Het nieuwe huis kwam met een afwasmachine erbij. Blij dat wij waren. Want afwassen zonder machine, dat kost tijd. Met ook, zo blijkt.

Als mijn wederhelft de vaatwasser aanzet, dan doet ie prima zijn werk. Maar als ik op het knopje durf duwen, dan gaat er iets mis. We denken dat het productbakje opengaat, waardoor dan de Calgonit finish powerball citroen in de machine terecht komt. Gevolg: de volledige vaat zit onder een laagje product dat er pas afgaat wanneer je het handmatig wast. En neen, met spoelen alleen kom je er niet. Zo hebben wij hier al een paar keer een net gedraaide vaat kunnen herbeginnen.

Voorlopig mag ik de afwasmachine niet meer aanzetten. Tot ik er klaar voor ben? Of tot de Calgonit finish powerball citroen op is? Geen idee.

Gaat u ook al eens winkelen in de Delhaize? Dan kent u vast de self-scanning winkelmethode. Bij de ingang indentificeer je jezelf met je klantenkaart aan de scannerswand en krijg je (automatisch) een handscanner toegewezen. Vervolgens kan de pret beginnen: elk item dat je koopt, moet gescand worden. Zodra je veel aankoopt, is het mijn ervaring dat er altijd wel één stuk bij zit waarbij je de medeling krijgt: aanbieden aan de kassa aub. Dat item moet dan aan de kassa toch door de kassierster nog ingegeven worden en mag dus niet vergeten worden.

Eenmaal klaar met de aankopen, ga je met de kar richting kassa. Daar beslist dan het computersysteem op basis van je klantenkaart of je gewoon mag afrekenen of alle items op de band moeten gezet worden ter controle. Aan dat controleren leek in het begin maar geen einde te komen trouwens. Pas na enkele keren proefdraaien, kreeg ik dan toch eindelijk het vertrouwen van meneer Delhaize. Read the rest of this entry »

Zondag kwam ook het laatst ontbrekende decorstuk thuis, met name onze vierpoot. We hadden hem een weekje naar zijn vast logeeradres gedaan om hem de verhuisstress te besparen.

Ons katbeest is de voorbije maanden jammer genoeg een zorgkat geworden. Na meerdere bezoeken bij de dierenarts in de buurt, besloten we na een tijdje naar een meer gespecialiseerde arts te gaan. Die meneer sloeg bijna onmiddellijk de nagel op de kop: “ik denk dat uw kat suikerziekte heeft”. Enkele bloedtesten later, bleek dat vermoeden geheel terecht.

De behandeling van kattensuiker is vrij gelijkaardig aan die van de mens. Twee keer per dag geven we hem nu een spuitje. We letten er ook op dat zijn voedselopname min of meer gelijk is en dan hij geen hypoglykemie krijgt (tekort aan suiker in de bloedbaan).

Als ik dat aan mijn grootvader zaliger had verteld, zou hij mij ongetwijfeld vierkant uitgelachen hebben. In zijn beleving moest een kat alleen muizen vangen en daarmee over en uit. Ik had eerst ook mijn twijfels bij een dergelijke behandeling voor katten, maar uiteindelijk neemt een spuitje geven niet veel meer tijd in beslag dan een blik eten openen.

Ondanks de behandeling ziet het er toch niet zo goed uit, want hij lijkt insuline-resistent te zijn. Vanochtend was er nog een hoop stoutigheid te bespeuren, dus het einde zal nu ook niet voor morgen zijn, maar ik vrees dat hij toch niet lang meer zal meegaan. In elk geval, eens de achteruitgang definitief is ingezet, zullen we het einde niet rekken. Maar tot die tijd gaan we er goed voor zorgen. Na 12 jaar trouwe dienst heeft hij dat wel verdiend.

Het waren 5 drukke en vermoeiende dagen, maar de verhuis en bijna alle vooropgestelde verfraaiingen zijn een feit. Hoera! Nu zullen we wel nog een paar weken zoet zijn met uitpakken en afwerken hier en daar.

Helaas moet ik al mijn examens nog verbeteren en de helft zelfs nog afnemen deze week. Dat zal de komende twee weken even prioriteit krijgen. Maar soit, ik kijk nu al uit naar de lente. En naar de muntplant op ons dakterras. En de tuin. En de barbecue. En iets minder naar het gras afdoen. Maar daarvoor kunnen we misschien de geit van de buren huren. Allemaal opties. Ik ga dat appartement niet missen denk ik.

Het is zover, we hebben een huis. Ons eigen huis.

