We zijn weer aan een nieuw jaar begonnen. Dus bij deze: gelukkig nieuwjaar allemaal. Al het beste. En drie dikke kussen ook: smak, smak en smak.

Zo een jaarwisseling betekent meestal eens terugkijken en dan weer vooruit met de geit. En voor dat terugkijken blijft mijn blog zeer handig.  Hoofdthema van 2009 was denk ik mijn zoektocht naar een nieuwe GSM. Ik besloot uiteindelijk om een iPhone te kopen om er volgens zo lang op te moeten wachten dat ik hem al niet meer wou. Een nieuwe zal dus voor 2010 zijn. Een andere klassieker is hier ondertussen ook resto en wijn geworden. Dat zal in 2010 niet veel veranderen.

Op sportief vlak stond er vooral zwemmen en fietsen op het menu, en wat badminton tot ik mijn pees scheurde (nog steeds niet 100% genezen, maar wel al veel beter). Mede daardoor stond ook het duiken in 2009 op een laag pitje.

Qua bloggen was het vrij rustig op dit blog, maar er waren wel enkele nieuwe initiatieven: de tweewekelijkse tech45 podcast, en een twitter en nieuwe blog die ik ga gbruiken bij mijn doctoraat. Daarnaast kreeg ook Edublogs.be eindelijk een nieuwe hosting en een nieuw kleedje.

In 2010 moet er ook op werkgebied iets veranderen. Hoe ik dat ga realiseren weet ik niet, maar het is een werkpunt voor 2010.

Het belangrijkste bleef gelukkig uitstekend in 2010: een goede gezondheid van mezelf en mijn dierbaren (behalve onze kat, die kreeg suikerziekte), en veel liefde. Maar als ik 1 ding uit 2009 moet opnoemen, dan zal het wel het kopen van ons huis zijn. En dan weet u ook gelijk waarmee mijn 2010 gaat beginnen: verhuizen. Eindelijk!

Het was eigenlijk toen al beslist dat er een GPS op onze verlanglijst stond. En kijk, het was de kerstman die hem bracht: een Garmin Etrex Vista HCx.

Waarom dat toetsel?

Misschien zijn er meerdere fabrikanten die recreatieve GPS-toestellen aanbieden, maar Garmin is duidelijk de marktleider. Wij zochten een toestel dat gebruikt kon worden bij het fietsen (MTB, race én reizen). In het Garmin Gamma leken volgende reeksen ons geschikt: GPSmap 60, Oregon, Etrex en Edge. De GPSmap 60 reeks hadden we al getest, maar ondanks zijn degelijkheid is dit toch al een wat ouder toestel. De Oregon heeft een touchscreen, maar we lieten ons vertellen dat het scherm minder geschikt is om met te mountainbiken omwille van het scherm (te gevoelig, moeilijk leesbaar in de zon etc). De Edge-reeks heeft dan weer de race-fietser in gedachten met trainingsschema’s, hartslagmeter etc, maar ik heb al een Polar die dat voor mij bijhoudt. En zo kwamen we bij de Etrex uit die robuust genoeg is voor de moutainbike, maar ook op al de andere fietsen zijn werk zal doen. Binnen de Etrex reeks kozen we voor een Vista omdat die uitgerust is met een hoogtemeter en een kleurenscherm. Read the rest of this entry »

Het was eeuwen geleden dat ik nog in het natuurpark Het Zwin was geweest. Ik wou er gaan wandelen en merkte tot mijn grote vreugde dat er een luisterwandeling gratis te downloaden was. In 4 talen nog wel.

Drie browsers en 2 computers verder, bleek de luisterwandeling niet te downloaden. Geen nood, we namen onze iPods en USB-kabel mee, want op de website stond: “de luisterwandeling kan je bij het onthaal van het Zwin downloaden op je MP3 speler”. Ook dat viel helaas dik tegen. Er stond een zeer oude computer, zonder iTunes, zonder kabeltjes. De dame aan het onthaal liet weten: “alleen mp3-spelers werken, geen iPods”. Yeah right.

Kijk, dat vind ik nu op educatief gebied een echte zonde én totaal onbegrijpelijk. In het laatste persbericht lezen we dat er momenteel 16 miljoen euro in Het Zwin geïnvesteerd wordt. Maar een beetje geld voor een nieuwe computer lijkt te veel gevraagd. Provincie West-Vlaanderen, werk aan de winkel! Je hebt er geen idee van hoeveel grote en kleine kinders jullie hierdoor teleurstellen.

