De zomervakantie dient om te relaxen. Natuurlijk. Maar het is ook de ideale gelegenheid om alles wat nog sinds de verhuis is blijven liggen, de garage in ons geval, op te ruimen.

Zo gebeurde. Er kwamen rekjes en alles wat nog geen plaats had, werd netjes weggeborgen. Om het af te werken, werd er grondig gestofzuigd en gedweild.

En toch lagen er enkele dagen later plots ondefinieerbare bollekes. Verspreid over de garage. Bij nadere inspectie ontdekten we aan de zijkant van de garage kleine gaten die er niet horen te zijn. Ratten? Of muizen? Het was dan ook snel beslist. Ik zou een afspraak maken met de rattenvanger van de stad Gent.

Maar in Gent houden ze aan hun feesten. En dan is het personeel op verlof. Dus iets later dan verwacht, kregen wij de rattenvanger op bezoek.

Ik toonde de mysterieuze bollen (die ik grotendeels uit de stofzuiger had gevist). We hadden op internet alle soorten ontlasting van alle mogelijke knaagdieren bekeken. Maar deze zat er niet bij. Daar waren we zeker van.

De rattenvanger bekeek de bollen grondig en zei toen: “dat zijn isolatiekorrels mevrouw”. Ha. Weet ik veel. Het huis heb ik niet zelf gezet, en isolatiekorrels maken geen deel uit van mijn dagelijks leven.

Aangezien niets de verspreiding van die korrels kon verklaren, werden er toch 2 kartonnen doosjes met groen schuim (lokaas) naast de gaten gezet. Die moeten er 2 weken blijven staan. En dan mogen we kijken. Als er tandjes in staan, hebben we muizen op bezoek, en komt de rattenvanger ze verdelgen.

En anders. Anders hou ik het bij kabouters.

We hadden het over dwaze vakantiefoto’s. En over mensen die naar Parijs gaan en alleen maar duiven fotograferen. En toen werd er gevraagd hoe mijn dwaze vakantiefoto’s eruit zien. Wel, misschien is dit een goede kandidaat:

Het knappe ding heet Zan-Zan, is een kunstwerk van Emma Rose, en maakt deel uit van de “Lions of Bath 2010” sculpturen. En nu maar hopen dat de artieste geen Nederlands spreekt of goed overweg kan met een vertaalprogramma.

Afgelopen week heb ik voor het eerst links gereden. Misschien heeft u dat al vaker gedaan, en vond u het vanzelfsprekend. Maar ik was er niet echt gerust in toen ik vorige week de auto van de Eurotunneltrein reed.

Al bij al viel het mee en er is naar weten nergens een spookrijder gesignaleerd met Belgische nummerplaat. Al heb ik wel vaker dan normaal aan mijn wederhelft om bevestiging gevraagd bij manoeuvers. En het leek ook of mijn hersenen trager werkten. Halve processorkracht.

Wat mij opviel was dat ik ook bewuster naar wegmarkeringen keek. Naar de pijltjes in het bijzonder. En die kwamen eigenlijk wel goed van pas. Het was mij nooit eerder opgevallen dat er zoveel pijltjes en borden langs de weg stonden.

Aan de andere kant van de Eurotunnel, een paar dagen later, ging het rechts rijden weer als vanzelf. De pijltjes werden weer overbodig, wachtend op een linksrijder, die blij is dat ze er zijn.

Het is druk geweest de afgelopen maanden. Ook in het weekend werd er gewerkt. En dan was er nog de verhuis. En dus had ik mezelf en de wederhelft beloofd om tijdens de paasvakantie tijd te maken om verder te werken aan het huis en ruimte te maken voor ontspanning.

U weet hoe dat gaat met een huis. Dat heeft een tuin. En een terras. En een oprit. En een trap. En dat zat allemaal serieus onder het mos en moest eens gereinigd worden. En dus kregen we hier eens een ander soort gadget cadeau: een Kärcher hogedrukreiniger (uit de medium klasse, aldus de website).

Na twee dagen waterplezier ziet het dakterras (en de rest) er weer gelijk nieuw uit en is de moslaag overal deskundig verwijderd. Geestig speelgoed. En de uren vliegen ook voorbij.

En straks ga ik er onze MTB’s mee afspuiten waarmee we de afgelopen dagen in de modder gaan spelen zijn en de arme auto die te dicht bij een zwerm vogel heeft gestaan.

