Vandaag waren we aanwezig op de 2e Barcamp in Gent. Ik heb er zelf een presentatie gegeven over mijn eigen zoektocht naar GTD.

Van de presentaties die ik gevolgd heb, vond ik die van Bart Lapers over de Chinese markt en die van Peter Maeseele over New Media Art het meest interessant.

Mijn laatste Barcamp was ondertussen toch al een jaar geleden, en het viel me op dat er ander volk aanwezig was. Jonger volk ook. Er zit toch duidelijk beweging in (wat goed is). En zoals altijd: weinig vrouwen onder de geeks. Maar op dat vlak zijn we een beetje verwend geraakt door de Brussels Girl Geek dinners denk ik. Ik was net niet op zoek naar de goodie bag na afloop

De eerste winterprik liet zich gelden afgelopen weekend. In Hockai, een gehucht van Stavelot in de Ardennen (dat niet eens over zijn eigen Wikipedia pagina beschikt), kwamen Gerard, Pierre en Christiane in het holst van de nacht samen. Het was aan het sneeuwen buiten en het bleef gelijk nog liggen ook. Pierre nam een meetlat en stelde buiten vast dat er toch al 3 cm verse sneeuw lag. Toen wisten ze het zeker: “morgen zouden ze de langlaufpistes, ‘les pistes de ski de fond’ voor de Franstaligen, open verklaren”.

Vroeg in de ochtend werden de langlauflatten van de zolder gehaald. Alle nonkels en tantes waren ondertussen opgetrommeld om mee de verhuur te regelen. Buiten moest er ook nog gewerkt worden. De zich-op-latten-verplaatsende toeristen zouden door een aantal weien van bevriende boeren trekken en daar dienden nog enkele prikkeldraden neergehaald te worden. Hekken werden geopend, paaltjes neergelegd. Toen dat allemaal achter de rug was en de verhuur bijna kon beginnen, bedacht Christiane plots dat er nog geen bewijzering was aangebracht. De oudste kinderen werden de wei in gestuurd om snel wat pijlen her en der neer te poten. Het was koud buiten, en in geen tijd waren alle wijzers gepland.

Read the rest of this entry »

Gisteren was ik aanwezig op het World Creativity Forum in Antwerpen. De conferentie uitgebreid bloggen zit er helaas niet in, maar ik heb wel 3 filmpjes voor u.

Het eerste filmpje gaat over het strandbeest van Theo Jansen. Deze kunstenaar/wetenschapper maakt levende wezens met behuizingen voor elektriciteitsdraden. Indrukwekkend.

Filmpje 2 en 3 tonen Johnny Chung Lee in actie terwijl hij de Wii remote hacking demonstreet. Luister bij het laatste filmpje vooral naar wat hij verteld over hoe hij bekend werd via web2.0 en YouTube.

De meest dankbare postjes om te schrijven, zijn mijn restaurantbesprekingen. Google zorgt er namelijk voor dat het mijn meest gelezen posts zijn en blijven. De comments komen meestal niet onmiddellijk na de publicatie, maar wel op lange termijn.  Ik krijg dan ook regelmatig “echte culinairen met het juiste referentiekader” op bezoek die mijn barbaarse teksten lezen. Speciaal voor hen, en natuurlijk ook voor u, deze post over Lemonnier, een 1-ster Michelin in Lavaux-Sainte-Anne.

Lavaux-Sainte-Anne is een deelgemeente van Rochefort. Het ligt vlak naast de autosnelweg E411 (afrit 22a) en ligt op 170 km van Gent. Het dorpje zelf is helemaal zoals je dat van de Ardennen verwacht: bossen, open velden en van die typische huisjes. In Lavaux-Sainte-Anne krijgt u er nog een mooi kasteel bovenop. Het is in het jachthuis van dat kasteel aan het dorpslein dat Lemonnier zich genesteld heeft. Als u niet onmiddellijk na het eten terug naar huis moet, kan u overnachten in 1 van de 9 kamers. Wij kozen voor de formule waarbij een ‘chambre luxe’ (met bubbelbad en ontbijt) inbegrepen is, alsook het menu ‘Saveur du produit’, aangepaste wijnen en alle andere dranken (aperitief, water, koffie). Voor deze formule betaalden we 149 euro per persoon.

