Toen ik dichterbij kwam gereden bleek de vrouw in discussie met de keffer. Ze schrok een beetje toen ik voorbij kwam. Zou ik ook doen als ik zo een gesprek met een keffer aan het houden was.

De grote hond keek wat verveeld naar zijn baas. Je zag hem zo denken “geef mij nou toch mijn speeltje terug en laat die vlooienbal met rust”. Arme hond.

Vroeg in de ochtend werden de langlauflatten van de zolder gehaald. Alle nonkels en tantes waren ondertussen opgetrommeld om mee de verhuur te regelen. Buiten moest er ook nog gewerkt worden. De zich-op-latten-verplaatsende toeristen zouden door een aantal weien van bevriende boeren trekken en daar dienden nog enkele prikkeldraden neergehaald te worden. Hekken werden geopend, paaltjes neergelegd. Toen dat allemaal achter de rug was en de verhuur bijna kon beginnen, bedacht Christiane plots dat er nog geen bewijzering was aangebracht. De oudste kinderen werden de wei in gestuurd om snel wat pijlen her en der neer te poten. Het was koud buiten, en in geen tijd waren alle wijzers gepland.

Op zondagochtend kwamen de toeristen en de eerste verhuur werd een succes. Het begin van de piste was een houten constructie in de vorm van een poort. Niemand die er over twijfelde dat daar de piste begon. Het eerste pijltje wees naar beneden, duidelijk, het volgende pijltje liet je 180° draaien, dezelfde wei weer naar boven, en dan ging het weer… naar beneden, juist. Een paar pijlen verder stond je terug… bij het begin. Dan maar de andere bewijzering volgen, dachten ze met z’n allen.

Een grote hoop toeristen hield het snel voor bekeken, te weinig sneeuw en 1001 pijlen die naar niets leiden. Een paar fanatieke ploeteraars daarentegen, kozen ervoor om op de wandelwegen verder te glijden. “Als er volgens de verhuur sneeuw genoeg ligt om je er met latten op uit te sturen, dan moeten ze achteraf niet klagen dat de wax er al na 1 dag af is”.  Zo dachten die fanatiekelingen, en ze sprongen met hun latten over beekjes en kropen over boomstammen.

Op het einde van de dag was iedereen tevreden. De verhuur was goed geweest en de toeristjes keerden in een lange, lange file, moe maar tevreden naar huis terug

By Simon & De Smet

Ik kwam thuis met Choco kruidnoten (mmm), gevulde speculaas en speculaas brokken (het is toch bijna Kerst nietwaar? Ik wens die vroege kerstplanners eigenlijk stiekem een late oktober hittegolf toe). In de voorraadkast ligt er opnieuw mie, naan- en shoarmabrood, ontbijtkoek, light dranken in verschillende smaakjes en stroopwafels.

En toch, dat ik een Vlaming ben, kan ik niet wegsteken. In mijn winkelkar lagen enkele pakken Senseo-pads (veel goedkoper over de grens) en ik ben ook in de winkel om de hoek een doos paracetamol gaan halen (ook bekend onder de productnaam Dafalgan). Aan de kaasafdeling blijf ik trouwens ook sukkelen. “Een ons kaas”, dat krijg ik dus niet gezegd he. Het zijn “schellekes” of “een brok”. De kaasschaaf is ook nog steeds een van de gevaarlijkste wapens in mijn kast. Net zoals het speciale appelmes, verwacht ik op een dag eens een close contact met mijn vingers.

Shoppen in den vreemde levert geen winst op: mijn auto rijdt helaas niet op water. Waarom dan de verplaatsing? Wel, ik ben al aan het oefenen voor mocht er wat met België gebeuren en ik naar de noorderburen moet voor adoptie. Dan hoop ik op het onderdeel shopping alvast een vrijstelling te krijgen.

* Smetty oefent verder: 1 ons kaas, 2 ons kaas, 3 ons kaas. *

Dat was tijdens open monumentendag (waar ik was), dus ik had niets gezien of gehoord. Maar Bertha blijkt een duif te zijn. En die kwam altijd bij de buren middagmalen. Naar het schijnt was Bertha een dikke duif die nooit haar geheim over het privé-resto doorverteld heeft aan andere duiven. Zondagmiddag sloeg het noodlot toe. In de vorm van een torenvalk. Die snoodaard had dus zijn oog laten vallen op Bertha. Hij onderschepte haar in de lucht en even later sloeg ze te pletter. Bertha was eerst nog een hoop pluimen en nadien… euhm… niks meer.

Eerder deze week had ik een duif zelfmoord zien plegen. Ze fladderde wat ter plaatse, terwijl er een auto aankwam. Een paar seconden later zag ik het autowiel de duif plat strijken.

Net zoals Els vroeg ik mij even af of onze gevleugelde vrienden misschien het voorteken van iets kunnen zijn. Maar nu blijkt iedereen rondom mij raar gevogelte te zien. Ik ben dus een beetje gerust gesteld.

Duif zijn. Dat is blijkbaar niet simpel.

Humor in Doel (Belgisch polder-spookdorp).

Ik was er al lang niet meer geweest.
Het pad was zo ver weg en
en ik durfde er niet heen zo helemaal alleen.

Jaren maakte ik bewust een omweg, gewoon voor de zekerheid,
tot ik er op een dag toevallig voorbij kwam.

Ik duwde zachtjes de deur naar het park open,
en liep in de richting van het water.

Op een bankje bij de vijver zat een man.
Daar zat hij vroeger ook al.

“Mag ik?” vroeg ik.
Hij knikte en ik ging naast hem zitten.

