Afbeelding (klik voor meer detail) na registratie van GPS op topo-kaart: dag 1 (geel), dag 2 (blauw) en dag 3 (groen).

De route werd uitgestippeld door Erik Van Genechten, eigenaar van het Lodge hotel Roosendaelhof in Geel. Hij baseerde zich hiervoor op bestaande BLOSO-routes, plaatselijke MTB toertochten, aangevuld met eigen ervaringen. Het moet gezegd, het resultaat mag er zijn. Mijn favoriet was dag 1, waarbij je bijna het gevoel kreeg dat België alleen maar uit bos bestaat. Vooral de route aan het militaire domein in Leopoldsburg stak er bovenuit met zijn kunstmatig aangelegde heuvels, greppels en korte bochten tussen de bomen. Ideaal om de techniek wat bij te spijkeren (sindsdien jumpt mijn wederhelft ook vrolijk over boomstronken). Dag 2 bracht ons naar het Hageland, alwaar we meer het bos ruilden voor velden en venijnige klimmetjes. Dag 3 volgde de Netevallei terug richting Geel en vond ik zelf de minst gevarieerde. In totaal, verloren rijden en omwegjes inbegrepen, deden we een kleine 200 kilometer.

Afbeelding: detail topo aan kazerne Leopoldsburg

Overnachten en dineren gebeurde in het Lodge hotel van Geel, Houthalen-Helchteren en Diest. In Geel kregen we een eenvoudige kamer aan de straatkant en een voucher van 15€ voor een plaatselijke brasserie. Met de beste wil van de wereld, maar daar koop je geen 3-gangendiner mee. In Houthalen-Helchteren kregen we een (warme) kamer onder de zolder en een 3-gangendiner. Hier vonden we het vooral jammer dat het eten zonder vragen voor onze neus werd gezet. Bij de stoverij kregen we zo een kom frieten voorgeschoteld, iets waar ik na een paar uur sporten absoluut geen zin in heb. De bloemen gaan wel naar het Lodge hotel in Diest waar we een prachtige kamer kregen in het oude kasteel, en een heerlijke maaltijd (waarbij vooraf gevraagd werd of het ok was) in de brasserie van het hotel. Het was ook het enige hotel dat ons spontaan vroeg of we een lunchpakket wensten.

Wij betaalden 299€ pp. via Belgian Biking, maar het arrangement is ook rechtstreeks te boeken bij de The Lodge hotels aan 260€. De meerwaarde van Belgian Biking was in deze (weer) absoluut niets. We hebben meerdere keren voor het vertrek moeten bellen om gewoon een paar basiszaken te weten te komen. Mogelijks kan u dat vermijden door rechtstreeks bij The Lodge hotels te reserveren.

Over de prijs kwaliteit zijn we dan ook iets minder tevreden. In de flyer staat immmers “Na elke dagfietstocht (60 km) wacht je de luxe, comfort en gezelligheid van een driesterrenhotel. Historische locaties, heerlijke bedden, smakelijke diners en een overheerlijk ontbijt.” Wij vonden dat alleen het laatste hotel deze belofte helemaal waar maakte. Een aantal zaken zoals de mogelijkheid om een lunchpakket te vragen, afspoelen van de fietsen, douche op de eindbestemming voor vertrek, hebben we steeds vernomen toen we zelf al alternatieven hadden voorzien. Een simpele infobrochure zou hier veel verschil gemaakt hebben.

Het arrangement is te boeken via de Lodge Hotels of via Belgian Biking (40€ duurder, geen meerwaarde). Over Belgian Biking blijf ik mixed feelings hebben: goede reizen (heb er nu 5 gedaan), maar administratief gewoonweg een ramp. Jammer, want ik draag fietsvakanties meer dan een warm hart toe.

Maar goed, laten we ondanks de minpunten vooral het fijne MTB-parcours onthouden en de vaststelling dat de Kempen een verdomd mooie streek is, waar ze hopelijk goed zorg gaan dragen voor de natuur.

Volgens een Nederlandstalig artikel op Wikipedia gaat het om een oorspronkelijk Duits kaartspel, dat op zich weer een variant was op andere spelen. De Engelse pagina noemt het dan weer een party game met de mafia in de hoofdrol (en met weerwolven als mogelijke variant).

