Ik ben al een tijdje aan het denken over de nood aan een slagzin voor deze weblog. De naam is “Smetty’s Soapbox”, maar daar zou ik graag een kort zinnetje achter zetten.

Toevallig kregen we deze week een mailtje in de box van de pixelme site die als volgt naar mij linkt (bij deze hebben ze een link terug):

“Ga mee op stap met Smetty”. Ik vond het eigenlijk wel een charmante slagzin. In mijn gedachten geef ik dan alle lezers een polleke (= handje, voor de niet Vlamingen) en gaan we samen op stap. Maar, de gezochte omschrijving moet wel in deze graffiti generator (via) passen vind ik:

Read the rest of this entry »

Ik ben niet zo een gamer. Dat heeft vooral met “tijd” en “goesting” te maken. Ik kan mij gewoon geen uren met een game bezig houden.

Uit de Smetty games kast worden alleen SSX (gamecube), Tetris (PC, gameboy) en Donkey Kong (gameboy) af en toe eens gespeeld. De rest ligt een beetje stof te happen.

De laatste weken ben ik wel helemaal weg van FotoQuest Fishing op mijn Sony Ericsson K800i. Je bent een duiker in het spel en krijgt (onderwater)fotografie opdrachten. Momenteel heb ik level 9/12 en ik ben van plan om het game helemaal uit te spelen. Meestal speel ik het game als ik ergens moet wachten (en dat gebeurt wel redelijk veel). In mijn collectie “best shots” zitten volgende exemplaren:

Read the rest of this entry »

Ik ga dit jaar meerdere toepassingen uit het Microsoft Office pakket geven. Voor sommige van mijn studenten moet het, zoals vastgelegd werd in het leerplan de studiefiche, Microsoft zijn. In alle andere gevallen wil ik voorzien zijn op alle mogelijk formaten. Mijn programma-lijst in Vista ziet er dan ook zo uit:

Read the rest of this entry »

Misschien is het u ook opgevallen dat ik hier al een paar maanden niets meer verteld heb over mijn werk. Er was helaas ook niets nieuws te vertellen.

Vorig (academie)jaar heb ik besloten om alles op het onderwijs te zetten. Concreet betekende dat: alle andere werkactiviteiten stopzetten en solliciteren voor een openstaande vacature. Einde vorige week (een mens moet geduld hebben als hij wil lesgeven want er zijn kandidaten genoeg) werd het sollicitatiegesprek gehouden. Zo een gesprek verloopt heel serieus en met mensen erbij die de objectiviteit van het gesprek en de selectie controleren. Ik was zelfs een beetje onder de indruk achteraf.

Deze week beginnen we met goed nieuws en Champagne. Ik mag het nieuwe academiejaar starten als fulltime lector mediakunde.
Jieh! Trots. Blink. Blink.

Read the rest of this entry »

De klusjesman kwam binnen. “Uw raam valt eruit madammeke?” zei hij. Ik keek een beetje zielig en knikte bevestigend.

De raamdokter begon vervolgens aan zijn inspectieronde en kwam al snel tot de volgende conclusie:”versleten, ik zal het wat oplappen, maar een nieuw kan ik er niet van maken”. Uit de raamdokter-indrukwekkende-gereedschapstas haalde hij materiaal om de herstelling tot stand de brengen.

Boemboemboem-klopklop-tok (verandering van gereedschap) iepeiepeiepe (spuitbus) psjjjjjjjjt.
Zo ging dat een tijdje verder.

Een paar minuten later deed de klusjesman het raam met veel zwier open en dicht. Ik moest mij inhouden om niet in een groot applaus uit te barsten. Dat had hij wel verdiend na zijn geslaagd optreden met zijn gereedschapsorkest.

Hij was eigenlijk klaar nu om de buurvrouw uit de nood te gaan helpen met haar raam-problematiek, maar ik zat zelf nog met een deur-vraagstuk. Er zat de laatste tijd iets los aan die voordeur namelijk. Hij was wel gestuurd voor de ramen, maar wie een raam aankan, moet toch iets met deuren kunnen ook dacht ik. Want ramen en deuren, zoveel verschilt dat toch niet?

Read the rest of this entry »

Smetty & Muziek. Diversiteit is niet mijn sterkste punt. Pas op, ik luister elke dag naar zeker 12 verschillende nummers. Maar wel in repeat mode. Het zou mij dus niet verbazen als de buurvrouw mij op een dag eens een goede koptelefoon cadeau doet.

Na deze van Jack Johnson werd het toch eens tijd om een ander plaatje te kopen vond ik zelf. Dus gingen we (mezelf-in-meervoud-vorm) naar de winkel en kwamen zowaar met een Vlaamsch exemplaar naar huis:

Read the rest of this entry »

Ik maakte vorige week op de e-leren studiedag kennis met “publieksresponssystemen” (wie heeft dat woord uitgevonden verdorie?). Het heeft niet specifiek iets met onderwijs te maken, maar wel met presenteren.