De achtergelaten tuinslang was dan weer niet zo gelukkig met ons nieuw speelgoed. Te veel druk zeker. En dus hebben we van elders een nieuwe tuinslang cadeau gekregen. Met ons waterplezier zit het de komende jaren alvast snor. En ik heb mij laten vertellen dat dat mos elk jaar terug komt, dus we gaan ons zeker niet vervelen.

Ik ben altijd fan geweest van René Magritte en de surrealistische kunststroming. In 1998 bezocht ik dan ook in het Koninklijke Museum voor Schone Kunsten in Brussel de overzichtstentoonstelling ter gelegenheid van zijn 100ste verjaardag. Afgelopen weekend kreeg ik een bezoek cadeau in ‘zijn’ museum dat vorig jaar geopend werd aan het Koningsplein in Brussel.

Tickets (8€) werden vlot online besteld (opgelet, niet alle tarieven worden hier correct vermeld, check vooraf uw mogelijke reductie) en er werd voor het laatste timeslot van 15u gekozen. Ter plaatse werd de rugzak gratis opgeborgen in de vestiaire. Zoals gewoonlijk namen we ook een audiogids (4€). Met de lift werden we naar +3 gebracht waar de tentoonstelling begon.

De werken staan chronologisch opgesteld. Naast de schilderijen werd er ook rijkelijk geput uit de archieven van de schilder, die ook zeer veel diverse geschriften, brieven, foto’s en filmpjes heeft nagelaten. Wij liepen op het tempo van de audiogids en stelden vast dat we tegen het sluitingsuur net beneden waren geraakt. Als u dus echt alles wil beluisteren en bekijken, voorzie dan meer dan 2 uur. Zowiezo zou ik iedereen aanraden om een audiogids te nemen (of een echte gids), want de duiding bij de werken is nihil.

Want ons een beetje tegenviel was de algehele verduistering in het museum, waarvan we niet overtuigd zijn dat dat de werken van Magritte altijd ten goed komt. Bovendien moet u er ook rekening met houden dat dit museum waarschijnlijk dé toeristentopper is in Brussel. Wij vonden dat er, gezien de kleine ruimtes, al net iets te veel volk liep om angenaam te zijn.

In elk geval, Magritte verdient zijn eigen museum en Brussel heeft er een topattractie bij. Dat kunnen we alleen maar toejuichen. Probeer indien mogelijk op een rustig moment te gaan zou ik adviseren, en bezuinig niet op een audiogids.

Foto via haveacupoftea

Paasweekend
36
Ronde van Vlaanderen

Paasvakantie

Heerlijk. En we gaan der van genieten deze keer.

We zijn weer aan een nieuw jaar begonnen. Dus bij deze: gelukkig nieuwjaar allemaal. Al het beste. En drie dikke kussen ook: smak, smak en smak.

Zo een jaarwisseling betekent meestal eens terugkijken en dan weer vooruit met de geit. En voor dat terugkijken blijft mijn blog zeer handig.  Hoofdthema van 2009 was denk ik mijn zoektocht naar een nieuwe GSM. Ik besloot uiteindelijk om een iPhone te kopen om er volgens zo lang op te moeten wachten dat ik hem al niet meer wou. Een nieuwe zal dus voor 2010 zijn. Een andere klassieker is hier ondertussen ook resto en wijn geworden. Dat zal in 2010 niet veel veranderen.

Op sportief vlak stond er vooral zwemmen en fietsen op het menu, en wat badminton tot ik mijn pees scheurde (nog steeds niet 100% genezen, maar wel al veel beter). Mede daardoor stond ook het duiken in 2009 op een laag pitje.

Qua bloggen was het vrij rustig op dit blog, maar er waren wel enkele nieuwe initiatieven: de tweewekelijkse tech45 podcast, en een twitter en nieuwe blog die ik ga gbruiken bij mijn doctoraat. Daarnaast kreeg ook Edublogs.be eindelijk een nieuwe hosting en een nieuw kleedje.

In 2010 moet er ook op werkgebied iets veranderen. Hoe ik dat ga realiseren weet ik niet, maar het is een werkpunt voor 2010.

Het belangrijkste bleef gelukkig uitstekend in 2010: een goede gezondheid van mezelf en mijn dierbaren (behalve onze kat, die kreeg suikerziekte), en veel liefde. Maar als ik 1 ding uit 2009 moet opnoemen, dan zal het wel het kopen van ons huis zijn. En dan weet u ook gelijk waarmee mijn 2010 gaat beginnen: verhuizen. Eindelijk!

Het was eigenlijk toen al beslist dat er een GPS op onze verlanglijst stond. En kijk, het was de kerstman die hem bracht: een Garmin Etrex Vista HCx.

