De eerste winterprik liet zich gelden afgelopen weekend. In Hockai, een gehucht van Stavelot in de Ardennen (dat niet eens over zijn eigen Wikipedia pagina beschikt), kwamen Gerard, Pierre en Christiane in het holst van de nacht samen. Het was aan het sneeuwen buiten en het bleef gelijk nog liggen ook. Pierre nam een meetlat en stelde buiten vast dat er toch al 3 cm verse sneeuw lag. Toen wisten ze het zeker: “morgen zouden ze de langlaufpistes, ‘les pistes de ski de fond’ voor de Franstaligen, open verklaren”.

Vroeg in de ochtend werden de langlauflatten van de zolder gehaald. Alle nonkels en tantes waren ondertussen opgetrommeld om mee de verhuur te regelen. Buiten moest er ook nog gewerkt worden. De zich-op-latten-verplaatsende toeristen zouden door een aantal weien van bevriende boeren trekken en daar dienden nog enkele prikkeldraden neergehaald te worden. Hekken werden geopend, paaltjes neergelegd. Toen dat allemaal achter de rug was en de verhuur bijna kon beginnen, bedacht Christiane plots dat er nog geen bewijzering was aangebracht. De oudste kinderen werden de wei in gestuurd om snel wat pijlen her en der neer te poten. Het was koud buiten, en in geen tijd waren alle wijzers gepland.

Read the rest of this entry »

By Simon & De Smet

Gisteren ben ik gaan winkelen, gewapend met mijn winkelwagenmuntje (zwarte S, witte achtergrond, oranje cirkel) en mijn Bonus kaart. Normaal zou nu 30% van mijn bezoekers een “AH(a)-gevoel” moeten hebben.

Ik kwam thuis met Choco kruidnoten (mmm), gevulde speculaas en speculaas brokken (het is toch bijna Kerst nietwaar? Ik wens die vroege kerstplanners eigenlijk stiekem een late oktober hittegolf toe). In de voorraadkast ligt er opnieuw mie, naan- en shoarmabrood, ontbijtkoek, light dranken in verschillende smaakjes en stroopwafels.

Read the rest of this entry »

“Er is iemand vermoord zondagmiddag” zei buurman (en trouwe bloglezer) Daniel daarnet. “Bertha nog wel”.

Dat was tijdens open monumentendag (waar ik was), dus ik had niets gezien of gehoord. Maar Bertha blijkt een duif te zijn. En die kwam altijd bij de buren middagmalen. Naar het schijnt was Bertha een dikke duif die nooit haar geheim over het privé-resto doorverteld heeft aan andere duiven. Zondagmiddag sloeg het noodlot toe. In de vorm van een torenvalk. Die snoodaard had dus zijn oog laten vallen op Bertha. Hij onderschepte haar in de lucht en even later sloeg ze te pletter. Bertha was eerst nog een hoop pluimen en nadien… euhm… niks meer.

Eerder deze week had ik een duif zelfmoord zien plegen. Ze fladderde wat ter plaatse, terwijl er een auto aankwam. Een paar seconden later zag ik het autowiel de duif plat strijken.

Net zoals Els vroeg ik mij even af of onze gevleugelde vrienden misschien het voorteken van iets kunnen zijn. Maar nu blijkt iedereen rondom mij raar gevogelte te zien. Ik ben dus een beetje gerust gesteld.

Duif zijn. Dat is blijkbaar niet simpel.

Humor in Doel (Belgisch polder-spookdorp).

Het was altijd leuk aan de andere kant van de vijver.
Je kon er zo goed eendjes kijken.

Ik was er al lang niet meer geweest.
Het pad was zo ver weg en
en ik durfde er niet heen zo helemaal alleen.

Jaren maakte ik bewust een omweg, gewoon voor de zekerheid,
tot ik er op een dag toevallig voorbij kwam.

Ik duwde zachtjes de deur naar het park open,
en liep in de richting van het water.

Op een bankje bij de vijver zat een man.
Daar zat hij vroeger ook al.

“Mag ik?” vroeg ik.
Hij knikte en ik ging naast hem zitten.

“Dan ga ik maar weer,” zei ik na een tijdje.
Voor ik uit het zicht verdween, zwaaide ik nog even.

De deur liet ik op een kiertje staan.
De eendjes zwommen gewoon verder.

De klusjesman kwam binnen. “Uw raam valt eruit madammeke?” zei hij. Ik keek een beetje zielig en knikte bevestigend.

De raamdokter begon vervolgens aan zijn inspectieronde en kwam al snel tot de volgende conclusie:”versleten, ik zal het wat oplappen, maar een nieuw kan ik er niet van maken”. Uit de raamdokter-indrukwekkende-gereedschapstas haalde hij materiaal om de herstelling tot stand de brengen.

Boemboemboem-klopklop-tok (verandering van gereedschap) iepeiepeiepe (spuitbus) psjjjjjjjjt.
Zo ging dat een tijdje verder.

Een paar minuten later deed de klusjesman het raam met veel zwier open en dicht. Ik moest mij inhouden om niet in een groot applaus uit te barsten. Dat had hij wel verdiend na zijn geslaagd optreden met zijn gereedschapsorkest.

Hij was eigenlijk klaar nu om de buurvrouw uit de nood te gaan helpen met haar raam-problematiek, maar ik zat zelf nog met een deur-vraagstuk. Er zat de laatste tijd iets los aan die voordeur namelijk. Hij was wel gestuurd voor de ramen, maar wie een raam aankan, moet toch iets met deuren kunnen ook dacht ik. Want ramen en deuren, zoveel verschilt dat toch niet?

Read the rest of this entry »

“Ze gaat dood”.
“Ze is dood”.

