Afgelopen zomer, in Chicago, kwam er een fles Francis Ford Coppola Director’s Cut – Dry Creek Valley Zinfandel (2007) op tafel. Een mental note werd gemaakt.

De wijn bleef zo hardnekkig hangen eigenlijk, dat ver elke fles die ik afgelopen zomer gekocht heb, een Zinfandel uit Californië was. Maar helaas zal ik een collega gelijk moet geven: “er zit veel brol in de Zinfandel-productie”. Het werd dan ook snel duidelijk: als ik nog eens een lekkere Zinfandel wou drinken, was het eerder aangeraden om de wijn van Coppola te zoeken.

Tot mijn grote vreugde was dat geeneens zo moeilijk. In het Gentse zijn deze wijnen te verkrijgen bij wijnhandel  Rouseu in Sint-Martens-Latem. Bijna alle wijnen van Coppola zijn er te verkrijgen, en dus besloot ik om er een paar uit te kiezen en te kopen (kwestie van niet met de volledige collectie thuis te komen).

Zoals u waarschijnlijk al begrepen had uit de omschrijving van de wijn, plakt er de naam op van een celebrity (er zijn er nog), in dit geval Hollywood regisseur Coppola. Bekt en verkoopt vast lekker, maar mij gaat het nog altijd om wat er in de fles zit. Al moet het toch ook gezegd dat de website én de etiketten op de fles van Coppola ,een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.

Maar soit, de wijn dus. Een aantal proefglaasjes (met uitspuwen, was met de auto) bij Rouseau bevestigden mijn herinnering: de wijnen van Coppola hebben veel body en veel tannines. In de neus dan ook voornamelijk veel zwarte bessen, tabak, pruimen en peper. De enige uitzonderingen hierop bleken hun wijnen te zijn waarvan de wijngaarden boven San Francisco liggen. En hoewel wij eigenlijk recent een beetje ons goesting hadden van zware wijnen, heb ik toch 5 flessen ter degustatie (dwz niet ter bewaring ) gekocht.

Wanneer drinken? Bij gegrild vlees en gekruide gerechten of ter degustatie.
Wat kost dat? Tussen de 15 en de 20 euro per fles, voor het Rubicon Estate gamma mag u op een veelvoud rekenen. Ik hoop die laatste eens op een proeverij te proberen.

crossposted op wijdrinkenwijn.be

Met de verhuis, een paar maanden geleden, had ik in mijn agenda gezet: ‘archief en administratie opkuisen’. Nu is dat op zich geen dringende taak, maar gezien het aantal documenten dat ik de laatste weken niet leek te vinden, was het vanzelf een prioriteit geworden.

En zo ging ik, puffend en zuchtend, achter mijn berg papieren zitten. De afgelopen 12 jaar had ik nog geen enkele loonbrief of factuur weggegooid, dus werd er voor een grote kartonnen doos ipv een kleine prullenmand gezorgd. En dat bleek niet overbodig.

Het archief doorlopen was een beetje mijn leven van de afgelopen 12 jaar zien passeren. Ik ben dan ook maar snel gestopt met het bekijken van wat er allemaal op mijn VISA-uittreksels heeft gestaan. Dat geld komt toch niet meer terug. Er zaten ook dingen bij waarvan ik schrok. Zoals dat functioneringsgesprek uit 1998 (zat toen bij een IT-bedrijf) waarop stond: “Cindy geeft aan dat ze graag volgend jaar wil lesgeven”. Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan en al veel vroeger dan ik mij kon herinneren.

Het was veel werk, maar ik ben blij dat het gedaan is. Nu ben ik ook zeker dat een (klein) deel van mijn administratie tijdens de verhuis verloren is gegaan (allemaal documenten uit die periode). Misschien moeten we toch eens overwegen om nog meer facturen in digitaal formaat aan te vragen. Ik heb die boot altijd afgehouden omdat je papier zo gemakkelijk kan stapelen op je bureau, en ze na betaling in een map kan gooien voor latere klassering.

Digitaal is de weg van de toekomst. Misschien moeten we er toch maar vandaag eens mee beginnen.

Een knappe madame van een marketingbureau belt verkleed aan, in een wit dokterskostuum en met een veiligheidsbril op. Een tas met mijn naam op, wordt mij overhandigd. Onze buurman van hier rechtover zal vast zijn wenkbrauwen gefronst hebben bij die aanblik. Misschien moet ik hem toch eens vertellen over de gevolgen die bloggen over marketingacties kan hebben.