Waarom dat toetsel?

Misschien zijn er meerdere fabrikanten die recreatieve GPS-toestellen aanbieden, maar Garmin is duidelijk de marktleider. Wij zochten een toestel dat gebruikt kon worden bij het fietsen (MTB, race én reizen). In het Garmin Gamma leken volgende reeksen ons geschikt: GPSmap 60, Oregon, Etrex en Edge. De GPSmap 60 reeks hadden we al getest, maar ondanks zijn degelijkheid is dit toch al een wat ouder toestel. De Oregon heeft een touchscreen, maar we lieten ons vertellen dat het scherm minder geschikt is om met te mountainbiken omwille van het scherm (te gevoelig, moeilijk leesbaar in de zon etc). De Edge-reeks heeft dan weer de race-fietser in gedachten met trainingsschema’s, hartslagmeter etc, maar ik heb al een Polar die dat voor mij bijhoudt. En zo kwamen we bij de Etrex uit die robuust genoeg is voor de moutainbike, maar ook op al de andere fietsen zijn werk zal doen. Binnen de Etrex reeks kozen we voor een Vista omdat die uitgerust is met een hoogtemeter en een kleurenscherm. Read the rest of this entry »

Het was eeuwen geleden dat ik nog in het natuurpark Het Zwin was geweest. Ik wou er gaan wandelen en merkte tot mijn grote vreugde dat er een luisterwandeling gratis te downloaden was. In 4 talen nog wel.

Drie browsers en 2 computers verder, bleek de luisterwandeling niet te downloaden. Geen nood, we namen onze iPods en USB-kabel mee, want op de website stond: “de luisterwandeling kan je bij het onthaal van het Zwin downloaden op je MP3 speler”. Ook dat viel helaas dik tegen. Er stond een zeer oude computer, zonder iTunes, zonder kabeltjes. De dame aan het onthaal liet weten: “alleen mp3-spelers werken, geen iPods”. Yeah right.

Kijk, dat vind ik nu op educatief gebied een echte zonde én totaal onbegrijpelijk. In het laatste persbericht lezen we dat er momenteel 16 miljoen euro in Het Zwin geïnvesteerd wordt. Maar een beetje geld voor een nieuwe computer lijkt te veel gevraagd. Provincie West-Vlaanderen, werk aan de winkel! Je hebt er geen idee van hoeveel grote en kleine kinders jullie hierdoor teleurstellen.

De vakantie is echt definitief voorbij als de 2e zits beginnen. En dat is vandaag. Het is nochtans nog ‘maar’ half augustus en zo vroeg heb ik nog nooit een 2e zit gehad.

Dit jaar hadden we ook ‘maar’ 6 weken verlof (behoorlijk wat mensen denken zelfs dat we 3 maanden hebben, tssss). Ergens bovenaan in de perenboom kwam iemand waarschijnlijk vorig jaar op het idee om ons geen 7 weken na elkaar te geven. We mochten naast de 6 weken nog 5 dagen naar keuze nemen, binnen een vooraf bepaald aantal weken. Volgend academiejaarjaar hebben we terug 7 weken tijdens de zomervakantie. Vermoedelijk werd het nieuwe systeem door diezelfde perenboom als negatief ervaren en gaan we terug naar het oude systeem. Hoera voor de perenboom dus.

Dit jaar krijg ik zelfs extra 2e zit plezier, ik neem om verschillende redenen de 2e zits over van 2 collega’s. Ik zal dus nog wat extra vulling voor mijn rode pen moeten gaan halen.

* gremel *

Het is ongelooflijk hoe snel een verlof voorbij vliegt. Ik had een week rommelen voorzien om met te starten. Dat onze badkamerboiler net dan stuk zou gaan en mijn 2 weblogs dagen eruit zouden vliegen was niet gepland, maar versterkten alvast het rommel-effect.

Afgelopen week was er dan een cursus voor mijn doctoraat (ook daar dient het verlof voor). Resten er nog 4 weken, waarvan de laatste een werkweek statistiek wordt.

In afwachting daarvan gaan we nog even genieten van de 3 weken tussenin. En ook die zullen zo weer voorbij vliegen.

Wat doet een mens aan het begin van zijn verlof? Beginnen rommelen, je zou dat ook ‘grote kuis’ kunnen noemen.