Praktisch gaat het spel als volgt in zijn werk: het wordt gespeeld in twee kampen, de goeien (niet-geïnformeerde meerderheid) en de slechten (geïnformeerde minderheid). Een spelleider deelt kaarten uit waarbij je een rol toegewezen krijgt dat geheim is voor de andere spelers, alleen de weerwolven komen elkaars identiteit bij de aanvang van het spel te weten. Meest belangrijke rollen zijn natuurlijk de weerwolven (de slechten) en de dorpelingen (de goeien), maar daarnaast zijn er nog talrijke andere zoals de heks, de jager, cupido, de burgemeester etc. De spelleider laat de weerwolven tijdens de nacht iemand doden, overdag praat de volledige groep hierover en stemt vervolgens een verdachte weg. Doel van het spel is natuurlijk de leden van de andere groep uit te schakelen, voordat zij dit met jouw groep doen. Het spel moet je dus verlaten na een “beet van de weerwolven” of na stemming.

Ik speelde het spel afgelopen week mee, maar werd al vrij snel uitgeschakeld wegens te “verdacht”. Het enige verdachte was eigenlijk dat ik water aan het drinken was, maar dat lag dan weer aan de frigo waar het Weizenbier helaas al uitgeput was en het plaatselijk bier mij niet bepaald smaakte.

Het viel in elk geval op dat het spel verslavend werkte, want een groepje speelde het spel elke avond meerdere keren en tot laat in de nacht. Het verbaast mij ook niet dat spel populair is op conferenties, bij studentenkringen en dergelijke, want het enige wat je nodig hebt is een groepje mensen voor een avond spelplezier.

Jammer dat ik het spel een paar weken gelden nog niet kende, toen ik met ons school mee was op 3-daagse. Maar ik krijg vast nog eens de gelegenheid om het spelen en dan zet ik zeker een Duvel voor mijn neus. Ben ik alvast zeker dat niemand dat verdacht gaat noemen.

Vier uur werken per week. Hoe doe je dat?

De auteur Timothy Ferriss (check zijn blog) beschrijft zichzelf als een geslaagd voorbeeld. Kort gezegd: hij heeft het beheer van zijn bedrijf volledig ge-outsourced, werkt nog 4 uur per week en doet voor de rest van zijn tijd alleen nog wat hij wil. Het boek beschrijft ook hoe wij aan zo een 4-uren werkweek kunnen geraken, er is zowel een pad voor bedienden als voor zelfstandigen uitgestippeld.

Hoe kan zo een pad voor wie zijn eigen baas is of wil zijn, eruit zien? Uit zijn voorbeelden heb ik volgend scenario (ik houd het beperkt) onthouden. Kies voor een niche product, vooral geen service, in een markt die je kent. Zet een testsite op, investeer een beetje in marketing, doe alsof het product te koop is en analyseer de resultaten. Wanneer er voldoende kopers opgedaagd zijn, zet je pas effectief een verkoopskanaal op, bij voorkeur een kant-en-klare webshop. Zodra je een beetje omzet begint te maken, begin je te automatiseren: van het moment dat de klant op bestellen klikt tot het versturen van de bestelling, maar ook de klantenservice, je persoonlijke secretaresse en de facturatie.

Ferriss zijn recept voor een 4-uren werkweek klinkt best interessant en ik zou het gerust zelf willen uitproberen. Alleen voldoet de Belgische markt absoluut niet aan enkele voorwaarden die meegegeven worden: een zeer grote afzetmarkt met lage verzendkosten (we zijn een zakdoek groot), het inschakelen van mensen uit lage loonlanden die voor geen geld jouw helpdesk spelen of je telefoontjes afhandelen (Nederlands is niet echt een wereldtaal), allerhande infrastructuur tegen bodemprijzen etc.

Een vriend van mij wist te vertellen dat Ferriss het zelf andersom heeft gedaan: hij had een goedlopend bedrijf en is dan beginnen automatiseren, hij is m.a.w. dus zelf niet begonnen vanaf scratch. Een wereld van verschil als je het mij vraagt.

De GTD-factor in de 4-uren werkweek

Het recept voor een 4-uren werkweek is maar één aspect van het boek. Eerlijk gezegd, ik vind het niet eens het belangrijkste of het interessantste wat Ferriss te vertellen heeft. Al was het maar omdat er te veel waarheid zit in het volgende citaat uit het boek: “Man is so made that he can only find relaxation from one kind of labor by taking up another (Anatole France, author of The Crime of Sylvestre Bonnard)”.