De vakantie is echt definitief voorbij als de 2e zits beginnen. En dat is vandaag. Het is nochtans nog ‘maar’ half augustus en zo vroeg heb ik nog nooit een 2e zit gehad.

Dit jaar hadden we ook ‘maar’ 6 weken verlof (behoorlijk wat mensen denken zelfs dat we 3 maanden hebben, tssss). Ergens bovenaan in de perenboom kwam iemand waarschijnlijk vorig jaar op het idee om ons geen 7 weken na elkaar te geven. We mochten naast de 6 weken nog 5 dagen naar keuze nemen, binnen een vooraf bepaald aantal weken. Volgend academiejaarjaar hebben we terug 7 weken tijdens de zomervakantie. Vermoedelijk werd het nieuwe systeem door diezelfde perenboom als negatief ervaren en gaan we terug naar het oude systeem. Hoera voor de perenboom dus.

Dit jaar krijg ik zelfs extra 2e zit plezier, ik neem om verschillende redenen de 2e zits over van 2 collega’s. Ik zal dus nog wat extra vulling voor mijn rode pen moeten gaan halen.

* gremel *

Het is ongelooflijk hoe snel een verlof voorbij vliegt. Ik had een week rommelen voorzien om met te starten. Dat onze badkamerboiler net dan stuk zou gaan en mijn 2 weblogs dagen eruit zouden vliegen was niet gepland, maar versterkten alvast het rommel-effect.

Afgelopen week was er dan een cursus voor mijn doctoraat (ook daar dient het verlof voor). Resten er nog 4 weken, waarvan de laatste een werkweek statistiek wordt.

In afwachting daarvan gaan we nog even genieten van de 3 weken tussenin. En ook die zullen zo weer voorbij vliegen.

Wat doet een mens aan het begin van zijn verlof? Beginnen rommelen, je zou dat ook ‘grote kuis’ kunnen noemen.

Een rommeldag begint met een loodgieter die tegen de middag gaat komen, maar u uit bed belt, want dat paste beter in zijn ronde. En die dan de warmwater kraan open doet, en de gas doet branden, iets waar wij al 3 dagen niet in geslaagd zijn. Aangezien de boiler nog onder garantie was, kregen we toch een nieuw wisselstuk. ‘Want anders sta ik hier gegarandeerd volgende week weer’ zei hij. Ik beschouw het toch als een schuldbekentenis.

De auto werd richting keuring gereden en kreeg een groene kaart. Het haar werd door de kapster onder handen genomen. Mailboxen worden leeggemaakt, to-do-lijstjes die al maanden rondslingeren worden eindelijk eens afgewerkt. Rommelen doe ik online én offline. En het is eigenlijk wel geestig om daar allemaal eens tijd voor te hebben. Of te nemen, het is een beetje hoe je het bekijkt.

Nu gaat nog het appartement een grote kuisbeurt krijgen. En als dat gedaan is, dan gaat de congé echt beginnen. Want hoe dwaas het ook klinkt, ik kan gewoon niet van de ene op de andere dag niets doen. En daarom begint de vakantie met rommelen.

De voorbije 2 jaren waren we na een lange afwezigheid terug op het festival van Werchter te vinden. Dit jaar waren we aan het twijfelen over het programma. En we zijn zo lang blijven twijfelen tot er geen tickets meer beschikbaar waren. Ze waren dan ook extreem snel uitverkocht dit jaar. En omdat we toch een festival wouden, moesten en zouden doen, werd het dit jaar Werchter Classic.

Het festival begon met Motor, het vaste voorprogramma van Depeche Mode dat op de affiche moest staan. Aangezien we daar totaal geen interesse voor hadden, kwamen we netjes op tijd aan voor Tom Helsen. Helsen klinkt altijd leuk, maar voor hem ga je in principe niet naar een dergelijk festival. Nadien kwam Duffy, een Welshe zangeres met al behoorlijk wat hits op haar palmares. Ik vond het niet slecht, maar ze deed me vooral aan de jonge Dolly Parton denken. Qua lokatie denk ik daar dan een Amerikaans café in de Wild West bij, met enkele line-dancende bejaarden op de achtergrond, geen festivalweide in elk geval. Read the rest of this entry »

Vorig jaar kreeg ik van mijn Eva tijdens onze vakantie een Lomo fisheye2 en de daarbij horende Fisheye Submarine case cadeau. Ik probeerde de camera in alle lichtomstandigheden én onder water. Van de eerste keer goede resultaten halen, had ik niet verwacht. Maar helaas liep het mis op een manier die ik niet bepaald ingecalculeerd had: ik opende de camera te vroeg, waardoor net niet de helft van de foto’s overleefden.

