Vorig jaar kreeg ik van mijn Eva tijdens onze vakantie een Lomo fisheye2 en de daarbij horende Fisheye Submarine case cadeau. Ik probeerde de camera in alle lichtomstandigheden én onder water. Van de eerste keer goede resultaten halen, had ik niet verwacht. Maar helaas liep het mis op een manier die ik niet bepaald ingecalculeerd had: ik opende de camera te vroeg, waardoor net niet de helft van de foto’s overleefden.

Vandaag heb ik eindelijk mijn 2e rolletje laten ontwikkelen. Het resultaat is al stukken beter. Uit de eerste reeks was alvast duidelijk geworden dat er niet genoeg licht kan zijn, zowel boven als onder water.

De foto’s waarop iemand herkenbaar is, zal ik zoals gewoonlijk, niet publiceren. Toch heb ik van de 2 rolletjes samen, een 19 foto’s (goeie en minder goeie) opgeladen op een (nieuwe) lomo set op Flickr.

Leuk speelgoed die lomo, maar ik moet wel nog wat oefenen. Commentaar én tips zijn welkom op Flickr (en hier ook natuurlijk).

De Playmobil was ook fantastisch, met duikertjes onder water en bootjes bovenaan.

Zeg het ‘met speelgoed’. Een leuk idee. Bij de volgende gelegenheid moet ik dat ook eens proberen.
* gremel *

De eerste duikplaatsen lagen rond Victoria. De plaatselijke duikschool (Ogden Point Dive Center) vaart er alleen tijdens het weekend uit. Op zaterdag zouden we 2 duiken doen rond Race Rocks, een beschermd natuurgebied, op zondag 2 wrakduiken die gezonken werden als artificieel rif.

Duiken in Canada doe je bij voorkeur in een droogpak omdat het water nooit warmer wordt dan 10 graden. Toeristen kunnen wetsuits huren (dubbel 7 neopreen). Helemaal ingepakt vertrokken we dus op zaterdag met een zeer snelle boot richting Race Rocks. Ongeveer 5 minuten voor we er zouden aankomen kreeg de boot motorpech. We werden door een vriendelijke opa (in een dikke boot) weggesleept naar de dichtstbijzijnde haven. Toen hij bij de boot kwam zei hij nog: “is dit dezelfde boot die vorige week gezonken is?”. Ja dus. De duikschool had geen moeite gedaan om de motor te laten nakijken en herstellen. Wij en de boot werden opgehaald in de haven en terug gebracht naar het duikcentrum. Aangezien duikcharters hier niet dagelijks vertrekken, viel bij deze ook onze kans in het water om te duiken op Race Rocks. Nadien zouden we vernemen dat OgdenPoint geen goede reputatie heeft. (Als u een duiker bent die op deze plaats wil duiken, probeer dan vanuit het nabij gelegen Sydney te duiken).

Dag 2 met hetzelfde duikcentrum verliep gelukkig beter (met een andere boot). Op het programma stonden de G.B. Church (klein vrachtschip) en de Mackenzie (torpedo).

Hoewel de Mackenzie als boot 100 keer indrukwekkender is, was het toch de duik naar de GB Church die het interessantste was. Als je geen wrakduiker bent (speciale uitrusting en opleiding noodzakelijk), is het vooral het leven rond de boot dat telt. Het voordeel van een kleinere boot is ook dat je er helemaal kan rondzwemmen. Ondanks het koude water was het onderwaterleven het duiken waard.

Meer noordelijk ligt de havenstad Nanaimo. Voor Canadezen en veel Amerikanen is dit de duikplaats bij uitstek. Op goed geluk boekten we via het internet een duiktrip bij Divers Choice Charters. Dit keer geen duikcentrum, maar een koppel dat met hun boot duikercharters organiseert. Het materiaal dienden we te huren bij een duikcentrum in de buurt. De boot was ronduit fantastisch (groot, binnen omkleden, sanitair aanwezig en zelfs een eigen lucht compressor), net zoals de service (warme lunch tijdens de middag).