De aktetas is van degelijk materiaal en nieuwsgierig doen we hem open. Er zit een doktersjas in met mijn naam op, een veiligheidsbril, handschoenen, een mondmasker, een fototoestel, een pipet, een omslag met postzegel en een plastiek flesje. Binnen de koffer hangen instructies. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van het geleverde materiaal. Mijn vrouw bekijkt de koffer en zegt “daar zitten dingen in die ik kan gebruiken deze week bij het schuren van onze kast”. Een deel van het materiaal heeft dus alvast een tweede bestemming.

Goed, die spullen worden natuurlijk niet zomaar opgestuurd. Het doel, zoals vermeld binnen de koffer is vrij duidelijk: doe het materiaal aan, en neem een staaltje met de pipet van je eigen shampoo. Doe het staaltje in het plastiek flesje en stuur het terug naar het marketingbureau. Weldra zal er dan “iets” in je bus vallen. De lezers van dit blog wordt gevraagd om hun antiroosshampoo, aangekocht voor 01/08, om te ruilen op volgende locaties tussen 10u-16u: 20/08  Brussel Stefanieplein, 21/08 Antwerpen Astridplein en 28/08 Luik station Guillemins.

Onder de spullen komt echter nog een blad te voorschijn dat mij in de war brengt. Hier hebben ze het over proefstalen en antiroosshampoos. Daaruit kan ik dus besluiten dat ik reclame aan het maken ben voor antiroosshampoo en dat ik weldra in de bus een fles antiroosshamppo zal ontvangen. Allez vooruit. Mijn haartjes zijn misschien wat fijn, maar met antiroos maak je dat helaas niet volumineuzer.

Eerlijk gezegd, het materiaal was te mooi om te laten liggen en ik kon een verkleedpartij niet weerstaan. “Dr Smetty” gremelde mijn vrouw, alvorens aan een fotoshoot te beginnen. Maar bij nader inzien ga ik die foto’s hier toch maar niet publiceren. Te aanlokkelijk voor misbruik, vrees ik zo.

Dat is dan dat. Over deze actie is nagedacht en er is geld aan besteed. Maar of (een gok) Nivea nu meer antiroosshampoo gaat verkopen daardoor, dat betwijfel ik.

Om één of andere reden ben ik de laatste weken getik-takt om Ben & Jerry’s ijs te eten. Het moet ergens in Chicago in mijn onderbewuste doorgedrongen zijn, hoewel ik mij ginds alleen heb laten gaan voor de Coffee Frappuccino’s van bij Starbucks. Maar ik kwam wel thuis in de wetenschap dat ik graag een pint (B&J terminologie) Ben & Jerry’s “New York Super Fudge Chunk” wou kopen. Op de Gentse feesten zag ik hier en daar in nachtwinkels of kleinere eetzaken een koelkast met het lekkers staan, maar het was pas een week later in Stockholm dat het er van kwam. Daar is het merk ook echt prominent aanwezig in alle warenhuizen en heeft het 4 scoop shops in het centrum (bij ons heb ik er 2 in Antwerpen gevonden, één aan de zeedijk in Knokke en daarnaast zouden Mechelen en Sint-Niklaas er ook één hebben).

De juiste pint met New York Super Fudge Chunk smaak was snel gevonden in Stockholm, de eerste portie werd verwachtingsvol geserveerd. Het ijs werd goed bevonden, maar ook niet meer dan dat om eerlijk te zijn. Mijn favoriete smaak blijft nog even Café van Carte d’Or. Ook belangrijk voor menig man of vrouw: de calorie-factor. Ik heb uitgerekend dat onze serving size ‘maar’ 200 calorieën bevat. Op een ‘actieve dag’ valt dat dus best wel mee.

Ondertussen hebben we ook al een pint Chocolate Macadamia aangebroken, en heb ik mijn oog, ter verdere exploratie, laten vallen op de Coffee, Coffee BuzzBuzzBuzz. Maar die blijken ze alleen in een Ben & Jerry’s Scoop shop te verkopen. Slim.