Vandaag heb ik eindelijk mijn 2e rolletje laten ontwikkelen. Het resultaat is al stukken beter. Uit de eerste reeks was alvast duidelijk geworden dat er niet genoeg licht kan zijn, zowel boven als onder water.

De foto’s waarop iemand herkenbaar is, zal ik zoals gewoonlijk, niet publiceren. Toch heb ik van de 2 rolletjes samen, een 19 foto’s (goeie en minder goeie) opgeladen op een (nieuwe) lomo set op Flickr.

Leuk speelgoed die lomo, maar ik moet wel nog wat oefenen. Commentaar én tips zijn welkom op Flickr (en hier ook natuurlijk).

Afgelopen weekend had ik onze Panasonic Lumix (DMC-FX500) bij. Na lang experimenteren heb ik eindelijk een modus gevonden waar ik iets met kan (scene mode, sport optie) en dat leverde volgende 2 plaatjes op:

Bauto op de Leie

Read the rest of this entry »

Deze en de volgende post gaat over ‘naar de oplossing kijken’. In deze post bedoel ik met ‘kijken’ het gebruiken van de ogen en niet één of andere mentale variant van kijken.

Kijken naar de oplossing. Klinkt dat niet simpel? Toch is het dat niet. Dat heb ik geleerd tijdens de slipcursus een maand geleden. Zodra je daar kijkt naar de oplossing (richting waarin de wagen moet bewegen) met je slippende wagen, gaat die in de juiste richting. Maar het duurt wel even voor je jezelf kan verplichten om dat te doen. Ik keek naar alle kanten, behalve naar de richting waarin de auto zich moest bewegen (dat punt stond ook aangeduid via een hulpmiddel, zijnde een verkeersbord). Het viel ook op dat alle medecursisten dezelfde fout maakten en dat het even duurde voor het er bij iedereen in zat.

Tijdens die cursus vertelden ze trouwens ook dat, mochten alle automobilisten dat doen (kijken naar de oplossing), er bijna geen auto’s tegen een boom of paal zouden knallen. Want zeg nu zelf, tussen de meeste palen zit er een afstand van ongeveer 50 m, maar toch slaagt men er in om net die paal van een paar cm breed eruit te kiezen om tegenaan te knallen of omheen te krullen. En dat zou bijna altijd vermeden kunnen worden… door naar de oplossing te kijken. Motorijders zouden hier beter op getraind worden tijdens hun rijopleiding (heb ik mij laten vertellen).

Toen ik afgelopen week in de modder met de fiets zat te prullen, kwam het oplossingverhaal ook weer boven. Ik zag een grote steen en dacht “daar moet ik niet tegenaan knallen”. Natuurlijk, boenk, knal der op. ‘Kijken naar de oplossing’ herinnerde ik mij in de verte, niet focussen op de obstructie. En het hielp ook hier.

Kijken naar de oplossing. Of toch niet altijd? Een ander inzicht in de volgende post.

De krokusvakantie is de sneeuwvakantie bij uitstek. Toch kriebelde het dit jaar niet bij ons om richting sneeuw te trekken, maar wel om na die lange wintermaanden terug iets buiten te doen. Daarom besloten we afgelopen week 2 mountainbike trips van reisorganisatie Cameleon bike aan elkaar te knopen: de baai van de Somme en de Opaalkust.

Op amper 3 uur rijden van Gent stonden we in Noyelles Sur Mer waar de B&B van Gilles en Catherine als vertrekpunt dient. Bij deze mountainbikereizen horen uitgestippelde routes via een fiets-GPS en gedetailleerde fietskaarten van de omgeving als backup. Voor ons was het de eerste keer dat we met een GPS reden, en het moet gezegd: dat is gewoon zalig. Je fietst de route via de GPS, maar je kan op elk moment probleemloos besluiten om bijvoorbeeld een stuk af te snijden of om ergens af te wijken en later weer aan te sluiten (wat we ook regelmatig gedaan hebben). Read the rest of this entry »

 Mijn laatste foto van 2008 (zelfportret voor we de nacht induiken) en de eerste van 2009 (vuurwerk). Gelukkig nieuwjaar iedereen.