Op het programma stond dit keer de torpedo (gelijkaardig aan de Mackenzie) Saskatchewan en een muurduik nabij Snake Island. Er stond veel stroming bij beide duiken. Vooral de muurduik was prachtig (altijd leuk als je in het oneindige onder je kan kijken).

Normaal zouden we vandaag ook 2 duiken doen maar we zien het niet meer zitten. Nat duiken doen alleen toeristen hier. Tot een 10 graden lukt het mij wel om geen last te hebben van de watertemperatuur (zoals de eerste 2 duiken), maar de 7 graden en de zeer sterke stroming van gisteren waren er teveel aan. Daarnaast is duiken hier ook erg duur (60 euro/duik).

Het enige wat ik nog graag had gedaan was eens met de zeehondjes spelen. De jongere exemplaren schijnen duikers fantastisch te vinden. Het zal voor een andere keer zijn. En hopelijk in warmer water.

Ergens in het voorjaar van 2005 ben ik er samen met 2 anderen aan begonnen. In onze (koude) wateren is het op zich niet vreemd om er een jaar over te doen. Uiteindelijk dien je behoorlijk wat praktische en theoretische proeven af te leggen, alsook een stage te doorlopen. Het heeft een jaar langer geduurd dan gepland, maar sinds gisteren is het een feit.

Voor zowel de federatie als de commerciële duikwereld heeft het diploma een professionele waarde. Dat wil zeggen dat ik, mits de juiste lidgelden en verzekeringen, nu ook als duikprofessional aan de slag kan. Divemasters worden wereldwijd tewerkgesteld als duikgidsen en mogen ook enkele cursussen zelfstandig geven.

Mij interesseert vooral het feit dat ik nu “onderwijsbevoegdheid” onder water zal hebben. Dat aspect wil ik ook verder gaan uitbouwen, in eerste instantie als assistent van de instructeur. Ik heb wel ambitie om zelf instructeur te worden, maar laten we daar niet op vooruit lopen. Eerst even genieten van dit diploma.

• Water absorbeert licht zodat de ene kleur na de andere verdwijnt. Na een een paar meter is alles blauw-groen.
• Voorwerpen lijken dichterbij te zijn dan in werkelijkheid het geval is (oppassen dus met stoere duikersverhalen over grote vissen).

Op de duikschool geven we nu ook onderwaterfotografie met SeaLife DC600 toestellen. Het voordeel van dit merk is dat ze specifiek voor het duiken gemaakt zijn. Een echte professional zal dit niet kopen, maar voor een amateur als ik is het een interessant product. De onderwatercamera met behuizing is al beschikbaar vanaf 600 euro, met de flitser en de opbergtas erbij, kost het volledige pakket ongeveer 1000 euro.

Ik ga het (voorlopig) niet kopen omdat ik nog voor de vakantie wil investeren in een gewoon toestel. Als divemaster heb je natuurlijk wel het voordeel dat je af en toe het materiaal van de school kan uitproberen. Op de beelden hieronder zie je het verschil tussen een foto met aangepaste witbalans en één zonder.

De batch foto’s die ik genomen heb met het toestel, zijn nog niet in mijn bezit. Alle foto’s hier gepubliceerd en op de Flickr set werden genomen door Eva en Peter (hieronder).

* leerkracht modus aan *
Een fantastisch idee van Peter om binnen deze cursus met dergelijke kleurrijke badstopjes te doen. Het juiste didactisch materiaal gebruiken, is ook onder water belangrijk.
* leerkracht modus uit *

Tijdens de wintermaanden help (divemasteren) ik de instructeur met het assisteren van duikopleidingen in het zwembad. De komende weken is het zeer druk op de duikschool en ik ga ik af en toe ook in buitenwater helpen. Het behalen van het diploma (PADI Divemaster) heb ik tot vandaag wat laten aanslepen. Een beetje tot mijn eigen verbazing ben ik er al twee jaar met bezig. Misschien een beetje een lange stage (1 jaar is gebruikelijk), maar toen ik begon was ik echt nog een duikkieken. Ondertussen staat er een echte divemaster.