We begonnen met een champagne (chardonnay/pinot noir) van het huis bij de haard. Er kwam een bordje met 3 hapjes bij. Nadien verhuisden we naar de gezellige eetzaal. Het interieur is er modern en gezellig aangekleed. Het restaurant werkt hiervoor ook met kunstenaars uit de omgeving die er hun werken tentoonstellen. Het menu uit onze formule bestond uit 4 gangen. Vooraf kwam er nog een soepje op basis van kreeft. De eerste gang was een ‘St-Jacques mi-cuite, avocat, tarama de langoustine et citron’. Er kwam een Spaanse wijn bij die we niet bijzonder vonden. Nadien volgde een ‘St-Pierre cuit sur sa peau, pomme de terre en risotto, champignon des bois, jus de scarole aux palourdes’. De bediening was zo vriendelijk om bij het opdienen van de schotel de vis te identificeren als een Zonnevis of Sint Petrusvis. Mijn Frans is niet slecht, maar bij St-Pierre denk ik spontaan aan een heilige en niet aan een vis. Als hoofdschotel kregen we ‘Faisan, cuit au feux de bois, foie gras, jus caramelise d’endive’. Als dessert kwam er een bordje op tafel met ‘Pain de gênes, mousse de calisson, poire, glace a la chartreuse verte’. Nadien volgde, zoals dat hoort, nog een koffie met zelfgemaakte snoepjes.

Read the rest of this entry »

Mensen doen alles om hoog in een ranking te komen. Een mooi voorbeeld is Twitterank. In ruil voor je login en je paswoord op Twitter, krijg je een bepaalde score. Ik kan mij alleen maar bij Michel aansluiten als hij zegt: “hoe achterlijk kan iemand zijn om zijn emailadres en wachtwoord in te vullen op een wildvreemde pagina?” Ik zou het niet achterlijk noemen, maar eerder goedgelovig en onvoorzichtig.

Elk jaar vertel ik ook aan mijn studenten dat ze moeten oppassen voor phishing en dergelijke, en elk keer opnieuw getuigt er een slachtoffer. Ik denk al snel dat iedereen het ondertussen wel weet dat je moet oppassen, maar het tegendeel is waar.

Nu, op die Twitterank website staat er een top50 én ook volgende uitleg: “Here are twitterers ranked the highest by Twitterank. Frankly, I’m not sure it really means much, but we’ll see what happens as the algorithm evolves”. Voor de eerste in de ranking geldt het volgende: proficiat met uw eerste plaats, ik hoop voor u dat uw gegevens niet misbruikt zullen worden, en enig idee wat het algoritme precies meet? Het zou nog een mooie examenvraag zijn voor wiskundigen of informatici: “wat berekent dit algoritme?”

Zijn rankings soms het nieuwe brood en spelen?

Met bloggers werken is een vak apart. Dat zal ook Tom Michiels geweten hebben. Naar aanleiding van de eerste feedback over zijn eindwerk, heeft hij een nieuwe en meer uitgebreide informatiepagina geschreven. Misschien kunnen enkele bloggers hem de onduidelijkheid bij de aanvang van het initiatief vergeven, en alsnog meewerken aan het experiment. Op Technorati, de blogoloog en Google Blogsearch is er voorlopig nog niet veel beweging in de blogosfeer te merken.

Ik heb vandaag ook een vergadering gehad waarbij we een actieplan besproken hebben om mensen aan te zetten tot het meewerken aan een onderzoek. Dat is niet simpel. Echt. Maar al doende leert men. Gelukkig.

Het (6)5e edublogdinner ging maandagavond door in Utrecht. Dat is traditioneel gekoppeld aan de Surf Onderwijsdagen. Dit jaar leek alles mee te zitten om aan beide events deel te nemen, want we hadden hier in België een verlengd weekend omwille van 11/11. Maar dat was buiten de kostprijs gerekend: € 450 voor 1 dag. Daarvoor kan je maar 3 sessies volgen en één keynote. Tel daar nog de apart te betalen preconferentie bij en de conclusie ten huize Simon & De Smet was snel gemaakt: te duur. Het lange weekend gaf ons wel de mogelijkheid om het edublogdinner mee te pikken en er een kleine citytrip naar Utrecht van te maken.

Zoals Wilfred zegt, het edublogdinner begint een beetje op een reünie te lijken. Het was een fijn weerzien met Wilfred (die heeft pas Gent ontdekt en komt weldra terug omdat hij niet verder geraakt is dan de Trollenkelder), Pierre, Moqub, Gerard, Polle (dank voor de Utrecht tips), Margreet en Willem. We keken ook uit naar Vlaming nummer 3, maar Janien (Janiennnnnnn ??????) geraakte er helaas niet. Het was fijn kennis maken met Annet, en ook jammer dat Hans Mestrum er niet was. De organisatie was in handen van Karin en Jeroen, waarvoor dank.

