• De meesten houden vast aan een papieren exemplaar. En het moet gezegd, dat zijn vaak echt pareltjes (Vlaamse opera, CC De Ploter).
• De online component is vooral bij de grotere cultuurhuizen goed ontwikkeld.
• Als u niet vertrouwd bent met de werkwijze van de cultuurhuizen: in mei/juni wordt de programmatie bekend gemaakt voor het nieuwe seizoen en start ook de ticketverkoop. Eerst worden de abonnementen verkocht, vervolgens start de losse ticketverkoop. Concreet betekent dit dat sommige voorstellingen al uitverkocht zijn voor de verkoop van de losse tickets begint. Meestal zijn ook de beste plaatsen al weg na de abonnementverkoop.
• Ons profiel. Het zijn vooral theatertickets die we vooraf bestellen. Voorlopig nemen we geen abonnement meer, maar kiezen we voor een selectie losse tickets. We bestellen voor de aanvang van het seizoen meestal meerdere tickets bij de Singel en het Kaaitheater, en reserveren afhankelijk van het aanbod meestal 1 voorstelling bij De Vlaamse opera, De KVS, De Vooruit, NTGent, CC De Ploter en Cultuurcentrum Kortrijk. Tijdens het seizoen kopen we tickets bij andere cultuurhuizen naargelang zich een opportuniteit voordoet.
• Ik zou het interessanter vinden als vooral die grote cultuurhuizen op hetzelfde moment hun programmatie zouden vrijgeven. Zo is er een grote overlap bij mijn 2 favoriete theaterhuizen (Kaaitheater en de Singel). De tickets die ik bij de Singel besteld heb voor volgend seizoen liggen al in mijn kast, bij het Kaaitheater is er nog nergens een spoor terug te vinden mbt het komende seizoen.Vorig jaar heb ik zo een aantal voorstellingen in de Singel niet besteld in de overtuiging dat ik ze dan wel in het Kaaitheater kon gaan kijken, maar dat bleek een slechte gok.
• Als ik een prijs mocht uitreiken voor beste communicator (online en offline, timing, bestellen van tickets), dan zou mijn eerste prijs naar de Singel in Antwerpen gaan. Ten eerste communiceren zij bijvoorbeeld zeer goed over hoe en wanneer je tickets kan reserveren en doen ze ook aan follow-up (en dat is echt handig). Gezien wij tickets reserveren bij verschillende cultuurhuizen, moeten we echt een aparte boeking bijhouden van wanneer en hoe welke voorstelling gereserveerd kan worden. Ten tweede stuurt de Singel je ook voor elke voorstelling een mailtje met praktische informatie (reminder op zich, duur van de voorstelling etc.) wat ik erg kan waarderen.
• Wij kopen vooral tickets bij cultuurhuizen buiten Gent en dat vind ik eigenlijk wel jammer. De Vooruit heeft een goeie programmatie, maar een verschrikkelijke theaterzaal. Enkel de eerste 10 rijen vind ik comfortabel en die zijn meestal al ingenomen door abonnementen. Exit Vooruit dus wat voorstellingen in de theaterzaal betreft (ze hebben gelukkig nog andere zalen).
  NTGent is dan weer een ander verhaal. Toen ik nog student was, zag ik bijna elke voorstelling van dit huis, maar ondertussen kan ik mij in de programmatie niet meer vinden. Het is echt absoluut mijn smaak niet.
  Bij de Vlaamse opera heb ik dan weer jaren een abonnement gehad, toen ik jong was had ik dat ook bij de De Munt. Heel fijne cultuurhuizen, maar we hebben het voorlopig een beetje gehad met het genre om er een volledig abo te nemen..

Een stand van zaken. De oogst is voorlopig nog mager want bij de meeste cultuurhuizen mag ik pas later deze maand bestellen (abonnementen eerst). Die éne voorstelling die we willen zien bij de Vlaamse opera, kan zelfs pas vanaf 3 december besteld worden. Ik snap echt niet waarom die voorstelling zo laat buiten de gewone verkoop moet starten.

Het uitpluizen van de programmatie voor het volgend seizoen is iets wat ik graag doe. Maar als je geen abonnement neemt bij één specifiek cultuurhuis en à la carte wil bestellen zoas wij, maken ze je het toch niet bepaald gemakkelijk. Enige motivatie en een boekhouding bijhouden om te bestellen is wel een vereiste.

“Sinds 11 april rijdt De Lijn in Gent volgens een nieuwe dienstregeling”:

• Overdag rijden bussen en trams weer langer: tot 23.30 uur.
• Tussen 23 uur en 1.15 uur kunt u gebruikmaken van het aangepaste laatavondnet.