Hoewel Ben & Jerry’s in 2000 als bedrijf aan Unilever verkocht werd, blijft het merk sympathiek en met een authentieke smoel. Getuige daarvan de aandacht die besteed wordt aan de gebruikte ingrediënten en het bereidingsproces (bekijk het coole van cow-to-cone filmpje), het contact met de leveranciers, de introductie van de HubbyHubby flavour (ter ondersteuning van gay marriage in de VS) of de filmpjes over mogelijke Ben & Jerry’s smaken in enkele steden (bv. het Stockholmfilmpje).

Ik heb op de internet fansites gelezen dat Ben & Jerry’s ijs bij ons in de meeste GB-filialen en Carrefour winkels te vinden is. Check. En euh, in Antwerpen hebben ze al 2 scoop shops. Kunnen ze daar bij Unilever als volgende locatie misschien Gent overwegen?

Update. Ondertussen ook geproefd:Baked Alaska, Strawberry Cheesecake, Coffee, Coffee, BuzzBuzzBuzz and Caramel Chew Chew.

De zomervakantie dient om te relaxen. Natuurlijk. Maar het is ook de ideale gelegenheid om alles wat nog sinds de verhuis is blijven liggen, de garage in ons geval, op te ruimen.

Zo gebeurde. Er kwamen rekjes en alles wat nog geen plaats had, werd netjes weggeborgen. Om het af te werken, werd er grondig gestofzuigd en gedweild.

En toch lagen er enkele dagen later plots ondefinieerbare bollekes. Verspreid over de garage. Bij nadere inspectie ontdekten we aan de zijkant van de garage kleine gaten die er niet horen te zijn. Ratten? Of muizen? Het was dan ook snel beslist. Ik zou een afspraak maken met de rattenvanger van de stad Gent.

Maar in Gent houden ze aan hun feesten. En dan is het personeel op verlof. Dus iets later dan verwacht, kregen wij de rattenvanger op bezoek.

Ik toonde de mysterieuze bollen (die ik grotendeels uit de stofzuiger had gevist). We hadden op internet alle soorten ontlasting van alle mogelijke knaagdieren bekeken. Maar deze zat er niet bij. Daar waren we zeker van.

De rattenvanger bekeek de bollen grondig en zei toen: “dat zijn isolatiekorrels mevrouw”. Ha. Weet ik veel. Het huis heb ik niet zelf gezet, en isolatiekorrels maken geen deel uit van mijn dagelijks leven.

Aangezien niets de verspreiding van die korrels kon verklaren, werden er toch 2 kartonnen doosjes met groen schuim (lokaas) naast de gaten gezet. Die moeten er 2 weken blijven staan. En dan mogen we kijken. Als er tandjes in staan, hebben we muizen op bezoek, en komt de rattenvanger ze verdelgen.

En anders. Anders hou ik het bij kabouters.

We hadden het over dwaze vakantiefoto’s. En over mensen die naar Parijs gaan en alleen maar duiven fotograferen. En toen werd er gevraagd hoe mijn dwaze vakantiefoto’s eruit zien. Wel, misschien is dit een goede kandidaat:

Het knappe ding heet Zan-Zan, is een kunstwerk van Emma Rose, en maakt deel uit van de “Lions of Bath 2010” sculpturen. En nu maar hopen dat de artieste geen Nederlands spreekt of goed overweg kan met een vertaalprogramma.

Afgelopen week heb ik voor het eerst links gereden. Misschien heeft u dat al vaker gedaan, en vond u het vanzelfsprekend. Maar ik was er niet echt gerust in toen ik vorige week de auto van de Eurotunneltrein reed.

Al bij al viel het mee en er is naar weten nergens een spookrijder gesignaleerd met Belgische nummerplaat. Al heb ik wel vaker dan normaal aan mijn wederhelft om bevestiging gevraagd bij manoeuvers. En het leek ook of mijn hersenen trager werkten. Halve processorkracht.

Wat mij opviel was dat ik ook bewuster naar wegmarkeringen keek. Naar de pijltjes in het bijzonder. En die kwamen eigenlijk wel goed van pas. Het was mij nooit eerder opgevallen dat er zoveel pijltjes en borden langs de weg stonden.

Aan de andere kant van de Eurotunnel, een paar dagen later, ging het rechts rijden weer als vanzelf. De pijltjes werden weer overbodig, wachtend op een linksrijder, die blij is dat ze er zijn.