Het enige wat ik nog moet afwerken voor mijn diploma is het afleggen van 8 theorie-examens. Nu de blokperiode op school begint, moet ik ervan profiteren om zelf ook in mijn studieboeken te duiken. Ik denk toch dat ik alles bij elkaar een dag of 5 a 6 zal mogen studeren. Vooral voor de onderdelen ‘fysica’ en ‘decompressie theorie en duiktabellen’ zal ik een tandje bij mogen steken.

Vanavond doe ik examens voor de onderdelen ‘toezicht houden op de algemene duikactiviteiten van gebrevetteerde duikers’ en ‘assisteren bij leerlingen in opleiding’.

De rode draad doorheen deze opleidingsonderdelen is: je professioneel gedragen, een goede conditie hebben, een voorbeeld zijn, goed kunnen duiken en beschikken over reddingsvaardigheden.

Over “een voorbeeld” zijn heb ik eerder al eens een post geschreven: een beginnend duiker had niet door dat ik omwille van kramp ondersteboven was gaan hangen, en deed mij na. Een paar weken geleden had ik iets gelijkaardigs voor. Mijn fles was los gekomen en ik had mijn vest uitgedaan onder water om de fles opnieuw te bevestigen. Toen ik naast mij keek, zag ik plots 3 ijverige jongens ook zonder vest aan hun duikfles prutsen. Schattig was dat, maar toch niet de bedoeling.

Op naar het examen. Ik hoop voor het einde van de maand eindelijk eens een post te kunnen publiceren met als titel “Divemaster”. Wish me luck.

GarageTV wil de Vlaamse YouTube worden. Meer bij Joris en Lama.

Wij deden een eerste test met een filmpje dat al meer dan 2 jaar oud is. Op het filmpje ziet u Bubblediver Smetty duiksignalen geven. Het was een duik naar het wrak van de Baron Gautsch, de meest indrukwekkende duik die ik ooit gedaan heb. Volgens mijn duiklogboek schrijven we 10 augustus 2004, 32 meter diep. U ziet op het filmpje veel Smetty, veel duik, maar helaas geen boot. Achter de camera zweeft Viking.

Note/Update: file tijdelijk onbeschikbaar op GarageTV(onderaan de post wel de YouTube versie)

Het opladen van het filmpje verliep uiterst moeizaam, zowel in Internet Explorer (versie 7.0) als Firefox (versie 2.0), met zowel crashes als dode uploads als resultaat. Na een aantal mislukte pogingen, lukte het wel.

De interface van GarageTV is redelijk eenvoudig. Alleen jammer dat de omgeving afzonderlijk (be)staat van Telenet’s uitgebreidere Digs.be platform (dus opnieuw vriendjes toevoegen, een profiel aanmaken, stats verzamelen, taggen etc.).

Ik denk dat GarageTV en Digs.be potentieel hebben om het Vlaamse publiek aan te trekken. Zeker voor diegenen die geen interesse hebben in een wereldwijde omgeving.

Technisch lijkt er voorlopig nog heel wat fout te gaan. Bijna niemand leek in staat om mijn filmpje te zien. Voor een uitgebreid overzicht zullen we dus beter wachten tot de eerste kinderziektes er uit zijn. Benieuwd of u het filmpje in deze blogpost kan openen. Bij mij werkt het soms. Mijn profiel (met video) op GarageTV staat hier.

Update:

De YouTube versie

[tags]GarageTV, Telenet, Digs.be[/tags]

Enkele praktische bedenkingen:

• Gouden Framboos voor websites:
  Ze hebben een afgrijselijk, verwarrende en niet-informatieve website. Ik loop er elke keer weer in verloren.
• Duur en duurder:
  De prijzen liggen hoog: zonder registratie (soort lidkaart) betaal je per uur 20 euro, met registratie kost het 18 euro. Alleen met een grote groep of tijdens een paar zeldzame, minder drukke momenten betaal je 10 of 12 euro. Sinds deze week moet je ook voor de kleedkamerkastjes betalen. Bubble Peter kon er niet met lachen.