De vorige dienstregeling was niet echt verantwoord (oa. gezien de huidige brandstofprijzen). De nieuwe regeling is in elk geval een positieve evolutie.

Door de slechte weersomstandigheden van de afgelopen weken ben ik het openbaar vervoer intensiever gaan gebruiken. Daardoor heb ik nu pas een beeld van wat De Lijn (Vlaamse vervoersmaatschappij) ons in mijn buurt te bieden heeft. Over het aanbod overdag ben ik zeer tevreden. Op een paar minuten wandelen is er zowel een bus richting station Gent-Dampoort, een bus richting station Gent-Sint-Pieters en een tram naar het centrum. De bussen zijn er tijdens gewone werkdagen om het kwartier, de tram rijdt zelfs iets frequenter. Enige minpunt is de online routeplanner van De Lijn. De online weergegeven uren zijn jammer genoeg verkeerd, zodat ik nu een foto genomen heb van de bordjes met de dienstregelingen aan de bushokjes zelf. Het scheelt meestal maar enkele minuten, maar dat is net genoeg om de bus te missen natuurlijk.

Zo tevreden ik ben over de dienstregeling overdag, zo rampzalig vind ik het avondvervoer.

Een paar weken geleden ontdekte ik bijvoorbeeld na een receptie op kantoor, dat de laatste tram die daar vertrekt naar huis (en we hebben het over de “1″, een zeer belangrijke tramverbinding) al om 22u20 gaat. Gelukkig waren er nog wachtenden die wisten dat er 45 minuten later om de hoek een bus uit het avondnet voorbij kwam. Dat De Lijn vanaf 23u zou overschakelen naar een avondnet, zoals ze zelf beweren, is zeker te begrijpen. Maar dan rijdt de laatste tram niet om 22u20.

Gisteren vond ik het nog straffer. Ik kwam aan met de trein in Gent-Sint-Pieters om 22u57. Helaas vertrok mijn enige mogelijkheid om met het openbaar vervoer naar huis te gaan pas om 23u36. De vorige was om 22u51 vertrokken. Volgens de routeplanner van De Lijn zou ik dan een half uurtje bussen en vervolgens nog een flink eind moeten wandelen tot aan de voordeur. Voorziene aankomsttijd volgens de routeplanner was 00:27. Het was 23u, in het station was alles dicht, op het busplatform liep er geen kat en ik zag het niet zitten om in het type cafés die nog open waren te gaan zitten wachten. Het zou nog 90 minuten duren alvorens ik thuis zou zijn en ik vroeg mij af of ik in die tijd niet gewoon te voet kon gaan (ongeveer 6,5 km). Het was niet te koud, het regende niet meer en ik nam de proef op de som: te voet naar huis. Zoals verwacht deed ik er te voet even lang over als met de bus.

Een paar weken eerder was ik ook zeer laat (en voorzien van valiezen) na een conferentie met de trein aangekomen en had ik de taxi naar huis genomen. De chauffeur zei toen: “wij verdienen goed vanaf 22u in Gent, want de mensen geraken dan niet meer thuis met het openbaar vervoer”. Ik begrijp nu dat hij gelijk heeft.

Het avondnet van De Lijn is een dikke giller en een stad als Gent onwaardig.

Afgelopen vrijdag ben ik naar de stomatoloog geweest. De nieuwe tandarts vond de tand verwijderen meer iets voor een specialist omdat er misschien gesneden moest worden.”Wat heeft u pech”, zei deze specialiste, “een tand zoals de uwe zou normaal nog lang moeten meegaan”. Maar dat wist ik ondertussen al. Om de zoveel tijd antibiotica nemen omdat er een ontsteking optreedt en een paar weken daardoor ziek zijn, leek mij ook niet echt de juiste keuze. Weghalen dus die tand. Einde probleem.

Er werd geboord, gesleurd, getrokken en uiteindelijk genaaid. Maar snijden was gelukkig niet nodig. Het deed wel pijn, maar niet van die aard om erover te zeuren.

Nu gaapt er dus een groot gat dat ik voor een kleine 2000€ weer kan vullen met een implantaat en een kroon. Zonder tussenkomst van de mutualiteit helaas. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst de wonde laten genezen.

Het kerstmaal zal ik in kleine stukjes verorberen. Het betere knabbelwerk zal voor volgend jaar zijn. Maar ik ben vooral blij dat het achter de rug is.