Als Ph.D-student zijn er een aantal zaken die ik moet doen de volgende jaren om mijn doctoraat te behalen (conditio sine qua non). Op nummer één staat artikels schrijven, direct gevolgd door presenteren op enkele internationaal en binnen mijn vakgebied erkende conferenties (bijvoorbeeld ICLS, CSCL, EARLI en AERA). Dat schrijven staat met stip bovenaan op mijn todo-lijst voor volgend jaar, het presenteren zou een automatisch gevolg daarvan moeten zijn. Als voorbereiding op dat alles ben ik afgelopen week naar een wetenschappelijke conferentie geweest. In Chicago.

Chicago is een fijne stad om een paar dagen te vertoeven. Het weer was ook prachtig afgelopen week (warm, maar niet vochtig) en ik had enkele fijne collega’s mee. Op de conferentie-vrije dagen vond ik ook de tijd om 2 wandelingen te doen met de Chicago Architecture Foundation (CAF) en een dagje rond te slenteren in het Art Institute of Chicago. Lang geleden dat ik zoveel foto’s genomen heb. En ze opgeladen heb op Flickr.

Vandaag een paar presentaties bijgewoond binnen het academische milieu. Wat mij dan toch weer opvalt (beroepsmisvorming, zonder twijfel) is dat een goede presentatie geven niet evident is. Je moet in eerste instantie natuurlijk iets te vertellen hebben, de inhoud mooi verpakken en het dan op een fijne manier brengen. Maar mensen wat wordt er toch geknoeid met presentaties en de volledige omkadering daarrond.

Als je bij het presenteren zelf hapert omwille van de zenuwen, daar kan ik inkomen. Het overkomt ons allemaal (mij ook!). Maar wat ik vandaag allemaal gezien heb: donkerblauwe letters op een zwarte achtergrond, halve cursussen op 1 dia, maar ook workshopleiders die eigenlijk op de moment zelf nog moeten zoeken wat ze daar alweer komen doen…

Eerlijk gezegd, de slechst georganiseerde conferenties en workshops vind je binnen het onderwijsmilieu (nationaal en internationaal, ik denk nu niet aan één specifieke organisatie). Een conferentie of congres organiseren is een vak. Maar daar zijn ze binnen het onderwijs precies nog niet van overtuigd.

Een tijdje geleden betaalde ik in Antwerpen het parkeertarief met muntstukken. Uit gewoonte. Op alle parkeermeters stond nochtans: sms naar 4411. Omdat ook onze Antwerpse vrienden pro het systeem zijn, nam ik mij voor de volgende keer parkeergeld te betalen via SMS.

Nu heb ik eerlijk gezegd altijd mijn twijfels gehad of betalen via SMS wel goedkoper is (want een sms kostte mij bij Proximus 15 cent). Zo betaalde ik met mijn lijnkaart 80 cent voor een busrit van huis naar school, terwijl een sms-ticket 1,45€ kostte (als ik het goed begrijp is dat in eerste instantie omdat zo een sms-ticket voor een uur geldig is, terwijl ik voldoende heb aan één zone-tarief). Voor mij was een sms-ticket op de bus allesbehalve goedkoper dus.

Goed, eerder deze week stond ik dus terug voor zo een automaat in Antwerpen en deed ik braaf wat op die parkeermeter stond: naar 4411 het nummer van de parkeermeter smsen met ons nummerplaat er achteraan. 12 minuten later kreeg ik een smsje: Parkeersessie beëindigd. En Waarom? Omdat je eerst moet registreren om de sms-service te kunnen gebruiken. Dat staat niet op die meters. En ik kan dat ook niet weten mij dunkt, want als je een sms-ticket van de Lijn koopt, dan wordt dat gefactureerd op je GSM-abonnement (voorlopig alleen via Proximus trouwens). Blijkbaar krijg je via 4411 dus een aparte factuur.

Goed, tegen dat ik de sms kreeg dat mijn parkeersessie beëindigd was, zat ik al een héél eind verder met een aperitief voor mijn neus op restaurant. Gelukkig heb ik een HTC én een goed internetabonnement en heb ik dan alsnog de registratie doorlopen en opnieuw de gegevens doorgestuurd naar 4411. Met succes deze keer. Maar het heeft mij wel mijn aperitief-tijd gekost (drama, dat spreekt).

Voor de rest niets dan voordelen aan het systeem denk ik: maandelijkse factuur, al beschikbaar ik 12 steden en geen cent te veel betalen.