Een rommeldag begint met een loodgieter die tegen de middag gaat komen, maar u uit bed belt, want dat paste beter in zijn ronde. En die dan de warmwater kraan open doet, en de gas doet branden, iets waar wij al 3 dagen niet in geslaagd zijn. Aangezien de boiler nog onder garantie was, kregen we toch een nieuw wisselstuk. ‘Want anders sta ik hier gegarandeerd volgende week weer’ zei hij. Ik beschouw het toch als een schuldbekentenis.

De auto werd richting keuring gereden en kreeg een groene kaart. Het haar werd door de kapster onder handen genomen. Mailboxen worden leeggemaakt, to-do-lijstjes die al maanden rondslingeren worden eindelijk eens afgewerkt. Rommelen doe ik online én offline. En het is eigenlijk wel geestig om daar allemaal eens tijd voor te hebben. Of te nemen, het is een beetje hoe je het bekijkt.

Nu gaat nog het appartement een grote kuisbeurt krijgen. En als dat gedaan is, dan gaat de congé echt beginnen. Want hoe dwaas het ook klinkt, ik kan gewoon niet van de ene op de andere dag niets doen. En daarom begint de vakantie met rommelen.

De voorbije 2 jaren waren we na een lange afwezigheid terug op het festival van Werchter te vinden. Dit jaar waren we aan het twijfelen over het programma. En we zijn zo lang blijven twijfelen tot er geen tickets meer beschikbaar waren. Ze waren dan ook extreem snel uitverkocht dit jaar. En omdat we toch een festival wouden, moesten en zouden doen, werd het dit jaar Werchter Classic.

Het festival begon met Motor, het vaste voorprogramma van Depeche Mode dat op de affiche moest staan. Aangezien we daar totaal geen interesse voor hadden, kwamen we netjes op tijd aan voor Tom Helsen. Helsen klinkt altijd leuk, maar voor hem ga je in principe niet naar een dergelijk festival. Nadien kwam Duffy, een Welshe zangeres met al behoorlijk wat hits op haar palmares. Ik vond het niet slecht, maar ze deed me vooral aan de jonge Dolly Parton denken. Qua lokatie denk ik daar dan een Amerikaans café in de Wild West bij, met enkele line-dancende bejaarden op de achtergrond, geen festivalweide in elk geval. Read the rest of this entry »

Vorig jaar kreeg ik van mijn Eva tijdens onze vakantie een Lomo fisheye2 en de daarbij horende Fisheye Submarine case cadeau. Ik probeerde de camera in alle lichtomstandigheden én onder water. Van de eerste keer goede resultaten halen, had ik niet verwacht. Maar helaas liep het mis op een manier die ik niet bepaald ingecalculeerd had: ik opende de camera te vroeg, waardoor net niet de helft van de foto’s overleefden.

Vandaag heb ik eindelijk mijn 2e rolletje laten ontwikkelen. Het resultaat is al stukken beter. Uit de eerste reeks was alvast duidelijk geworden dat er niet genoeg licht kan zijn, zowel boven als onder water.

De foto’s waarop iemand herkenbaar is, zal ik zoals gewoonlijk, niet publiceren. Toch heb ik van de 2 rolletjes samen, een 19 foto’s (goeie en minder goeie) opgeladen op een (nieuwe) lomo set op Flickr.

Leuk speelgoed die lomo, maar ik moet wel nog wat oefenen. Commentaar én tips zijn welkom op Flickr (en hier ook natuurlijk).

Afgelopen weekend had ik onze Panasonic Lumix (DMC-FX500) bij. Na lang experimenteren heb ik eindelijk een modus gevonden waar ik iets met kan (scene mode, sport optie) en dat leverde volgende 2 plaatjes op:

Bauto op de Leie

Read the rest of this entry »

Deze en de volgende post gaat over ‘naar de oplossing kijken’. In deze post bedoel ik met ‘kijken’ het gebruiken van de ogen en niet één of andere mentale variant van kijken.

Kijken naar de oplossing. Klinkt dat niet simpel? Toch is het dat niet. Dat heb ik geleerd tijdens de slipcursus een maand geleden. Zodra je daar kijkt naar de oplossing (richting waarin de wagen moet bewegen) met je slippende wagen, gaat die in de juiste richting. Maar het duurt wel even voor je jezelf kan verplichten om dat te doen. Ik keek naar alle kanten, behalve naar de richting waarin de auto zich moest bewegen (dat punt stond ook aangeduid via een hulpmiddel, zijnde een verkeersbord). Het viel ook op dat alle medecursisten dezelfde fout maakten en dat het even duurde voor het er bij iedereen in zat.