Voor wie over bakstenen en magen wil beginnen: fout. Het is een staalconstructie. Maar vooral, een zeer cool huis.

Als u mij nu wil excuseren, ik moet verder gaan inpakken en verhuizen.

Die ochtend bij de tandarts:

Tandarts: “slecht nieuws… blabla… ontzenuwen van die tand is noodzakelijk”
* een uur later *
Tandarts: “oei, ai…” * lichte paniek *
* 5 minuten gaan voorbij met verder sleuren en koteren *
Tandarts: “Mijn naald is afgebroken in je tand en ik kan er niet meer aan. Er zit niets anders op dan het er te laten zitten. Maar dat kan geen kwaad, als is het natuurlijk beter dat het er niet zit”.

Note to self: als het ooit gaat ontsteken, dan moet je naar een specialist in wortelkanaalbehandelingen, waarschijnlijk een endodontoloog.

Echt gerust ben ik daar nu gelijk niet in. Brrr. Zijn er nog mensen met afgebroken naalden in de zaal?

Op mijn to-do lijstje was een eenzaam puntje blijven staan: de mountainbike laten nakijken. U weet hoe dat gaat met de feestdagen in het vooruitzicht en een drukke eindsprint op het werk. Het is allemaal een kwestie van prioriteiten stellen en wat niet dringend is, dat blijft staan.

Helaas, voor een nazicht was het dit weekend onherroepelijk te laat (winkel gesloten en nazicht alleen op afspraak). Dus zou ik maar zelf aan de slag gaan voor wat absoluut noodzakelijk was als ik volgende week wil fietsen: de remblokjes vervangen (want die waren helemaal op). Er was gelukkig nog een fietsenwinkel open gisteren zodat ik er een nieuw stel rubbertjes kon aanschaffen voor in de remblokjes. Demonteren was piece of cake, en ik zorgde ervoor dat ik alle vijzen netjes, en in de juiste volgorde, opzij legde.

Eens voorzien van nieuwe rubbertjes dacht ik de 4 remblokjes er gewoon weer even in te draaien. Tarara. De remmen moesten helemaal herafgesteld worden. Een beetje draaien hier en daar bleek niet bepaald te helpen. Of hoe een paar vijzen plots wel een wereld van verschil maken.

Oplossing A was hulp zoeken (en met de staart tussen de benen bekennen dat ik geen rem kan installeren) of B gewoon leren hoe dat moet. Dus gingen we maar You-tuben en keken afgelopen weekend gedurende zeker twee uur naar allerhande fix-zelf-uw-remmen videos (zie deze playlist). En zowaar, na afloop wist ik wat te doen. Vanochtend dan de theorie in de praktijk omgezet en vastgesteld dat het inderdaad maar een kwestie is van aan een paar vijzen te draaien. Maar dan wel in de juiste volgorde.

De fiets laten nakijken (afspraak en vervoer inbegrepen) had mij veel minder tijd gekost. Maar ge hebt er geen gedacht van hoe veel voldoening en trots ik vandaag uit een paar vijzen heb gehaald.

Via Wordle.net kan je mooie woorden wolken maken (gezien bij BVLG). En dus heb ik mijn blog ook eens gewordled (nee, niet geworteld).

Ik was eerst wat verbaasd dat “boek” het meest opvallende woord was. Maar uiteindelijk is dat niet zo vreemd gezien de boekbesprekingen die ik hier geblogd heb. En eigenlijk gaat het wel goed met mijn leesgedrag de laatste tijd. Ik ben er zelfs in geslaagd om nog eens een roman te lezen. De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano, ja die bestseller, prijkt nu op mijn gelezen-lijst. Het feit dat ik trots ben op één gelezen roman zegt al veel natuurlijk…

De sleutel tot het opnieuw aan de fictie geraken, is eerder van romantische aard. Ik ben namelijk voorlezer geworden. En dat maakt het lezen er alleen nog maar fijner door.