Ze zouden alleen op hun automaten mogen vermelden dat vooraf registreren noodzakelijk is. Dat bespaart een hoop stress bij het aperitief.

Ik geloof sterk dat er nieuwe concepten qua werken mogelijk (en nodig) zijn. Zelf zou ik graag de 4-uren werkweek van Tim Ferriss uitproberen (maar zoals in die post ook aangegeven, ‘t zal na mijn doctoraat moeten gebeuren én gezien de outsourcingsmogelijkheden die ervoor nodig zijn, geloof ik ook niet dat het concept binnen België realiseerbaar is). Een andere vorm waar ik veel van verwacht, is ondermeer co-working.

Daarbij aansluitend kreeg ik marketinggewijs de vraag om naar het “PlaceOf”-platform te kijken. “Bedoeling van PlaceOf is uit te groeien tot een matching-platform dat kandidaat-dienstenleveranciers, op basis van het regionaal nabijheidsconcept, in contact brengt met potentiële particuliere klanten, en omgekeerd. PlaceOf wil gelijktijdig ook een kanaal zijn dat kandidaat-ondernemers naar het zelfstandigenstatuut toeleidt” (Via de dvo-website). Placeof wordt ondermeer gesteund wordt door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Read the rest of this entry »

Het is crisis. En dus letten we op ons budget. En als we geld uitgeven, dan doen we dat in een resto waar je waar krijgt voor je geld. Ik had mij laten vertellen dat 1-ster Michelin restaurant Dôme in Antwerpen zo een resto was.

Het restaurant bevindt zich in een oude tearoom (die helemaal geronoveerd werd) en heeft een bijzondere ronde eetzaal. Aan het fornuist staat de Fransman Julien Burlat, die samen met zijn Belgische vrouw ook de brasserie Dôme sur mer uitbaat, aan de overkant van de straat. Beide zaken liggen ongeveer op 600 meter van het treinstation Antwerpen Berchem in de Zurenborg wijk.

Wij waren de laatsten (ietsjes over 20u) en werden hartelijk verwelkomd door de dame des huizes. We telden 36 couverts binnen en hadden 3 maanden eerder bij het reserveren het laatste tafeltje kunnen bemachtigen. Hoezo crisis?

We besloten voor het menu Carte Blanche (8 gerechten aan 78€) te gaan met aangepaste wijnen (26€ of 32€ met dessertwijnen erbij).

Als aperitief stelde de sommelier een ongefilterde (en waarschijnlijk bio-dynamische) cava voor (gisting op de fles, 7,5€). Een mooi begin en alvast duizend keer origineler dan de zoveelste huischampagne. Bij de cava kwam een broccoli-dip met zelfgemaakte grissini’s en een stoverij van rundswangetjes.

Wat volgde was een fijne en verfijnde wandeling tussen heerlijke gerechten, telkens voorzien van een mooie portie groenten. Op het bord kwamen onder meer griesmeelpap met saffraan, zeepaling, baars, foie gras, melklam, kaas, een dessert van aardbeien en de huisgemaakte chocoladetaart.

Over de sommelier niets dan goeds. Vooral zijn manier van werken was verfrissend: hij schonk steeds de wijnen in, om pas na afloop te vertellen was er in de fles zat. We onthielden vooral de pinot blanc uit de Anjou die een perfect huwelijk maakte met de zeepaling. De dessertwijnen sloeg ik zelf over, maar bij mijn tafelgenoot (die na afloop te voet naar huis kon) werd ondermeer een 5 jaar oude Madeira geschonken (bij de chocoladetaart natuurlijk). De wijnen werden correct bijgeschonken en bijna elk gerecht had ook zijn aangepaste wijn.

Alles bij elkaar (apero, menu, wijnen en water) betaalden wij 120€ per persoon. En dat was geen cent te veel. Een absolute aanrader.

Meer info: Dôme, Grotehondstraat 2, 2018 Antwerpen

Ik wist een paar maanden geleden niet of ik graag in de tuin zou werken. Ondertussen wel. Want naast de hogedrukreiniger, heb ik nu ook de snoeischaar ontdekt.

De haag knippen is een beetje coifferen, maar dan in ‘t groen, zat ik mij gisteren tijdens een knip-sessie te bedenken. Hier en daar wat bijknippen en met de losse eindjes nieuwe vlechtjes maken.