Tijdens die cursus vertelden ze trouwens ook dat, mochten alle automobilisten dat doen (kijken naar de oplossing), er bijna geen auto’s tegen een boom of paal zouden knallen. Want zeg nu zelf, tussen de meeste palen zit er een afstand van ongeveer 50 m, maar toch slaagt men er in om net die paal van een paar cm breed eruit te kiezen om tegenaan te knallen of omheen te krullen. En dat zou bijna altijd vermeden kunnen worden… door naar de oplossing te kijken. Motorijders zouden hier beter op getraind worden tijdens hun rijopleiding (heb ik mij laten vertellen).

Toen ik afgelopen week in de modder met de fiets zat te prullen, kwam het oplossingverhaal ook weer boven. Ik zag een grote steen en dacht “daar moet ik niet tegenaan knallen”. Natuurlijk, boenk, knal der op. ‘Kijken naar de oplossing’ herinnerde ik mij in de verte, niet focussen op de obstructie. En het hielp ook hier.

Kijken naar de oplossing. Of toch niet altijd? Een ander inzicht in de volgende post.

De krokusvakantie is de sneeuwvakantie bij uitstek. Toch kriebelde het dit jaar niet bij ons om richting sneeuw te trekken, maar wel om na die lange wintermaanden terug iets buiten te doen. Daarom besloten we afgelopen week 2 mountainbike trips van reisorganisatie Cameleon bike aan elkaar te knopen: de baai van de Somme en de Opaalkust.

Op amper 3 uur rijden van Gent stonden we in Noyelles Sur Mer waar de B&B van Gilles en Catherine als vertrekpunt dient. Bij deze mountainbikereizen horen uitgestippelde routes via een fiets-GPS en gedetailleerde fietskaarten van de omgeving als backup. Voor ons was het de eerste keer dat we met een GPS reden, en het moet gezegd: dat is gewoon zalig. Je fietst de route via de GPS, maar je kan op elk moment probleemloos besluiten om bijvoorbeeld een stuk af te snijden of om ergens af te wijken en later weer aan te sluiten (wat we ook regelmatig gedaan hebben). Read the rest of this entry »

 Mijn laatste foto van 2008 (zelfportret voor we de nacht induiken) en de eerste van 2009 (vuurwerk). Gelukkig nieuwjaar iedereen.

De eerste winterprik liet zich gelden afgelopen weekend. In Hockai, een gehucht van Stavelot in de Ardennen (dat niet eens over zijn eigen Wikipedia pagina beschikt), kwamen Gerard, Pierre en Christiane in het holst van de nacht samen. Het was aan het sneeuwen buiten en het bleef gelijk nog liggen ook. Pierre nam een meetlat en stelde buiten vast dat er toch al 3 cm verse sneeuw lag. Toen wisten ze het zeker: “morgen zouden ze de langlaufpistes, ‘les pistes de ski de fond’ voor de Franstaligen, open verklaren”.

Vroeg in de ochtend werden de langlauflatten van de zolder gehaald. Alle nonkels en tantes waren ondertussen opgetrommeld om mee de verhuur te regelen. Buiten moest er ook nog gewerkt worden. De zich-op-latten-verplaatsende toeristen zouden door een aantal weien van bevriende boeren trekken en daar dienden nog enkele prikkeldraden neergehaald te worden. Hekken werden geopend, paaltjes neergelegd. Toen dat allemaal achter de rug was en de verhuur bijna kon beginnen, bedacht Christiane plots dat er nog geen bewijzering was aangebracht. De oudste kinderen werden de wei in gestuurd om snel wat pijlen her en der neer te poten. Het was koud buiten, en in geen tijd waren alle wijzers gepland.

Read the rest of this entry »

Vandaag de eerste dag van 6 weken vakantie.

Ik heb lang over de invulling van deze periode nagedacht omdat het mogelijks de laatste keer zo een lange periode zal zijn. Op 1 september start ik als doctorandus en zij die het kunnen weten (ook zij die het denken te weten) voorspellen mij vooral veel werk en weinig vakantie de komende jaren.

September is nog niet in zicht en dus gaan we de komende weken vullen met duiken, fietsen, lezen, pintjes pakken met vrienden en familie en ook eindelijk nog eens de Gentse Feesten meevieren. Yeah!

Een paar weken geleden heb ik luid gekraaid dat ik mijn blog 6 weken zou sluiten. Ondertussen ben ik vergeten waar dat nu alweer goed voor was. Daarom heb ik besloten om het gewoon bij vakantieritme te houden: niks moet, alles kan. Meer moet dat niet zijn.