Mededelingen uit het bad:

• “Het is hier al bijna zo druk gelijk in Egypte” zei Hugues, die vervolgens uit de bakken met duikvesten een small nam om zich daarop af te vragen waarom dat allemaal zo strak zat.
• Als er veel volk is, dan is het ook erg druk in de put. Vinnen ontwijken was gisteren een erg belangrijk onderdeel van het duiken.

Opgepast voor de dodelijke kus:

Toch is duiken elke keer weer een beetje magisch. Afdalen naar 33 meter kan je doen in vrije val. Dat is en blijft iets om naar uit te kijken. Eens op die diepte daalt er een soort van rust over je heen die bijna verslavend is.

Ik moest gisteren beneden in de put denken aan een verhaal uit het boek van Tim Ecott (toen gelezen en besproken). Hij beschreef een duik aan een muur van 200 meter diep waarbij hij last kreeg van stikstof narcose (kan voorkomen zodra je op een bepaalde diepte komt en is vergelijkbaar met dronken zijn). De narcose maakte dat hij zich gelukkig voelde bij het afdalen. Hij wou op dat moment maar 1 ding meer: dieper gaan. Als er dan niemand je tegen houdt, dan verzuip je jezelf. Zelfmoord zonder voorbedachte rade.

Ik heb zelf 1 maal last gehad van stikstof narcose. Het rare is dat je het op het moment zelf niet beseft. Meer nog, ik was zelf kwaad omdat Viking het suggereerde. Maar toen de rest van de duikers het bevestigde, schrok ik er wel van. Ik wist het namelijk zelf niet. Dat ik zo raar had gedaan en niet meer wou opstijgen was mij compleet ontgaan. Sindsdien vertel ik tegen iedereen waarmee ik naar een bepaalde diepte ga, dat ze me naar boven moeten sleuren als ik raar doe. De gevolgen van stikstof narcose verdwijnen vanzelf zodra je weer stijgt.

Het is rustig en vredig onder water. Alleen oppassen dat je niet verliefd wordt op de diepte. Er wacht alleen een dodelijke kus.

Gisteren was ik aan het divemasteren. Dat is een activiteit die ik nog aan het leren ben. Ik mocht 1-1 met een beginnend duiker op stap. Tijdens mijn 4e duik (jaja, ik ga erop vooruit, 4 duiken op 2 flessen, we zijn goed bezig) kreeg ik plots krampen. Ergens in de cursus gaan die duikers zien dat je dan het been moet helpen strekken, maar die leerstof was nog niet voorbij gekomen.

Ik deed dus teken naar de kersverse duiker (*help kramp*), probeerde het been te strekken, kreeg geen hulp en ging dan maar onderste boven hangen om te stretchen. Die houding is gewoon het gevolg van pure fysica (het feit dat ik mijn been naar mij toe trek en het gewicht – lood en fles – mij dan achterover doet tuimelen).

Het grappige was dat hij niet door had dat het een kramp was en dacht dat ik een oefening aan het demonstreren was. Toen ik weer recht kwam, wou hij namelijk ook onderste boven gaan hangen. Neen, dat was niet bedoeling. Ik vond het wel schattig. Leerrijk ook.

Misschien interessant om te vertellen tijdens een sollicitatiegesprek. U weet wel, zo eentje waar ze stoute vragen stellen. Op de vraag “Heeft u een verborgen talent Smetty?” zal ik vanaf nu “Ja, overtuigend onderste boven hangen” antwoorden.

Ik heb zeker 30 foto’s genomen, maar ik slaag er niet in om deftig in de lens te kijken met zo een bril. Die vissen moeten nogal lol hebben onder water als ze al die duikers zien.

Het wordt tijd om mijn divemaster brevet af te werken. Kan ik eindelijk aangesproken worden met “Mevrouw de Divemaster”. Grijns.