Ik liep al lang met het voornemen rond om eens een Prezi te maken. Zelf zou ik Prezi omschrijven als een tool die mindmapping combineert met presentatietechnieken.

Met de gratis versie kan je alleen presentaties online aanmaken die publiek gepubliceerd worden, bij betalende accounts kan je ook offline werken en het resultaat privé houden. Voor educatieve doeleinden krijg je een gratis account die qua opties het midden houdt tussen de gratis en de betalende versie.

Op zich is een Prezi maken niet zo moeilijk, maar ik ben er toch een paar uren zoet met geweest. En dan nog is het resultaat redelijk basic. Ik verwacht trouwens dat diegenen die juweeltjes met PowerPoint of Impress maken, ook diegenen zullen zijn die fantastische Prezis maken. Zelf behoor ik niet tot die klasse vrees ik.

Qua toepassingsgebied zou ik nooit de traditionele presentatie vervangen door een Prezi. Vooral de bewegingen en het zoomen bij Prezi, lijken mij niet bevordelijk wanneer je een lange uitleg wil ondersteunen.

Voor de ICT-praktijk heb ik een Prezi gemaakt over mijn Persoonlijke leeromgeving. Afgelopen academiejaar heb ik over dat onderwerp zelf creditgewijs al 2 keer een mindmap moeten maken. En als ik dat statische plaatje vergelijk met de mogelijkheden van een Prezi, dan weet ik in elk geval voor de toekomst wat het gaat worden als ik moet kiezen tussen een mindmap of een Prezi.

Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat in de Prezi hieronder weer een deel van mijn presentatiepad (volgorde van de bewegingen) is gaan lopen. Gelukkig kan je dat met de offline presentatieversie helemaal opvangen.

We hebben er lang op moeten wachten, maar morgen is het eindelijk zover: de ICT-praktijkdag zal georganiseerd worden op mijn eigen Hogeschool.

Zelf ga ik nog eens een sessie geven over persoonlijke leeromgevingen (PLE) of leernetwerken (PLN). De (voorlopig) laatste uit een reeks van 3 (1e op Barcamp 2 Ghent, de 2e op de vorige ICTdag).

Het doel van de sessie is de leerkracht bewust maken van wat een PLE of een PLN is, wat het je opbrengt en hoe je eraan begint. De presentatie staat zoals gewoonlijk op Slideshare:

Met de HTC in huis, ben ik ook van GSM-provider veranderd. Na 7 jaar heb ik Proximus ingeruild voor Mobile Vikings. Dat is een ‘Mobile Virtual Network Operator’, uitgebaat door City Live via het BASE-netwerk in België.

Het aanbod van Mobile Vikings is zeer mooi voor wie veel dataverkeer wenst, maar minder aantrekkelijk (denk ik/ vrees ik) voor wie veel belt. De huidige voorwaarden zijn: 1GB mobiel internet en 1000 sms-jes per oplaadbeurt van €15, geen contract en 0,24€/min bellen naar alle netwerken.

Administratief gezien is Mobile Vikings (voorlopig) fantastisch. Het volledige proces van aanmelden, nummer overzetten en van start gaan, verliep veel vlotter dan ik had gedacht (lees: dan ik gewoon ben van dienstenbedrijven). Zoals het voor een ‘nieuw’ bedrijf hoort, kan betalen volledig via het net (paypal, online banking en kredietkaarten).

Interessant is ook “mijn gesprekgeschiedenis”, waarbij je per dag, en zeer gedetailleerd, kan zien hoeveel je verbuikt hebt.

Of ik met Mobile Vikings goedkoper af ga zijn, dat durf ik nu nog niet goed te voorspellen. Voor data (1000 smsjes en 1GB bandbreedte) is het antwoord 100% ja, maar ik vrees een beetje voor de belminuten. Zo heb ik vorige week een telefoontje gedaan van 32 minuten, maar daarmee is mijn oplaadbeurt van 15€ direct halfweg. Dus 2 van die gesprekken en zoef, belkrediet op.
* Dus my dear friends zonder vaste telefoon, ik ga geen uren aan de lijn meer kunnen hangen hé !!!*

Momenteel (tot 6 juni 2010) is er ook een actie bij Mobile Vikings. Wie een vriend aanbrengt, krijgt 1 herlading gratis. Alleen jammer dat het niets oplevert voor de nieuwe klant. Daarom volgende afspraak: mocht je van plan zijn over te stappen en je geeft mij op, dan delen we de oplaadbeurt.