1. Pierre doet zijn snor af voor de actie  “allessnor” ten voordele van het Fontys Glazen Huis 2010. Leuke actie en website met beschrijving van de snorren die nu nog even te bewonderen zijn, voor ze er definitief afgaan.
2. Voor dat andere glazen huis van Studio Brussel, verkopen de Vlaamse Twitteraars een tweet voor het goede doel via Tweet For Life 2010. Mooie actie en eenvoudig om aan mee te werken. Meedoen zou ik zeggen!
3. Een actie die zeker een goed doel nastreeft, maar gelijk moeilijk te verpakken valt, is de “Are you sitting comfortably“-actie die ijvert voor betere regels wat betreft brandveiligheid voor sofa’s in België. Belangrijke boodschap, maar ik vind hun mediamateriaal eerder griezelig.

De vierde actie is ten voordele van de Cliniclowns en werd opgezet door  Joyvalle van de zuivelgroep FrieslandCampina. Per verkochte liter Joyvalle AA-melk gedurende de maand december, zal Joyvalle 5 eurocent aan de Cliniclowns doneren. Voor wie de Cliniclowns niet kent, zij werken nauw samen met ziekenhuispersoneel en willen zo bijdragen aan het genezingsproces van zieke kinderen. U kan zelf een steentje bijdragen via de clown-neus Facebook applicatie, door het kopen van melk of natuurlijk rechtstreeks via de Cliniclowns.

Er wordt mij een bedrag gegeven via BuzzParadise om de actie te vermelden op mijn blog. Het spreekt voor zich dat ik het geld integraal zal doorstorten naar de Cliniclowns.

“Er was eens een koppel met 2 kinderen en een hond die graag een huisje wouden kopen. Liefst met een tuintje erbij. Ergens nog vroeg in de 21ste eeuw, vonden ze na lang zoeken hun droomhuis, dat verkocht werd via een groot Amerikaans immokantoor,  De mensen van het immokantoor speelden een mooi theaterstuk, maar dat hadden de naïeve kopers toen nog niet door. De verkopers van het huis waren nogal moeilijke mensen, aldus het immokantoor, en ze hadden toch graag meer geld gewild voor hun huisje. Maar ze willen wel verkopen, liet de immomeneer weten, op voorwaarde dat er een grote som in het zwart betaald zou worden. Het koperskoppel zag dat echter helemaal niet zitten, maar omdat het uiteindelijk toch over hun droomhuis ging, gaven ze na lang aandringen toe om een klein bedrag te betalen als extra “onderhandelingsgeld” voor de verkopers van het huis.

Veeleer toevallig spraken de kopers en de verkopers met elkaar op de dag voor het verlijden van de akte en vernamen dat het zogenaamde onderhandelingsgeld in de zakken van het immokantoor was verdwenen. “Ik heb daar gewoon recht op” zei de immomeneer in het bijzijn van hen allen en lachte de kopers en de verkopers gewoon in hun gezicht uit, omdat ze zo dom waren geweest om hem te vertrouwen.

De kopers en verkopers van het huis stonden samen garant voor overduidelijk bewijsmateriaal en de kopers stapten vervolgens naar een bekende consumentenorganisatie en een beroepsinstituut in voege voor immokantoren.

De consumentenorganisatie blafte eens luid, maar gaf het al bij het eerste gegrom van de tegenpartij onmiddellijk op. Met de staart tussen de benen stoof de consumentenorganisatie het bos in en de verontwaardigde kopers hoorden nooit meer iets van hen. In het beroepsinstituut hadden zij wel vertrouwen, maar ook dat bleek een misrekening. De conversatie tussen de kopers, het boze advocatenkantoor van het immokantoor en het beroepsinstituut duurde behoorlijk lang. De conversatie was absurd en hilarisch. Elk antwoord van het advocatenkantoor bevatte een andere versie van de feiten en natuurlijk het dreigement om de stoute kopers aan te klagen. Het beroepsinstituut blonk vooral uit in slechte communicatie, als je al over communicatie kon spreken.

Op een dag waren de kopers het beu en vroegen het beroepsinstituut om een uitspraak te doen. Met tegenzin liet het beroepsinstituut uiteindelijk weten dat het dossier werd afgesloten. Gewoon via mail en zonder enige motivatie. De kopers werden niet gehoord, de verkopers van het huis evenmin, het bewijsmateriaal gewoon van tafel geveegd.