Uit de nieuwsbrief van het Comité Muinkparkwijk (mijn wijk in Gent), oktober 2009:

‘Tegen verzuring’ en ‘voor een verdraagzame maatschappij’: het zal u niet ontgaan zijn dat de media er de mond vol van hebben. Wanneer de woondensiteit in onze wijk toeneemt, zijn dit geen loze kreten. We zijn ons ervan bewust dat onze verdraagzaamheid in de toekomst meer dan ooit op de proef gesteld zal worden.
Want dat onze wijk steeds dichter bevolkt wordt, gaan we de komende jaren aan den lijve ondervinden: in een straal van een kilometer rond het Muinkpark worden er momenteel meer dan 200 woningen bijgebouwd. Het aantal studenten dat onderdak zoekt in de schaduw van de boekentoren groeit. Daarbovenop komen dagelijks 4000 hoge- schoolstudenten en docenten naar de nieuwe campus Kantienberg en binnenkort ook naar het Crombeeninstituut.
Het wijkcomité heeft zich de laatste jaren moeten heroriënteren. Het gevecht tegen Kinepolis, dat ooit de bestaansre- den van ons comité was, is wat vervaagd, maar de diverse nieuwe actoren die zich in onze wijk komen nestelen dwingen ons om de vinger aan de pols te houden.

Toen ik zes of zeven jaar geleden voor het eerst de nieuwsbrief in de bus kreeg, vond ik de schrijvers eerder ‘verzuurd’. De Kinepolis bezorgde vast overlast voor de omliggende straten, maar al bij al viel dat nog mee. Maar nu zeven jaar later heb ik medelijden met de mensen uit mijn buurt. Het aantal bewoners gaat hier nog spectaculair stijgen de komende maanden en jaren en het is nu al zo volzet. Daarnaast maken de nieuwe verkeersstromen, met de komst van de Arteveldehogeschool en de nieuwe Sint-Pietersplein parking, deze buurt en ringweg tot een levensgevaarlijk gebied. Het laatste beetje zuurstof is hier echt bijna op.

Mede daardoor ben ik blij dat wij weldra deze buurt zullen verlaten en inwisselen voor een doodlopende straat in Mariakerke. Want na 2 jaar zoeken hebben we eindelijk het huis van onze dromen gevonden. Goodbye Muinkparkwijk, Mariakerke here we come.

Het zat er wat aan te komen afgelopen week. Doodmoe. Geen fut. En nochtans zoveel goesting om er weer in te vliegen dit academiejaar. Maar ik zal het gelijk toch nog een paar dagen stiller aan moeten doen. Hij durfde het gelijk niet zeggen de dokter. Het vijfletter-woord waar al maanden zoveel om te doen is. Griep.

* balen *

Vorig academiejaar heb ik ongeveer 1 keer per week met de collega’s badminton gespeeld. Leuk dat dat was.

Op de laatste speeldag voor de vakantie heb ik alleen gespeeld (ipv dubbel) met onze Chinese expert, en blijkbaar was dat te veel gevraagd voor mijn schouders. Ik heb ondertussen een lelijke peesontsteking van een dikke 6 weken oud. Voor zware ontstekingsremmers  heb ik de dokter vriendelijk bedankt (slechte ervaringen mee), maar hij stond er wel op dat ik voor een lange termijn naar de kiné zou gaan. En de revalidatie zal waarschijnlijk langer dan een half jaar duren. Pffft.

Anderzijds, het enige wat ik niet mag doen, is mijn rechterarm omhoog steken. Geen badminton, natuurlijk, maar ook niet op bord schrijven bedenk ik zo, en geen huishoudelijke taken meer. Of mocht dat toch wel…?

Ik kan nog fietsen en mag nog rustig zwemmen, dus ik ga niet te veel klagen. Maar ik ga ons wekelijks uurtje wel missen.

* jammer *

We nodigen 2 vrienden uit om samen met ons bootje te gaan varen op de Leie. Ze voorspelden mooi weer vandaag en dus reserveerden we bij Minerva Boat Company een cabriootje voor deze namiddag aan €123 voor 5 uur. We bieden ons tijdig aan bij de haven aan de Coupure en kunnen direct vertrekken met cabrio nr 17.

Het was druk op de Leie vandaag, want al het schoon volk komt buiten op zo een mooie zondag. In het vaarreglement staat echter dat we geen grote schepen van rederijen voorbij mogen steken. Jammer maar helaas vaart een log en langzaam ding van een rederij voor ons.  Na een uurtje beslissen we het vaartuig voorsprong te laten nemen en lassen we zelf een eerste stop in bij een idyllisch terrasje. Hoe we een boot moeten vastleggen is ons een raadsel, maar 10 knopen later hangt de boot vast en zitten wij op een terras te genieten van een koel drankje. Read the rest of this entry »

Ik zal mijn blog nooit omschrijven als een dagboek. Maar voor sommige terugkerende posts, lijkt mijn blog toch wel te functioneren als een logboek. Voor verjaardagen uit het verleden bijvoorbeeld: 34, 33, 32, 31 en 30.