Note: dit is geen gesponsorde post. De actie “1 vriend = 1 herlading” loopt voor alle Mobile Vikings klanten en werd naar alle klanten gecommuniceerd.

De HTC Desire is nu meer dan een week in da house. Tijd voor een kleine bespreking.

Hardware

De telefoon is uitgerust met een 1Ghz Qualcomm Snapdragon processor (snel) en heeft een 3.7-inch multi-touch display (mooi). Het enige waar ik een beetje bezorgd over ben is de duurzaamheid van het gebruikte materiaal. Vooral de achterkant van de telefoon voelt broos aan (bv. bij het plaatsen van de SIM-kaart).

Installatie

“Android is geekier dan Apple” heb ik wel een paar keer in mijn omgeving gehoord voor ik de HTC aankocht. Daarmee werd er bedoeld dat de HTC niet zo gebruiksvriendelijk zou zijn. Maar dat klopt niet. Met de installatie-wizard was de volledige telefoon in 1-2-3 geïnstalleerd. Groot verschil met de iPhone trouwens: bij HTC is er op geen enkel moment een connectie tussen een vaste computer en de telefoon nodig. De telefoon installeert gewoon zichzelf.

Sociale netwerken

Sociale netwerken staan centraal op deze telefoon, met als hoofdrolspeler Google (voor oa. de mail, de contacts, de chat, Google maps, YouTube en de agenda). Daarnaast is er ook een standaardinstallatie voorzien voor Facebook, Twitter en Flickr. Andere netwerken kunnen via de apps-market toegevoegd worden (indien beschikbaar).
Ergens halfweg mijn installatie bedacht ik dat ik eigenlijk Google account A als hoofdaccount wou hebben, en niet account B. Dat was wel even pech, want om het basis Google-account te veranderen, zat er niets anders op dan een harde reset door te voeren (hebben we dat gelijk vanaf het beginaf aan al eens gedaan). Read the rest of this entry »

Net WordPRESS voor Android geïnstalleerd. Dit is dan ook mijn eerste blogpost vanop de HTC.

Ondanks de woordherkenning, schrijf ik nog niet spectaculair snel. Het zullen korte blogpostjes worden denk ik.

Het is meer dan een jaar geleden dat mijn vorige phone de geest gaf. Ik dacht 3 maanden later een nieuwe te hebben, maar daar ben ik duidelijk niet in geslaagd. Afgelopen zomer besloot ik dan toch voor een iPhone te gaan, maar het duurde 3 maanden alvorens Mobistar liet weten dat ik hem mocht komen halen. Ondertussen was ik al lang weer van gedacht veranderd, want ik ga niet op mijn knietjes zitten of ik a.u.b. een product mag kopen.

Maar bon, het is nu eindelijk zover. Gisteren arriveerde mijn HTC Desire (of de HTC-versie van de Google phone). Maandagavond besteld bij de PDAshop (469€), dinsdagochtend geleverd (echt veel simpeler en betere service dan Pixmania). En nu we toch een andere mobiele richting inslaan, heb ik na 7 jaar bij Proximus gelijk besloten over te stappen naar Mobilevikings. De nieuwe SIM-kaart verwacht ik morgen in de bus.

Een uitgebreide bespreking van de HTC én Mobilevikings volgen later. Voorlopig kan ik wel al zeggen dat ik onder de indruk ben van het mooie scherm en de eenvoudige en logische  interface. Leuk speelgoed is in da house.

Allebei in het onderwijs staand, bespreken we onze onderwijswinkel regelmatig met elkaar. Een vaak terugkerend onderwerp zijn de excuses van studenten. Afgelopen week kreeg ik nog zo een verhaal in de mailbox waarvan ik dacht, als dat allemaal waar is, dan is het toeval wel erg zwaar te keer gegaan. Maar het excuus van het jaar, gaat wel naar een student van mijn wederhelft die zich als volgt verontschuldigde voor afwezigheid tijdens de les:

“Spijtig genoeg kan ik vandaag niet in de les aanwezig zijn. Onze familie heeft namelijk een nieuwe aanwinst – een baby gans – die ik onmogelijk een hele dag alleen in zijn doos kan laten zitten.”

Een baby gans als excuus.