Op de Belgische site van de verdeler van het systeem vinden we volgende uitleg: “Algemeen gesproken kan elk toestel of procédé dat feedback verkrijgt van een welbepaald publiek beschouwd worden als een publieksresponssysteem. Hieronder vallen ook enquêtes op papier, de opgestoken vinger of zelfs luchthoorns en aangestreken lucifers”.

Read the rest of this entry »

Interpretatie van woorden en teksten. Het is een boeiend, maar soms ook vermoeiend.

Op school bijvoorbeeld heb ik kennis gemaakt met het werken aan een “visietekst”. Het meest opvallende was het feit dat bijna elke collega een andere interpretatie had van de tekst. Ongelooflijk hoeveel lagen zo een document dan wel lijkt te hebben. Een andere collega had een gelijkaardig document voor ons gemaakt dat door hem “sneuveltekst” werd genoemd. Sneuvelen vond ik wel een gepast woord. Want er “sneuvelt” inderdaad vanalles: woorden, zinnen, interpretaties en af en toe ook mijn aandacht.

Ook een blog is regelmatig goed voor een portie interpretatie-fun. Ik moet vaak lachen met wat mensen menen te “begrijpen” uit wat ik schrijf. Vooral ik-ken-je-want-ik-lees-je-blog verklaringen en het foutief-raden-en-niet-checken-van-je-motivatie-om-iets-te-schrijven uitspraken zijn mijn persoonlijke favorieten.

Read the rest of this entry »

Ik was het eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren dat er een belangrijke studiedag gehouden werd over e-leren en digitale didactiek vandaag. Gelukkig zijn er mensen die mij een beetje in het oog houden, en kwam er het voorstel van Maarten Cannaerts om de studiedag te live-bloggen. Het 2e deel van dat woord is gelukt, het eerste deel bijna. Bij gebrek aan internetverbinding heb ik alles ter plaatse in Windows Live Writer geschreven. Het voordeel was dat ik thuis zeer eenvoudig 6 drafts naar mijn blog gestuurd heb (foto’s toevoegen is voor mij per blog server afhankelijk en doe ik dus online in de editor). Edublogs had ik nog niet als blog toegevoegd aan Windows Live Writer. Na deze actie bleek er in de RSS wel een “temporary post” te staan (Heb ik iets fout gedaan dan? Kon ik dit vermijden?).

Read the rest of this entry »

Taptaptap. Tromgerofel. Eindelijk nog eens nieuws uit de eigen blogstal.

Edublogs.be, de onderwijsblog, gaat samenwerken met Wolters Plantyn, de educatieve uitgeverij. Een mooi woordje uitleg schreef ik hier, het persbericht kan u daar terug vinden.

Waarom ben ik er zelf blij mee? Wolters Plantyn is een educatieve uitgeverij die het traditionele printmedium vertegenwoordigt. Edublogs.be is totaal verschillend: een groepsblog waar vandaag 19 mensen die een relatie hebben met het onderwijs, totaal vrijblijvend en zonder enige planning, informatie neerpennen en een dialoog aangaan met anderen. Het is net in dit verschil dat ze elkaar kunnen aanvullen. Een uitgeverij is een professionele organisatie die over een schat aan informatie beschikt. Die informatie vindt zijn weg, maar de interactie en de feedback zijn eerder beperkt en traag. Edubloggers staan in de praktijk, maar moeten meestal betalen voor achtergrondinformatie. Als blogger hebben ze wel het voordeel om te schrijven op een flexibel en interactief medium.

De blog en de uitgeverij hebben nu besloten om op zijn minst een jaartje samen te werken. Edubloggers zullen toegang krijgen tot informatie, Wolters Plantyn krijgt interactie en feedback terug. Voor de uitgeverij is dit een stap richting user generated media.

Waar we gaan eindigen weet ik niet. Ik ben uiteindelijk maar 1 van de 19 mensen die schrijven op de blog. Mijn collega Karolien beet gisteren de spits af met een post over het mentorschap. Ik ben toch een beetje trots op de samenwerking en kijk hoopvol uit naar interessante content die het gaat opleveren.

Meer info: Surf naar edublogs.be, u kan mij contacteren voor meer info via de ‘contact smetty’ link rechtsboven deze blog.

Uitleggen en lesgeven. We doen dat voor het werk, in de klas, voor een publiek, gevraagd, ongevraagd, en nu ook onder water. Elke situatie is anders. Daarom is het ook zo leuk.

Gisteren was ik aan het divemasteren. Dat is een activiteit die ik nog aan het leren ben. Ik mocht 1-1 met een beginnend duiker op stap. Tijdens mijn 4e duik (jaja, ik ga erop vooruit, 4 duiken op 2 flessen, we zijn goed bezig) kreeg ik plots krampen. Ergens in de cursus gaan die duikers zien dat je dan het been moet helpen strekken, maar die leerstof was nog niet voorbij gekomen.

Ik deed dus teken naar de kersverse duiker (*help kramp*), probeerde het been te strekken, kreeg geen hulp en ging dan maar onderste boven hangen om te stretchen. Die houding is gewoon het gevolg van pure fysica (het feit dat ik mijn been naar mij toe trek en het gewicht – lood en fles – mij dan achterover doet tuimelen).

