Mijn auto doet raar. Zeer raar zelfs.
Tijdens het laatste ritje (ik moet ergens een voorgevoel gehad hebben want ik kwam met 50 liter frisdrank thuis) heb ik nochtans niets verdacht opgemerkt. Een paar dagen later stak ik de sleutel in het contact en werd prompt getrakteerd op een licht- en geluidspektakel in plaats van op een draaiende motor. Het leek echt alsof ik in een flipperkast zat.
“Misschien gaat het over” dacht ik eerst. Het zou niet de eerste keer zijn dat een technische defect vanzelf weer lijkt te verdwijnen. De auto dacht er dit keer helaas anders over, want hij begon al te flikkeren op het moment dat ik de deur nog maar open deed. Dit keer is het dus wel serieus.
Mijn vrienden (vriendinnen eigenlijk, of doen mannen dat ook?) blijken hun moto’s en auto’s namen te geven. Ze weten blijkbaar ook zeker of het nu een hij of een zij is. Ik denk dat die van mij een hij is. Was de auto van oorsprong een Vlaming geweest, dan was het ongetwijfeld een “Danny” geweest. Maar aangezien het een Hollander is, noemt hij Jaap.
Morgen ga ik met mijn garagist praten. Hij zal Jaap hopelijk aan de praat krijgen. De kans is groot dat we hem eerst bij de haren zullen moeten pakken, uit de garage sleuren en misschien zelfs richting de straat duwen. Hopelijk zijn er niet te veel kosten aan.