De eerste winterprik liet zich gelden afgelopen weekend. In Hockai, een gehucht van Stavelot in de Ardennen (dat niet eens over zijn eigen Wikipedia pagina beschikt), kwamen Gerard, Pierre en Christiane in het holst van de nacht samen. Het was aan het sneeuwen buiten en het bleef gelijk nog liggen ook. Pierre nam een meetlat en stelde buiten vast dat er toch al 3 cm verse sneeuw lag. Toen wisten ze het zeker: “morgen zouden ze de langlaufpistes, ‘les pistes de ski de fond’ voor de Franstaligen, open verklaren”.

Vroeg in de ochtend werden de langlauflatten van de zolder gehaald. Alle nonkels en tantes waren ondertussen opgetrommeld om mee de verhuur te regelen. Buiten moest er ook nog gewerkt worden. De zich-op-latten-verplaatsende toeristen zouden door een aantal weien van bevriende boeren trekken en daar dienden nog enkele prikkeldraden neergehaald te worden. Hekken werden geopend, paaltjes neergelegd. Toen dat allemaal achter de rug was en de verhuur bijna kon beginnen, bedacht Christiane plots dat er nog geen bewijzering was aangebracht. De oudste kinderen werden de wei in gestuurd om snel wat pijlen her en der neer te poten. Het was koud buiten, en in geen tijd waren alle wijzers gepland.

Read the rest of this entry »

Vandaag de eerste dag van 6 weken vakantie.

Ik heb lang over de invulling van deze periode nagedacht omdat het mogelijks de laatste keer zo een lange periode zal zijn. Op 1 september start ik als doctorandus en zij die het kunnen weten (ook zij die het denken te weten) voorspellen mij vooral veel werk en weinig vakantie de komende jaren.

September is nog niet in zicht en dus gaan we de komende weken vullen met duiken, fietsen, lezen, pintjes pakken met vrienden en familie en ook eindelijk nog eens de Gentse Feesten meevieren. Yeah!

Een paar weken geleden heb ik luid gekraaid dat ik mijn blog 6 weken zou sluiten. Ondertussen ben ik vergeten waar dat nu alweer goed voor was. Daarom heb ik besloten om het gewoon bij vakantieritme te houden: niks moet, alles kan. Meer moet dat niet zijn.

Morgen is het officieel mijn laatste werkdag. Vandaag is er nog plechtige proclamatie voor zij die afstuderen, maar die datum werd onlangs nog verlegd. Jammer, wamt ik zal er daardoor niet bij kunnen zijn.

Waar we vandaag wel bij zullen zijn, is de eerste dag van Rock Werchter 2008. Ik ga met dezelfde buddy als vorig jaar, maar we nemen dit keer nog een vriend en zijn nichtje mee. Dat brengt het totaal op drie oude sloeffen en een jong kiekske.

Ik merk dat steeds meer mensen uit mijn omgeving en van mijn leeftijd terug 4 dagen naar Werchter gaan. Zelf zie ik dat niet meer zitten, 1 dag volstaat.

Ik hoop dat hemelsluizen vandaag dicht blijven, maar voorlopig ziet het er redelijk goed uit. Als u mij dan nu wilt excuseren, ik moet gaan festivallen.

* Smetty sloeft de trap af en stapt in de taxi richting Werchter *

Lang weekend en veel zon, dan moet er gebarbecued worden. De laatste dagen lijkt het trouwens of alle buren er één bezitten. Ik heb hier al 2 jaar een kleine barbecue staan, maar die heeft nog niet vaak het zonlicht gezien.

Alvorens zelf mensen uit te nodigen op een barbecue, wou ik toch eerst eens proefdraaien. Ik had er nog nooit zelf één aangestoken, dus werd er een hulplijn ingeroepen. “Eerst wat hout opleggen met een aanmaakblokje of karton en dan de kolen”, had de papa gezegd. Ik was er niet gerust in, maar het vuur was zo vertrokken.

Het heeft wel iets dat vuur aansteken en zelf vlees bakken. Alleen jammer dat het allemaal op een piepklein terras moet. Maar goed, hopelijk zijn we nu vertrokken voor een lange, warme zomer met veel zon, booze en barbecue.