Het grappige was dat hij niet door had dat het een kramp was en dacht dat ik een oefening aan het demonstreren was. Toen ik weer recht kwam, wou hij namelijk ook onderste boven gaan hangen. Neen, dat was niet bedoeling. Ik vond het wel schattig. Leerrijk ook.

Misschien interessant om te vertellen tijdens een sollicitatiegesprek. U weet wel, zo eentje waar ze stoute vragen stellen. Op de vraag “Heeft u een verborgen talent Smetty?” zal ik vanaf nu “Ja, overtuigend onderste boven hangen” antwoorden.

Het is een beetje laat, maar mijn duikseizoen 2006 is eindelijk begonnen. Om dat te vieren heb ik alvast een nieuwe bril gekocht, en die ziet er zo uit:

Ik heb zeker 30 foto’s genomen, maar ik slaag er niet in om deftig in de lens te kijken met zo een bril. Die vissen moeten nogal lol hebben onder water als ze al die duikers zien.

Het wordt tijd om mijn divemaster brevet af te werken. Kan ik eindelijk aangesproken worden met “Mevrouw de Divemaster”. Grijns.

Ik schreef nog niet zo lang geleden een post over commentbewoners. Als ik dat aan mijn studenten zou moeten uitleggen, dan zou ik de vergelijking trekken met een voorbeeld uit het dierenrijk.

Ik zou verwijzen naar die grote vissen die altijd door kleinere visjes begeleid worden. Sommige van die kleintjes hebben als taak de huid van de grote proper te houden, andere zijn iets luier en eten gewoon de restjes die uit de bek van de grote vallen. Wat hun taak ook is, beide partijen hebben ergens een voordeel aan elkaar.

In de blogwereld zie ik veel grote vissen waar kleinere visjes rond zwemmen. De grote vis (dit zijn meestal de grotere en populaire weblogs, meestal geschreven door meerdere personen) geeft de aanzet, de kleinere visjes zorgen voor de discussie, en meestal ook voor het evenwicht van de blog. Als je een negatieve comment krijgt bijvoorbeeld, dan is er geen beter verweer dan een andere gebruiker die dit ontkracht (en dus meegaat in de redenering van de blogger). Hier op mijn blog is dat allemaal niet zo relevant, maar als je een bedrijfsblog of een groepsblog hebt, en iemand valt je stelling, werk, merk, product of service aan, dan is dat evenwicht wel belangrijk. Grote vissen, kleine vissen, bloggers en commentbewoners, het is 1 pot nat.

Read the rest of this entry »

Meestal zeg ik ongevraagd mijn gedacht, maar soms wordt het ook expliciet gevraagd. De mannen van Bobex bijvoorbeeld willen graag wat advies over hun nieuwe blog. U vraagt, wij draaien.

Bobex is een online marktplaats waar kopers en leveranciers elkaar kunnen vinden. Het bedrijf werd in 1999 opgericht door David Schnall en Jean-Louis Van Marcke. Ze overleefden de internet bubble (en dat vieren deze survivors nog steeds). De voorbije jaren werd het platform ook gelanceerd in andere Europese landen. Ook internet-dino’s willen met hun tijd mee en nu is er dus de blog: BelgaBlog, de Belgische e-business blog.

Enkele adviezen/opmerkingen: Read the rest of this entry »

“Ze gaat dood”.
“Ze is dood”.

Waar is de tijd dacht ik, dat die boodschap niet op een GSM display stond, maar gebracht werd door de doodsklokken van de plaatselijke kerk. De wenkbrauwen werden dan gefronst aan tafel. Er zou een stilte vallen van een minuut waarin ieder weg zonk in zijn eigen gedachten. Het gesprek zou even nadien weer verder gaan in de wetenschap dat de bakker zo dadelijk wel zou vertellen waar het verdriet neergedaald was.

Een kerkelijke begrafenis is vreemd genoeg een plaats van ingehouden emoties. “Hopelijk maken ze het niet te triestig” zegt iedereen dan. Vooral een kind, partner of vriend die een emotioneel verhaal vertelt of het weerklinken van een triestig liedje, moet bij voorkeur vermeden worden. Ook 3 kleinkinderen die met grote moed een witte bloem gaan neerleggen op de urne van oma om vervolgens in een gemeend verdriet uit te barsten, zijn niet goed voor een beperkt zakdoekenverbruik.

Ik ga niet luisteren denk ik dan, dat is een veilige optie. En dat gaat goed tot er bovenaan op het koor, ergens goed verstopt voor het oog, een sopraan het Ave Maria begint te zingen met een hemelse doordringende stem. Want dan gaan de tranen plots toch rollen en kijkt iedereen prompt de andere kant op omdat ze weten dat de ene traan de andere teweeg brengt.

Op zo een moment ben ik jaloers op die plaatsen waar iedereen luidop weent voor diegene die gegaan is en voor de ongelukkige achterblijver. Dat moet tenminste opluchten.

Maar goed, het is hier en niet ginder, en zij niet wenen, ik niet wenen. Tot het Ave Maria in elk geval.