Wat ik wel interessant vond aan het boek zijn de ankerpunten die Ferriss beschrijft waarop zijn lifestyle gebaseerd is. Een lifestyle die ik steeds meer zie opduiken bij de mensen van mijn generatie.

• Retirement is a worst-case-scenario insurance. Ferriss merkt terecht op dat met pensioen gaan geen doel op zich meer kan zijn voor onze generatie. Want dat zou betekenen dat we tijdens onze beste jaren in een job blijven zitten die we niet graag doen, alsook dat we ervanuit gaan dat onze koopkracht en gezondheid vanaf onze pensionering nog sterk zullen zijn. En daar wringt het schoentje nu al. We zijn een generatie die werkt voor het pensioen van onze ouders, maar tegelijk realiseren we ons ook dat onze eigen toekomst niet die van het brugpensioen zal zijn (misschien zelfs geen pensioen). Met een beetje geluk zijn we tegen ons 65e of later nog in goede gezondheid, maar ik zie helaas te veel andere voorbeelden.
• Mini-retirements. “Als ik met pensioen ga, dan ga ik… (vul een wensdroom in)”. Dat is geen uitspraak die u mij zal horen verkondigen. Daarom volg ik Ferriss ook in zijn pleidooi om er regelmatig (hoe vaak dat is, moet ieder voor zichzelf uitmaken) tussenuit te knijpen. Dit kan allerhande vormen hebben: ontslag nemen uit een job en niet onmiddellijk terug aan het werk gaan, een sabatmoment inplannen (2 weken vakantie nemen telt niet mee), veel verlof nemen, je werkplaats naar het buitenland verhuizen etc.
• Less is Not Laziness. Het verwijst naar de vaststelling dat in onze cultuur een goede werkkracht gelijkgesteld wordt met iemand die veel uren klopt, ongeacht de persoonlijke productiviteit.
• The timing is never right. Lees: er is voor alles wel een excuus.
• Ask for forgiveness, not permission. Dit vind ik persoonlijk een waarheid als een koe. Als je ergens wil komen, moet je vooral geen advies aan anderen vragen. “People, whether parents, partners, or bosses, deny things on an emotional basis that they can learn to accept after the fact. If the potential damage is moderate or in any way reversible, don’t give people the chance to say no. Most people are fast to stop you before you get started but hesitant to get in the way if you’re moving. Get good at being a troublemaker and saying sorry when you really screw up.”
• Emphasize strengths, don’t fix weaknesses.
• Money alone is not the solution. Geld is belangrijk, maar ‘ik zou dit of dat doen als ik meer geld had’ is alleen maar een excuus om iets uit te stellen of om iets niet aan te pakken.
• Relative income is more important than absolute income.
• Distress is bad, eustress is good. “Distress refers to harmful stimuli that make you weaker, less confident, and less able. Eustress, refers to stress that is healthful and the stimulus for growth”.

Conclusie
De 4-uren werkweek in de praktijk

“While entrepreneurs have the most trouble with automation, since they fear giving up control, employees get stuck on liberation because they fear taking control” (Tim Ferriss).

Ik denk eerlijk gezegd niet dat er veel mensen zullen streven naar een 4-uren werkweek. Eerder omdat ze dat niet willen, dan omdat ze dat om praktische redenen niet zouden kunnen. Maar er zit wel een GTD-boodschap in het boek die iedereen van onze generatie aanbelangt: zoek naar een job die je graag doet en probeer zoveel mogelijk van je dromen te realiseren terwijl het kan. Doe het nu, en wacht niet tot morgen.

Het boek: The 4-hour work week, Timothy Ferriss, ISBN 9780091923723, 2007.

De lijn doet het al een tijd met vallen en opstaan. Maar nu is het helemaal gedaan. Voor de zekerheid hebben we natuurlijk alle hardware (en kabels en connectoren) eens getest en vervangen met doublures die voor dergelijke noodgevallen in de kast liggen. De diagnose is simpel: geen internetconnectie. Mijn provider onderzoekt sinds gisteren de lijn (groot onderzoek blijkbaar). Ik wacht bij de telefoon, maar het blijft stil.

Vaste lijnen zijn toch echt wel achterhaald (gelukkig hebben de buren er één die wel werkt en willen ze die ook delen).

Waar blijft die iphone trouwens die ik besteld heb? Bij Apple moet je geduld hebben om uw geld te mogen uitgeven.