Vandaag worden er 35 kaarsjes uitgeblazen. Ma femme heeft dus hopelijk een grote taart voorzien die al die kaarsjes kan dragen, want het beginnen er veel te worden. Op naar de 36.

Deze middag in het restaurant van de unief.

Bediening: 5 of 8 kroketten? (nee, een ander getal is niet mogelijk)
Mijn collega gaat voor 5, ik voor 8.

Aan de kassa betaalt zij 20 cent en ik 40 cent.

Welke logica zou daar achter zitten?
8 kroketten nemen meer plaats in in de frietketel dan 5 en dus betaal ik meer voor de ingenomen ruimte?
Of had iemand berekend dat je voor 4 kroketten 2 aardappels nodig hebt en voor 8 kroketten 5 aardappels? Maar die had zich dan misrekend en omdat er dan een overschot was hebben ze de extra kroket dan maar in het bordje van de 4 gegooid en de prijs nooit meer aangepast.

Zou het?

Als uw lief dol is op smoothies, met wat kan je dan op Valentijn thuiskomen? Juist, met een smoothie blender.

Gewapend met de tips van Ine, begaven we ons eerder deze week naar de Media Markt. Het moest een blender worden die geschikt was voor 2 zaken: smoothies maken en ijs malen. De kans is vrij groot dat je een miskoop doet, denk ik. De dame uit de Media Markt gaf aan dat je voor een degelijk toestel minstens 500 Watt moet voorzien en dat een plastieken versie ook direct uit de boot valt. Daarnaast mag je niet verwachten dat een dergelijke blender ook een halve keukenrobot of een vruchtenpers is. Daarvoor heb je weer andere toestellen. Ine adviseerde dan weer om geen toestel met een kraantje te kopen.

Uiteindelijk kwam ik naar huis met een Philips HR2084 (+/- 80 euro) . Tip voor wie hetzelfde toestel wil kopen: hij staat ver overal goedkoper dan bij de Media Markt.

Het toestel is eenvoudig in gebruik, en ook qua afwas vrij beperkt. Met een toestel alleen kom je niet ver, dus kochten we allerhande soorten fruit en de ingrediënten die nodig zijn om een mojito (rum, rietsuiker, limoen, verse munt) te maken.

Daarnet heb ik mijn eerste 2 probeersels gedraaid en aan Eva geserveerd. Als eerste een smoothie van ananassap (uit brik) met verse banaan en kiwi. Ik heb een mix gedraaid van de helft fruit en de helft sap en 7 ijsblokjes. Het resultaat was enorm lekker. Als 2e heb ik een mojito gemaakt, waarvoor ik de blender enkel nodig had als ijsmaler. Ook dat werkt perfect. Alleen de smaak van de mojito was nog niet helemaal punt. Ik zal nog wat moeten verder proberen denk ik. Alleen mag ik niet de fout maken zoals met mijn margheritas in een ver verleden. De smaak was toen perfect, maar mijn gasten liepen na 1 drankje al tegen de deur. Te straf. Hehe.

Hier gaan we nog plezier aan beleven. En het is nog gezond ook.

Onze vrienden waren creatief met speelgoed vrijdag. Alleen jammer dat de eendjes niet kunnen zwemmen. Ze vallen om in bad. Moeten de speelgoedmakers dat niet testen voor het in produktie gaat? Drama in bad. Ontgoocheling al om.

Read the rest of this entry »

Gemaakt met de fantastische applicatie Lovely Charts (Beta), gezien bij Dorien.

Bruno heeft een actie opgezet voor zijn zoontje. Het was wel vorige week officieel blog action day, maar hier is het vandaag blog action day.

Hoe zit het nu met dat nijlpaard? Wel, kort gezegd: Brul, de knuffel van Bruno’s zoon, wil graag voor zijn baasje een Nijlpaard adopteren voor Kerstmis. U kan hier mee aan helpen door een sleutelhanger of t-shirt te kopen.

Ik denk dat ik voor een zwart exemplaar ga. En dan duimen dat Nijlpaard Hermien met kerstmis de trotse peter op bezoek mag krijgen.

Toen ik gisteren naar huis fietste, kreeg ik een tik van een voorbij rijdende bromfiets. Ik was op dat moment vooral blij dat ik niet viel. Vandaag deed mijn kuit serieus pijn (maar niks ernstig). Ik denk dat het de pedaal van de bromfiets geweest is, wat ik voelde na de aanrijding.

