Dat mensen je lezen om je persoonlijke verhaal hoor ik ook best vaak, daarom zijn er vaker niet-werkgerelateerde zaken op mijn blog te vinden.

Wat ik mijn post eigenlijk wilde uitdrukken is dat onzekerheid over die eigen plek momenteel een behoorlijk obstakel vormt om uberhaupt te bloggen. Met reacties als deze (dank je, Smetty!) kan ik me daar wellicht overheen zetten!

Er zijn tientallen regeltjes voor de ‘goede blog’ en de ‘juiste blogpost’. Mijn vuistregel: schrijf waarover je graag wilt schrijven, wat je boeit, passioneert en doe het oprecht.

Vijf blogposts per dag omdat je die dag achtereenvolgens een briljant idee had, een fantastisch filmpje, een leuke quote vond, een geweldig gekadreerde foto trok en een interessante applicatie ontdekte. Moet kunnen.
Drie dagen geen post omdat je overwerkt bent, in bed ligt te vrijen of buiten aan het rollebollen bent. Kan ook.

Word geen slaaf van je publiek of van de verwachtingen…

BTW, Smetty, ik lees je niet omdat je “een autoriteit” bent, ik lees je omdat je onderwerpen me boeien, je vlot schrijft, een leuke humor hebt en je blogbewoners/gasten af en toe een vijs kwijt zijn. En ik ben blijkbaar niet alleen ;o)

Mensen lezen jouw weblog om jouw visie op de wereld te zien. Zelfs als je enkel maar links plaatst, is dit van betekenis: het feit dat je een bepaalde link wel of niet plaatst duidt op het belang er van.

Dus laat je niet wijs maken dat je een autoriteit moet zijn. Gewoon jezelf zijn is al meer dan voldoende (en dan komt jouw ‘verhaal’, zoals Smetty het noemt, automatisch naar boven).

Ik geef vaak als advies: alle dingen die in je hoofd opkomen en die je onmiddellijk tegen je collega naast je op het bureau wil zeggen – schrijf die ook op je blog. Dat is wat ik wil lezen.