“Dan ga ik maar weer,” zei ik na een tijdje.
Voor ik uit het zicht verdween, zwaaide ik nog even.

De deur liet ik op een kiertje staan.
De eendjes zwommen gewoon verder.

De raamdokter begon vervolgens aan zijn inspectieronde en kwam al snel tot de volgende conclusie:”versleten, ik zal het wat oplappen, maar een nieuw kan ik er niet van maken”. Uit de raamdokter-indrukwekkende-gereedschapstas haalde hij materiaal om de herstelling tot stand de brengen.

Boemboemboem-klopklop-tok (verandering van gereedschap) iepeiepeiepe (spuitbus) psjjjjjjjjt.
Zo ging dat een tijdje verder.

Een paar minuten later deed de klusjesman het raam met veel zwier open en dicht. Ik moest mij inhouden om niet in een groot applaus uit te barsten. Dat had hij wel verdiend na zijn geslaagd optreden met zijn gereedschapsorkest.

Hij was eigenlijk klaar nu om de buurvrouw uit de nood te gaan helpen met haar raam-problematiek, maar ik zat zelf nog met een deur-vraagstuk. Er zat de laatste tijd iets los aan die voordeur namelijk. Hij was wel gestuurd voor de ramen, maar wie een raam aankan, moet toch iets met deuren kunnen ook dacht ik. Want ramen en deuren, zoveel verschilt dat toch niet?

De raam- en deurdokter liet zich weer helemaal gaan. “Ahhh zo moet dat”, dacht ik toen hij elementen uit mijn deur haalde waarvan ik niets eens wist dat ze eraf konden en dat er vijzen onder verstopt zaten. “Iedereen zijn vak” beantwoordde hij mijn bewonderende blik. Ik had wel graag geweten welk vak hij mij zou toedichten, maar ik durfde het niet vragen. Wat moet je immers denken van iemand die met een slaapkop om 9u op een vrijdagochtend probeert te doen alsof ze de Knack aan het lezen is, maar eigenlijk met bewondering op uw vingers zit te kijken?

Zoals verwacht deed mijn deur het even later ook weer helemaal zoals ze dat de voorbije 37 jaar had gedaan: netjes open en dicht gaan.

Het was nu echt tijd voor de klusjesman om zijn weg verder te zetten. Het volgende uur zou ik nog veel boemboem en klopklop horen, maar nergens een applaus.

Dit alles bracht mij tot de volgende zelfreflectie. Als ik in de prehistorie had geleefd, dan was ik vast het type vrouw dat gillend de grot in zou lopen en roepen: “schat, help, er staat alweer zo een vies beest van een dinosaurus voor de deur, doet-dat-doodddddd”.

* Smetty bukt zich nu om een rotte-tomaten-gooi-ronde van verontwaardigde feministen te ontwijken *

Waar is de tijd dacht ik, dat die boodschap niet op een GSM display stond, maar gebracht werd door de doodsklokken van de plaatselijke kerk. De wenkbrauwen werden dan gefronst aan tafel. Er zou een stilte vallen van een minuut waarin ieder weg zonk in zijn eigen gedachten. Het gesprek zou even nadien weer verder gaan in de wetenschap dat de bakker zo dadelijk wel zou vertellen waar het verdriet neergedaald was.

Een kerkelijke begrafenis is vreemd genoeg een plaats van ingehouden emoties. “Hopelijk maken ze het niet te triestig” zegt iedereen dan. Vooral een kind, partner of vriend die een emotioneel verhaal vertelt of het weerklinken van een triestig liedje, moet bij voorkeur vermeden worden. Ook 3 kleinkinderen die met grote moed een witte bloem gaan neerleggen op de urne van oma om vervolgens in een gemeend verdriet uit te barsten, zijn niet goed voor een beperkt zakdoekenverbruik.

Ik ga niet luisteren denk ik dan, dat is een veilige optie. En dat gaat goed tot er bovenaan op het koor, ergens goed verstopt voor het oog, een sopraan het Ave Maria begint te zingen met een hemelse doordringende stem. Want dan gaan de tranen plots toch rollen en kijkt iedereen prompt de andere kant op omdat ze weten dat de ene traan de andere teweeg brengt.

Op zo een moment ben ik jaloers op die plaatsen waar iedereen luidop weent voor diegene die gegaan is en voor de ongelukkige achterblijver. Dat moet tenminste opluchten.

Maar goed, het is hier en niet ginder, en zij niet wenen, ik niet wenen. Tot het Ave Maria in elk geval.

We begonnen de conversatie onder de bloem en zouden elkaar nog vaak kruisen in de food en de non-food. Bij de frisdranken bijvoorbeeld. Omdat mijn favoriete fruitsap uit een andere winkel komt, had ik maar besloten van elke smaak 1 doos mee te doen. Ik wierp een blik op mijn winkelkar en vond het zelf ook een beetje een raar zicht. In de gedachten van de collega zag ik het woord “fruitsap” met veel vraagtekens erbij staan. Zelf kwam ik niet verder meer dan wat schaapachtig lachen.

Bij het toiletpapier kwam het volgende prettig weerzien. Ik was net aan het twijfelen tussen belangrijke criteria zoals 2 of 3 lagen en violetjes of boterbloemekens motief. “Wil je mee kiezen” stamelde ik nog net. De collega liep nu in draf naar de koelafdeling.

De laatste ontmoeting vond plaats ter hoogte van de diepvriezers. “We zullen elkaar niet meer tegenkomen” hoorde ik haar nog net stamelen alvorens ze een sprint inzette naar de kassa’s.

Ergens heb ik het vermoeden dat ze morgen opnieuw in de Colruyt zal moeten gaan winkelen.