Ik heb een andere banner op mijn blog gezet (Photoshop credentials). Er stond al 9 maanden het gat van een paard op. Een Canadees paardengat om precies te zijn.

De volgende banner komt ook uit mijn Canada reeks. De man op de foto is een verslaggever tijdens het bed racen op de Squamish Days Loggers Sports Festival (BC, Canada, 1 uur rijden vanuit Vancouver).

Ik vind de foto wel passend bij het “soapbox”-gehalte van deze weblog.

Ik ben gevallen afgelopen week. Niet 1 keer, of 2 keer, of 100 keer, maar gewoon de volledige week door.

Er lag gelukkig verse sneeuw in de Alpen. Dat is fijner om in te vallen. En het board gaat precies ook wat trager door de verse vlokjes. Allemaal mooi meegenomen als je leert snowboarden.

Ik had in vergelijking met de vorige poging mijn voorzorgen genomen. Mijn kniebeschermers, elleboogbeschermers en polsbeschermers waren dit keer wel mee. Verstandige beslissing was dat. Volgende keer zet ik ook nog een helm op.

Twintig jaar op de skilatten staan, kon mij niet helpen. Ik viel vooruit, achteruit, stomweg soms, maar evengoed spectaculair overkop, bij elke draai en zelfs als ik stil stond. Liftjes nemen werd plots ook weer een hel. Met de pannenkoekenlift (bord tussen de benen dat je naar boven trekt, door de vriendinnen “foefrukkers” benoemd) vloog ik in het decor. Van een stoeltjeslift bediener kreeg ik de opmerking “mevrouw neemt liever de kortste weg”, nadat ik in plaats van een mooie bocht naar rechts te nemen, gewoon rechtstreeks 3 meter met mijn neus naar beneden donderde.

Eerst leren ze je als een vallend blad (dus zonder draaien) op je tenen of op je hielen de berg afgaan. Dat is vrij eenvoudig en handig om de berg af te vliegen, maar ik was toch blij toen ik leerde draaien. Op uw tenen een berg afdalen is namelijk een beetje gelijk een wandeling achteruit doen. Ik ga, gelijk de meeste mensen, liever vooruit.

Ondanks mijn gemiep en gemekker tijdens de kerst, ben ik toch blij dat ik volgehouden heb. Snowboarden is echt wel cool.

“Wat is het leukste,” vraagt iedereen “skiën of snowboarden?”. Moeilijke vraag. Het Smetty antwoord luidt: “skiën is gelijk een glas wijn, snowboarden gelijk een glas bier”. Het is allebei lekker, maar je moet het op het gepaste moment drinken. En bij een verkeerde dosering, wel, dan valt ge gewoon op uw gat.

Ik heb de voorbije dagen aan papierverspilling gedaan. Ja, dit is een bekentenis. Ik heb een doctoraat uitgeprint. Het lezen op de computer zie ik echt niet zitten. Ik heb sowieso al moeite om dingen gelezen te krijgen. Maar allez hup, elke dag 20 bladzijden, volgens het Yves-principe.

En nog iets. Ik beschik niet over een goeie perforator. Dus heb ik gaatjes gemaakt per 5 bladzijden. In het begin zaten de gaatjes nog perfect, maar naar het einde toe moest het gewoon snel gaan. * druk, druk, druk *

Natuurlijk heb ik ook een fluo-stift genomen om te onderlijnen. Gelijk de echte. Er staat nu zelfs een perforator op mijn boodschappenlijstje.

Het begon in Den Haag toen ik uit de trein stapte. Ik begon spontaan over de mosselman te zingen.

Alleen voelde ik enige aarzeling opkomen bij het volgende refrein:

”Zeg ken jij de mosselman,
die woont in …”

“Scheveningen” wou ik aanvullen, maar plots begon ik te twijfelen. Was het wel Scheveningen (dat op 5 km buiten Den Haag ligt)? Een tweede stem in mijn hoofd begon “Leuven” aan te vullen. Maar mosselmannen in Leuven…

Ik durfde het niet vragen aan de locals. Of de mosselman daar ‘nog’ woonde. Op het stand liep hij ook al niet, maar gelukkig bracht internet het antwoord: hij woont in Scheveningen.

Kinderliedjes. Ze zitten ergens diep verborgen in onze hersenen. Het is bijna akelig om vast te stellen hoe goed ze in het geheugen opgeslagen worden. Buiten die spinnenwebben hier en daar.