Gezien de Surf-dagen altijd in november vallen, heb ik Utrecht al 3 keer tijdens de herfst bezocht en nog maar 1 keer daarbuiten. Beetje zonde voor een stad die bekend staat om haar terrasjes. Volgende keer dan maar.

Deze post gaat over samenwerken aan een wiki-opdracht, de moeilijkheden die daarbij opduiken en pizza.

Ik volg momenteel een vak aan de universiteit als student. Voor dat vak moeten we 3 opdrachten uitvoeren in groepsverband. Om precies te zijn: onder het vlagje samenwerkend leren dien ik samen met 7 andere studenten een wiki te maken over een bepaald onderwerp.

Vorige week zei de prof dat sommige wiki’s niet helemaal de gewenste richting uitgaan. Hij gaf daarbij volgende metafoor: “Ik heb jullie een pizza gegeven die jullie samen moeten opeten. Maar wat merken we? Jullie snijden de pizza in punten, eten elk jullie deel op en vertellen dan aan elkaar hoe lekker de pizza was. Maar dat is niet hoe het moet. We willen dat jullie samen van de pizza eten en van alles proeven.” Maw: het groepswerk wordt verdeeld onder het aantal deelnemers en ieder doet zijn deel, terwijl het de bedoeling is dat iedereen aan elk deel meewerkt.

De voorbije dagen heb ik mij zitten afvragen waarom we als groep de pizza verdelen en hem niet samen opeten. Als we samen een pizza willen eten, dan kunnen we bijvoorbeeld één punt afsnijden en dit in de groep doorgeven, nadien snijden we een tweede punt enzoverder. We zouden ook de volledige pizza kunnen doorgeven en willekeurig happen, maar zeg nu zelf, dat eet toch niet smakelijk? “En waarom eten we die pizza niet samen op?”, vroeg ik hier thuis. Mijn Eva had volgend antwoord: “omdat jullie vies zijn van elkaar”. Vertaald: we kennen elkaar onvoldoende om goed samen te werken. In een wiki moet je bijdragen van een ander durven schrappen, aanvullen en bekritiseren. En dat is niet evident. Zo blijkt.

Wat de metafoor betreft, ik denk niet dat er van die pizza gegeten moet worden, maar wel dat we hem samen moeten bakken.

De pizza die we moeten maken, is groot. Het zou te veel tijd kosten om hem volledig samen te beleggen. Daarom is het wenselijk dat we ieder voor één pizzapunt de basis leggen. Als dat volbracht is, dan zou elk groepslid de pizza kunnen overlopen met een ingrediëntenmandje bij de hand en bijkruiden of afschrapen waar nodig: wat extra peper hier, een tomaatje minder ginds. Als iedereen dan zijn ronde gedaan heeft, kan de pizza de oven in.

Ons groepswerk gaat van bovenstaand denkwerk niet beter worden. Maar u en ik weten nu wel wat er met die pizza moet gebeuren.

Deze post is geschreven in het kader van een onderzoek, maar daarom niet minder oprecht. Meer info onderaan.

Goede doelen. Daarvoor leen ik graag mijn blog. Maar ook niet te veel. Want er vallen meer aanvragen van goede doelen in de mailbox, dan ik tegenwoordig blogposts schrijven kan. Graag even aandacht voor het Endallah project.

Het Endallah project werd opgezet door de ouders van Mats. Mats was amper 6 maanden oud toen hij de strijd tegen kanker verloor.

Over het Endallah project: “Vanuit de herinnering aan Mats werd de idee geboren om in zijn naam een project te steunen in Tanzania. Het Endallah project, dat al enkele jaren loopt in het gelijknamige dorpje, wordt daarom aangevuld met de bouw van een kleuterklasje/opvang om de kinderen tot 8 jaar voor te bereiden op de grote school”. Steunen kan hier.

De weblog op mierenhoop.be vertelt het verhaal van de ouders. Ik heb hem daarnet doorgelezen met tranen in de ogen. Maar er is ook goed nieuws. De meest recente blogpost kondigt een nieuwe baby aan in het gezin: Lente. Proficiat Tom en Ellen, en hopelijk halen jullie genoeg geld bij elkaar voor het bouwen van het klasje in het Endallah project.

this blog post is an experiment by uMarket.it

Onze vrienden waren creatief met speelgoed vrijdag. Alleen jammer dat de eendjes niet kunnen zwemmen. Ze vallen om in bad. Moeten de speelgoedmakers dat niet testen voor het in produktie gaat? Drama in bad. Ontgoocheling al om.

Read the rest of this entry »