Wat mij echt stoort, is dat de bestuurder zich kwaad maakte en er vervolgens vandoor ging zonder omkijken. Misschien was die bromfietser niet eens in fout en ben ik te veel uitgeweken, maar dan nog kon hij gewoon even gepolst hebben of alles in orde was.

Vorige week moest ik midden in de stad links van de tramsporen fietsen, omdat er rechts van die sporen gewoon geen plaats genoeg is (stoeprand). Wie zelf met de fiets rijdt, weet dat verkeerd op die kasseien rijden, gelijk staat aan vallen (en mijn collega Ilse kan ervan meespreken). Een dikke Audi A8 stak mij luid toeterend en zwaar gesticulerend voorbij. Ik zal niet genoeg aan de kant gereden hebben, naar meneer zijn goesting. Eigenlijk had ik hem toen eens op mijn fiets willen zetten, terwijl ik met zijn Audi A8 achter hem aanblaasde. Volgens mij weet die mens niet eens dat je als fietser niet in de tramsporen ‘kan’ rijden.

Dit weekend vertelde iemand (een jonge gast die zijn rijbewijs nog moet halen) mij, dat hij het zeer storend vond als mensen 60 deden waar je 70 mag rijden. Want dat is “echt het verkeer hinderen”.

Drie verschillende dingen, maar wel allemaal zo tekenend voor de mentaliteit waarmee wij ons tegenwoordig in het verkeer begeven. We “delen” het verkeer niet meer, wij “nemen” gewoon wat ons toehoort.

Ik ben eigenlijk geen voorstander van een regulerende overheid, maar voor mij mag het verkeer serieus wat strenger aangepakt worden: snelheidslimieten overal zwaar omlaag en harder optreden tegen overtredingen en verkeersagressie. Terwijl we dan toch bezig zijn, mogen ze het openbaar vervoer gerust nog wat verder uitbreiden. En willen ze het niet voor de zwakkere weggebruikers invoeren, wel, dat ze het dan doen voor het milieu, omdat de olieprijzen toch niet meer gaan dalen of omdat de wegen al vol genoeg zitten.

Het begint hier bijna naar politiek te rieken zie. Al zou ik niet weten welke kleur er best bij past.

Mijn kapsalon is daar waar Kevin coiffeert. Helaas verandert Kevin net iets te graag van werkgever. We zijn er 2 keer in geslaagd om Kevin terug te vinden, maar dit keer zijn we het spoor bijster. Opnieuw kapperloos stapte ik eerder deze week dan maar een willekeurig Gents kapsalon binnen.

Voor het raam zat de hond des huizes: een klein, mager ding met lange poten. Een beetje gelijk een insect bijna. Het zat op zijn poep, 3 poten op de grond rustend. De andere poot hield hij omhoog, het bovenste deel lichtjes schuin naar buiten draaiend. Aan de wastafel opereerde een juffrouw die haar eerste dag stage kwam doen. Ik was al vluchtroutes aan het zoeken voor het geval die madame mij met een schaar zou benaderen. Gelukkig was ze nog niet zo ver in haar opleiding gevorderd.

Ik vertelde de praatgrage kapper dat ik pasfoto’s ging laten nemen voor mijn nieuwe identiteitskaart, maar dat had ik beter niet gedaan. “Zou ik uw wenkbrauwen dan niet wat gelijk mogen zetten” vroeg hij, “dat gaat veel mooier uitkomen op de foto”. Een marteltuig werd aangesleept, mijn ogen moesten dicht gedurende de werken.

Het resultaat is vreselijk. Hoewel er in de Van Dale staat dat een wenkbrauw een ‘boog van haren langs de bovenrand van de oogkassen’ is, vond ik alleen 2 fijne streepjes boven mijn ogen terug. Ik heb er geen probleem mee dat er veel oude madammekes bij die kapper komen, maar daarom moet hij mij hun wenkbrauwkapsel nog niet zetten. Bij het afrekenen voegde hij er nog fijntjes aan toe: “normaal is dat 8 euro extra, maar voor deze keer is het gratis”.

De vriendin kwam niet meer bij van het lachen, een collega had er vreselijk veel lol om en ik zie iedereen ook bedenkelijk naar die streepkes kijken. Kijk, ik ben mismeesterd en ik kan er niet aan doen. Misschien moet ik zeggen dat ik mee doe aan amateurtoneel of dat het voor een fotoshooting was. Ik hoop echt dat wenkbrauwen snel groeien.

Als u mij tegenkomt, gelieve niet te lachen. Als u Kevin tegenkomt in een Gents kapsalon, laat het mij dan zeker weten. Kevin zou zoiets nooit gedaan hebben.