Natuurlijk gingen de kopers ook langs bij een advocaat, maar die rekende uit dat elke andere manier om een klacht in te dienen, geld zou gaan kosten. Veel geld. En als je dan een onderzoek krijgt zoals dat van het beroepsinstituut, als er al een onderzoek komt, ben je helemaal de banaan. Want voor je het weet krijg je nog een rechtszaak van de tegenpartij aan je been omdat stoute mensjes niet geacht worden om een braaf immokantoortje te beschuldigen. En dus zagen de verontwaardigde kopers geen andere uitweg meer dan de handdoek in de ring te gooien.”

Wat leren we uit dit verhaal? Dat je nooit een immokantoor mag vertrouwen en één cent meer uitgeven dan op je contract staat. Als je het toch doet, ben je compleet machteloos. De consumentenorganisatie en het beroepsinstituut doen hun werk niet en willen niet eens naar je klacht luisteren. Elders een klacht indienen en om een onderzoek vragen kost dan weer zoveel geld en is zo risicovol, dat je er alleen maar gepluimd en gefrustreerd uit kan komen. En het immokantoor? Dat doet lekker verder en pluimt naar hartenlust domme toekomstige bewoners van een droomhuis. Het recht staat aan de kant van het geld, maar dat is nooit anders geweest.

Waarschuwingsverhalen zijn zo oud als de mensheid en bedoeld om verder te vertellen. Dus als u bovenstaand verhaal nuttig zou vinden, vertel het dan zeker verder. Mocht u toevallig denken dat het bovenstaande over u gaat, dan bent u fout en verwijs ik u graag naar mijn disclaimer.

Iets meer dan 6 maanden later krijgt ze helaas gelijk. Antibiotica waarmee ze volgens mij zelfs een paard genezen krijgen, zijn mijn deel. Maandag nemen ze foto’s, maar ik ben er nu al niet gerust in. Want die vijl geraakt er alleen maar uit met microchirurgie. Brrrr.

Update: de tand is verloren, proberen redden heeft geen zin. Hij gaat eruit. En daar is een nog meer gespecialiseerde meneer voor nodig. * Bleih *

Het moet ergens een jaar geleden begonnen zijn. Ik las een stukje voor aan vrouwlief en dat vonden we beiden gelijk wel geestig. Ik voorlezen, zij luisteren. Het eerste boek werd “De eenzaamheid van de priemgetallen”van Paolo Giordano. Een bestseller, spannend, maar geen literaire topper. En het lezen hield niet op. Ik heb weet eigenlijk niet hoeveel boeken we sindsdien samen gelezen hebben. Even kijken: “Alleen maar nette mensen” van Robert Vuisje, “Het diner” van Herman Koch, “Vissen redden” en “Groener gras” van Annelies Verbeke, “De wetenschap van de liefde” van Mark Kinet, “Het einde van de psychotherapie” van Paul Verhaeghe en “Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)” van Ivo Victoria. Momenteel zijn we bezig in “De afschuwelijke eenzaamheid van Mawell Sim” van Jonathan Coe. Dat maakt dus negen boeken op een jaar tijd.

Tijdschriften, eens de weekendkrant en natuurlijk veel online lectuur, consumeer ik op dagelijkse basis. Maar ik slaag er niet meer in om alleen een boek te lezen. Ook de aanschaf van een e-reader zou daar weinig aan veranderen denk ik. Maar voorlezen, dat werk wel. Het is ook ongelooflijk plezant om samen “in een boek te zitten”. Het zijn momenten geworden die we koesteren. Ik kan het u alleen maar aanraden om het zelf ook eens te proberen.

De haag knippen is een beetje coifferen, maar dan in ‘t groen, zat ik mij gisteren tijdens een knip-sessie te bedenken. Hier en daar wat bijknippen en met de losse eindjes nieuwe vlechtjes maken.

Op mijn vorige woonplaats was het contact met de buren, buiten Daniël en zijn vrouw (zwaai, zwaai) en de buren in ons blok, bijna nihil. Ik vond dat jammer, maar ‘normaal’ gezien de buurt en het type bewoners (vooral studenten en korte termijn huurders). Nu we in zo een gezellige straat wonen, vonden we het toch belangrijk om de mensen te leren kennen.

Het initiatief werd duidelijk geapprecieerd, want iedereen die kon komen, sprong eens binnen. Gezien het mooie weer, konden we lang op ons dakterras zitten, en dat terras viel bij iedereen duidelijk in de smaak. De meesten vonden het trouwens interessant om zelf eens vanuit ons perspectief (wonen op de eerste verdieping) naar hun eigen huis of tuin te kijken. Zo stelde de overbuurman ietwat verbaasd vast dat wij, ondanks zijn spiegelglas, in zijn living konden binnen kijken. Jazeker.

Nu nog eens housewarming 2 en 3 plannen. En hopelijk met even mooi weer.