden. Dat zal in 2010 niet veel veranderen.

Op sportief vlak stond er vooral zwemmen en fietsen op het menu, en wat badminton tot ik mijn pees scheurde (nog steeds niet 100% genezen, maar wel al veel beter). Mede daardoor stond ook het duiken in 2009 op een laag pitje.

Qua bloggen was het vrij rustig op dit blog, maar er waren wel enkele nieuwe initiatieven: de tweewekelijkse tech45 podcast, en een twitter en nieuwe blog die ik ga gbruiken bij mijn doctoraat. Daarnaast kreeg ook Edublogs.be eindelijk een nieuwe hosting en een nieuw kleedje.

In 2010 moet er ook op werkgebied iets veranderen. Hoe ik dat ga realiseren weet ik niet, maar het is een werkpunt voor 2010.

Het belangrijkste bleef gelukkig uitstekend in 2010: een goede gezondheid van mezelf en mijn dierbaren (behalve onze kat, die kreeg suikerziekte), en veel liefde. Maar als ik 1 ding uit 2009 moet opnoemen, dan zal het wel het kopen van ons huis zijn. En dan weet u ook gelijk waarmee mijn 2010 gaat beginnen: verhuizen. Eindelijk!

Het was eigenlijk toen al beslist dat er een GPS op onze verlanglijst stond. En kijk, het was de kerstman die hem bracht: een Garmin Etrex Vista HCx.

Waarom dat toetsel?

Misschien zijn er meerdere fabrikanten die recreatieve GPS-toestellen aanbieden, maar Garmin is duidelijk de marktleider. Wij zochten een toestel dat gebruikt kon worden bij het fietsen (MTB, race én reizen). In het Garmin Gamma leken volgende reeksen ons geschikt: GPSmap 60, Oregon, Etrex en Edge. De GPSmap 60 reeks hadden we al getest, maar ondanks zijn degelijkheid is dit toch al een wat ouder toestel. De Oregon heeft een touchscreen, maar we lieten ons vertellen dat het scherm minder geschikt is om met te mountainbiken omwille van het scherm (te gevoelig, moeilijk leesbaar in de zon etc). De Edge-reeks heeft dan weer de race-fietser in gedachten met trainingsschema’s, hartslagmeter etc, maar ik heb al een Polar die dat voor mij bijhoudt. En zo kwamen we bij de Etrex uit die robuust genoeg is voor de moutainbike, maar ook op al de andere fietsen zijn werk zal doen. Binnen de Etrex reeks kozen we voor een Vista omdat die uitgerust is met een hoogtemeter en een kleurenscherm.

Aankoop van het toestel

Ik zag het toestel voor het eerst bij de betere fietsenwinkel in Gent liggen aan €450. Alleen kon de verkoper mij niet vertellen wat er allemaal in die prijs inbegrepen zat, en kon hij ook niets demonstreren. Om eerlijk te zijn was de verleiding groot om het toestel op zich aan te schaffen bij Pixmania of de GPSshop.be, maar uiteindelijk overtuigde deze website (geen beauty, wel informatief en een straf forum) van een zelfstandige uit Oedelem (deelgemeente Beernem) ons om gewoon daar langs te gaan. En achteraf gezien was dat een zeer goed idee. De winkel was eerder een zolderkamer, maar alle Garmin toestellen stonden er wel gewoon uitgestald om te testen. Wat we zeker waardeerden: de verkoper gaf een uur uitleg van A tot Z en na installatie bij ons thuis konden we voor een klein probleemke ook gewoon telefonsich bij hem terecht. Of we de juiste prijs betaalden wist ik past achteraf zeker: op de GPSshop kost het pakket dat wij gekocht hebben €100 duurder. Alles samen geteld, kan een mens voor die prijs en service zeker eens naar Oedelem rijden.

We kwamen uiteindelijk thuis met volgend pakket: Garmin Etrex Vista HCx, Garmin City Navigator Europe, Garmin TOPO België  & Luxemburg, een microSD-kaart van  4 GB en 3 stuurklemmen (2 kleine en 1 grote). We kozen ervoor om de topografische kaart te kopen omdat dat toch een must is bij het mountainbiken, de Navigator is dan weer vooral handig voor onze wegfietsen. In totaal betaalden we €474.

Installatie van het toestel

Over de installatie van het toestel kan ik kort zijn: dat is een absolute dikke nul voor Garmin waard. Installeren doe je “verplicht” met een PC omdat nog niet alle software Mac-ready is. En alsof dat nog niet genoeg is, is de pc-versie veel completer dan de Mac-versie. Maar het moet ook gezegd, ze werken eraan. Het installeren van de software op de PC en op de GPS verliep ook niet bepaald vlot. Je komt precies 1000 tolpoorten tegen waar je de legale aankoop moet bewijzen, daarnaast duurt het ook 4u30 alvorens de 2GB aan kaarten op de GPS stonden. Allemaal tot daar nog aan toe, maar de handleiding is zo pover dat het ons toch een paar trials en errors kostte alvorens alles op de GPS stond. Ook voor usability krijgt Garmin van mij alweer een dikke nul. Voor de installatie van de TOPO op mijn Apple, moesten we eerst de kaart via een PC laten omzetten alvorens die op de Mac te kunnen overzetten. Momenteel staan de 2 kaarten op mijn Mac, maar ik ben er nog niet in geslaagd om de laatste update van de Navigator juist te krijgen. Dat zal ik nog even moeten uitpluizen.

Over de functionaliteiten van het toestel wil ik het een volgende keer hebben. Die zijn we momenteel nog druk aan het testen. Het gebruik is zeker niet plug and play, de leercurve is best groot, maar desondanks heb ik nog geen moment spijt van de aankoop. Wat mij betreft, last minute weliswaar, ons gadget voor het jaar 2009.

Het was eeuwen geleden dat ik nog in het natuurpark Het Zwin was geweest. Ik wou er gaan wandelen en merkte tot mijn grote vreugde dat er een luisterwandeling gratis te downloaden was. In 4 talen nog wel.

Drie browsers en 2 computers verder, bleek de luisterwandeling niet te downloaden. Geen nood, we namen onze iPods en USB-kabel mee, want op de website stond: “de luisterwandeling kan je bij het onthaal van het Zwin downloaden op je MP3 speler”. Ook dat viel helaas dik tegen. Er stond een zeer oude computer, zonder iTunes, zonder kabeltjes. De dame aan het onthaal liet weten: “alleen mp3-spelers werken, geen iPods”. Yeah right.

Kijk, dat vind ik nu op educatief gebied een echte zonde én totaal onbegrijpelijk. In het laatste persbericht lezen we dat er momenteel 16 miljoen euro in Het Zwin geïnvesteerd wordt. Maar een beetje geld voor een nieuwe computer lijkt te veel gevraagd. Provincie West-Vlaanderen, werk aan de winkel! Je hebt er geen idee van hoeveel grote en kleine kinders jullie hierdoor teleurstellen.