Waar is de tijd dacht ik, dat die boodschap niet op een GSM display stond, maar gebracht werd door de doodsklokken van de plaatselijke kerk. De wenkbrauwen werden dan gefronst aan tafel. Er zou een stilte vallen van een minuut waarin ieder weg zonk in zijn eigen gedachten. Het gesprek zou even nadien weer verder gaan in de wetenschap dat de bakker zo dadelijk wel zou vertellen waar het verdriet neergedaald was.

Een kerkelijke begrafenis is vreemd genoeg een plaats van ingehouden emoties. “Hopelijk maken ze het niet te triestig” zegt iedereen dan. Vooral een kind, partner of vriend die een emotioneel verhaal vertelt of het weerklinken van een triestig liedje, moet bij voorkeur vermeden worden. Ook 3 kleinkinderen die met grote moed een witte bloem gaan neerleggen op de urne van oma om vervolgens in een gemeend verdriet uit te barsten, zijn niet goed voor een beperkt zakdoekenverbruik.

Ik ga niet luisteren denk ik dan, dat is een veilige optie. En dat gaat goed tot er bovenaan op het koor, ergens goed verstopt voor het oog, een sopraan het Ave Maria begint te zingen met een hemelse doordringende stem. Want dan gaan de tranen plots toch rollen en kijkt iedereen prompt de andere kant op omdat ze weten dat de ene traan de andere teweeg brengt.

Op zo een moment ben ik jaloers op die plaatsen waar iedereen luidop weent voor diegene die gegaan is en voor de ongelukkige achterblijver. Dat moet tenminste opluchten.

Maar goed, het is hier en niet ginder, en zij niet wenen, ik niet wenen. Tot het Ave Maria in elk geval.

“De derde keer trakteer jij” zei ik tegen de collega in de Colruyt. Die keek mij een beetje verbaasd aan. “Jamaar, als je beiden in Gent woont en werkt” probeerde ze, “dan is het toch normaal dat je elkaar vaak tegen komt”. Ze zag er wat paniekerig uit. Waarschijnlijk werd ze niet goed bij de gedachte van al die collega’s die haar eerst zouden opmerken en al de pinten die ze dan moest betalen.

We begonnen de conversatie onder de bloem en zouden elkaar nog vaak kruisen in de food en de non-food. Bij de frisdranken bijvoorbeeld. Omdat mijn favoriete fruitsap uit een andere winkel komt, had ik maar besloten van elke smaak 1 doos mee te doen. Ik wierp een blik op mijn winkelkar en vond het zelf ook een beetje een raar zicht. In de gedachten van de collega zag ik het woord “fruitsap” met veel vraagtekens erbij staan. Zelf kwam ik niet verder meer dan wat schaapachtig lachen.

Bij het toiletpapier kwam het volgende prettig weerzien. Ik was net aan het twijfelen tussen belangrijke criteria zoals 2 of 3 lagen en violetjes of boterbloemekens motief. “Wil je mee kiezen” stamelde ik nog net. De collega liep nu in draf naar de koelafdeling.

De laatste ontmoeting vond plaats ter hoogte van de diepvriezers. “We zullen elkaar niet meer tegenkomen” hoorde ik haar nog net stamelen alvorens ze een sprint inzette naar de kassa’s.

Ergens heb ik het vermoeden dat ze morgen opnieuw in de Colruyt zal moeten gaan winkelen.

Een verzinsel over Cindy Kate (CK):

Gezien de positieve ervaringen na het vorige operabezoek, besloot Corto Cindy Kate opnieuw mee uit te vragen. “Dit keer gaat het over ‘die wereldberoemde ring’ ” had Corto gezegd.

Cindy Kate was helemaal enthousiast. The Lord of the Rings in de opera! Dat kon alleen maar fantastisch zijn. En welke operazanger zou er Gollum spelen? Daar moesten ze toch echt een klein manneke voor vinden dat ook nog eens niet al te mooi was. In de verte weerklonk al onder begeleiding van snoeiharde violen en een klein streepje harp: “my precious, my precious”. Read the rest of this entry »

Een verzinsel over Cindy Kate (CK):

Vriend Corto had Cindy Kate mee naar de opera gevraagd. De collega’s van CK keken verbaasd bij deze avondvullende bezigheid. “Ik ben gewoon stoelvulling” had ze eruit gegooid. Dat was eigenlijk maar een halve waarheid. CK had vanaf haar 16e een abonnement in de Muntschouwburg in Brussel, eerst met een klasgenoot, later met een vriendin, nog later met een vriend en uiteindelijk alleen. Het abonnement werd pas stop gezet toen CK vaststelde dat ze eigenlijk niet meer naar de muziek luisterde maar zelf verhalen begon te verzinnen tijdens de voorstelling. Zonde van het geld natuurlijk. Na al die jaren zou er ook maar één stuk blijven nazinderen: Carmen.

CK was vandaag geboeid tijdens de voorstelling. De aanwezigheid van ondertitels hebben het voordeel dat je minder snel gaat wegdromen in eigen fantasieën. Dat was vroeger wel anders geweest. Alleen bij een heftig stuk muziek dacht CK: “met deze muziek in mijn oren wil ik wel eens op een diepte van 40 meter een wrak beduiken”. CK en het lief ,ook “de kater van Oranje” genaamd, hadden de slechte gewoonte om in elk schip een mooi wrak te zien. Tot grote verbazing van CK begon dat lief zelfs burchten en kastelen voor het gemak ook “wrakken” te noemen.

Cindy Kate keerde terug naar het verhaal waar het hoofdpersonage bijna onthoofd zou worden. De arme duts zong voor haar leven toen het applaus begon en lichten in de zaal aangingen. CK keek verbaasd want zij had nog een zang duel verwacht tussen de veroordeelde en de eiser van de straf.

Dus toch een fantasie te ver.